Gisteren ook weer gelezen wat ik allemaal heb geschreven over mijn leven en wat zich daarin heeft afgespeeld, wat de gevolgen zijn geweest op vele gebieden en hoe ik vanaf een bepaald punt ben gegroeid tot wie ik nu ben......Als ik dat van een andere mens zou hebben gelezen dan zou ik voor die persoon een enorme bewondering hebben dat ze zich daar zo bovenuit heeft gewerkt.......dan is het veel en ondenkbaar....of zoals mijn dochter het laatst verwoordd  "mam als ik over jou vertel aan iemand anders dan hoor ik pas hoe jouw leven is geweest en hoe knap en moedig het is dat je er nog bent"....

 Het gaat me goed....soms minder en soms veeeeel minder maar ik kom wel weer boven water. In de afgelopen maanden veel opgeruimd, moeten zien over mezelf en leren accepteren wat ik niet kan veranderen...daar is een mooi gebed voor...

.Serenity Prayer

Heer.....help mij te accepteren wat ik niet kan veranderen

Geef me de moed die dingen te veranderen die ik kan veranderen

Geef me wijsheid om het verschil te zien.....

Ik ben toe aan verandering en zet daar ook de nodige stappen voor......zo ga ik een excursiereis maken naar Engeland met de bus en 29 andere voor mij vreemde mensen......heel spannend voor me maar ik ga t wel doen en ik ga me aansluiten bij een groep singles die allerlei leuke dingen doen met elkaar zodat ik ook andere mensen leer kennen en mijzelf uit de eenzaamheid help want ik wordt er kierewiet van om zoveel alleen te zijn. Het helpt ook niet dat ik vanwege een enorme hoeveelheid vrije resterende uren iedere maand bijna een week vrij moet nemen en zodoende dus veel thuis zit......en altijd leuke dingen doen komt er niet van want er zit geen eindeloze hoeveelheid geld in mn beurs.....maar goed..ik doe tenminste iets en hoop dat ik er leuke contacten aan over hou.

Verder wil ik graag verhuizen...ben bijna 55 dus mag ik reageren op seniorenwoningen, niet omdat ik me senior voel maar ik maak wel graag gebruik van de mogelijkheid...hoop dan n huisje met n tuintje te krijgen zodat ik weer buiten kan zitten, mn ramen open kan gooien....mooie bloemen en bloeiende planten in de tuin kan zetten..ik mis de geuren van bloemen en n eigen plekje.....ook voor mn katten die ik sinds december heb...die wil ik op zn tijd graag naar buiten doen en daar komt t nu niet van

Het zijn eigenwijze sodemieters, broer en zus en ze zijn nu ruim 2 jaar oud...altijd binnen gezeten..hier zijn ze ook bijna met geen stok naar buiten te krijgen al staat de deur wijd open...schijters zijn het maar wel heel lief...geeft ook weer wat leven in huis.....

Het is een tijd van veranderingen en dat is voor mij duidelijk merkbaar en voelbaar...in de kosmos gebeurt vanalles en ik ben daar gevoelig voor...swiep van de ene emotie in de andere, voel me dan weer heel goed en het volgende moment heel depri...eigenlijk heeft t niks met mij te maken maar zijn het gewoon de energieen die door mij heen gaan maar dat bedenk ik altijd te laat....kan het wel meer laten voor wat t is maar de neiging om op zoek te gaan naar de reden of oorzaak blijft altijd.....zoeker naar waarheid zal ik altijd blijven en heb ik die gevonden dan komt er weer iets anders wat ik dien te onderzoeken totdat ik weer mijn waarheid vind en zo voort.....

Ik ga nu zaterdag op vakantie..heb er zin en ben er druk mee.....ongetwijfeld laat ik weten hoe t allemaal gegaan is

heb t goed en wees lief voor jezelf....EllekeC

Lang afwezig geweest, miste het schrijven in mn dagboek wat eigenlijk vervangen werd door t bloggen dus dat heb ik weer een tijdje gedaan.

Ik zal niet alles benoemen maar wel wat over mn moeder schrijven.....ze gaat in hard tempo achteruit, we zijn eigenlijk zo'n beetje ontslagen als dochters..mn zus en ik.....er deugt niet zoveel meer van ons....we zijn er nooit want dat vergeet ze gewoon en je hebt helemaal niets aan ons volgens haar. In het begin lach je erom en maak je er nog grapjes over..later slaat dat om in irritatie en meer afstand. Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij ben dat ik niet in de buurt woon maar zou dat wel zo zijn dan weet ik niet of ik er anders in zou staan want er is al heel lang geen goed contact en zeker geen frequent contact en voor mij is dat goed zo.

Je kunt lang bedenken dat ze het allemaal niet meer zo weet maar we komen er steeds meer achter dat ze ons altijd tegen elkaar heeft uitgespeeld en achterbakse spelletjes met ons speelde........er zit n enorme hoeveelheid gif en woede in dat mens en dat komt er allemaal uit nu ....versterkt door de dementie omdat alle remmen los gelaten worden  of eigenlijk er gewoon niet meer zijn. Dat uit zich op allerlei manieren ...in haar onverschilligheid naar ons..in het sociale gedrag naar de omgeving wanneer t geen jonge meiden zijn....ook in het sexuele is er sprake van minder remmingen al moet je daar wel bij bedenken dat je van je ouders nooit helemaal weet wat er nu echt speelt...

laatst was ze haar portemonnee kwijt en dan moet je bedenken dat ze daar zomaar een paar duizend euro in had zitten want het feit dat ze geld heeft is heel belangrijk voor haar. Ook al haar passen en ander gedoe zit daar in en we hebben t idee dat haar dat afhandig gemaakt is door een dame met een dochtertje waar mijn moeder hevig van gecharmeerd is...meiske is 10 en mijn moeder praat in allerlei superlatieven over dat kind......de moeder schijnt dat goed in gaten te hebben en maakt daar gebruik van zodat ze misbruik kan maken van mn moeder....mijn moeder is nog nooit in haar hele leven iets kwijtgeraakt dus dit is verdacht maar we kunnen er niets tegen doen. In zekere zin heeft ze dat ook zelf uitgelokt door gewoon pontificaal te vertellen over hoeveel geld ze in huis heeft aan wie er maar zit. Ze vertelt ook doodleuk aan de kinderen van mijn zus wat er zich allemaal heeft afgespeeld  in onze jeugd....die kinderen schrikken zich rot want die weten nergens van....het vreemde is dat ze mijn broer de deur gewezen heeft en ook niet meer wil zien, ook niet achter haar kist zoals ze dat zo plastisch uitdrukt maar wanneer mijn neefje komt ( die lijkt op mijn broer in zn jonge jaren ) dan vertelt ze tegen hem honderduit over hoe gezellig het altijd was met allerlei vrienden over de vloer en de kaart,- en andere spelletjes die we deden met elkaar.....ze haalt alles door elkaar en weet zich dan van de prinses geen kwaad. Wanneer ik haar aan de telefoon heb weet ze weer wel te vertellen wat mn zus allemaal doet en over hoe ze het  zo niet eens is met wat M vind of wil of doet. Ze houdt mn zus nog steed verantwoordelijk voor wat er nu allemaal buiten haar om wordt bedisseld en geregeld.......ze vergeet gewoon dat daar een huisarts voor verantwoordelijk is....

Dat is ook wat het zo moeilijk maakt voor ons want in feite is ze niet meer verantwoordelijk voor haar daden en hoewel er momenten zijn dat ze zich heel bewust is van wat ze doet kun je haar niet meer aanspreken op iets want een tel later weet ze niet meer waar je het over hebt.

Er is door o.a mijn dochter en mijn zus in het hele huis gezocht naar de portemonnee maar nergens  is dat ding te vinden......wel sexboekjes met uitgeknipte plaatjes van blote meiden in allerlei poses....ik vertel dit niet om haar voor schut te zetten maar meer vanuit de verwondering dat iemand dus zoveel verborgen issues heeft dat haar hele leven een soort farce is gebleken die een heleboel kwartjes op zn plek laat vallen en vele vragen oproept zoals "wat als"...."zou het allemaal anders gelopen zijn als".....je schiet er niets mee op maar door haar "oneigenlijk leven" zijn er een hoop dingen misgegaan voor mij en de anderen.......daarom is het zo cynisch dat mijn moeder alleen maar roept dat haar hele leven een kutleven is geweest....en ze zich totaal niet meer bezig houdt met wat dat voor ons betekent heeft laat staan voor mij...ze kan zich niet meer inleven in de gevoelens van een ander maar alle jonge meiden om haar heen ....dat vind ze geweldig......daarvan gaat ze lachen en stralen.

Wat ik bedoel met het ontslag van ons is dat ze ons alleen maar vervelend vind want waneer wij er zijn dan betekent dat voor haar dat ze naar dokters moet, dat we iets van haar willen....dat we ons met dingen bemoeien en wij zijn alleen maar trutten die haar lastig vallen en dingen tegen haar zeggen die ze niet wil horen...Wij worden alleen maar geassocieerd met de vervelende dingen zoals testen en gesprekken, ze kan zich niet meer indenken dat we er alles aan doen om haar zolang mogelijk in haar huis te houden door allerlei randvoorwaarden daarvoor te scheppen

Ze is moeilijk nu en keihard egoistisch, agressief en a-sociaal...belt mijn zus op alleen om tegen  haar tekeer te gaan en dan soms wel 10x op n dag..die is er dan ook helemaal klaar mee en doet alleen nog boodschappen want in de ogen van moeder deugt die helemaal  niet.....

Er zijn allerlei AWBZ indicaties aangevraagd en wanneer deze ontwikkeling zich in dit tempo voortzet dan zal mijn moeder gedwongen worden opgenomen.......dat wil zeggen....wanneer ze niet voor die tijd zelfmoord pleegt.......ik weet niet wat beter is.....tijd zal t leren

Heb t goed

Turbulent in de zin van goed door elkaar geschud worden zodat alles wat goed verborgen lag toch naar boven komt....de dingen waar je niet meer zomaar bij stil staat of nooit meer aan denkt......dingen die al zo lang geleden zijn  dat ze daardoor minder van belang leken....mensen van voorbij......ervaringen van lang voorbij......het is allemaal aan de orde geweest.

Er zijn zaken afgehecht......nog een keer gevoeld...opnieuw besproken......nog eens dunnetjes over gedaan......tranen gevloeid....pijn en verdriet beleefd...afscheid genomen....en ook nieuwe dingen zijn verwelkomd....ik ben in t diepe gesprongen...heb angsten in de ogen gekeken..conflicten aangegaan....ik heb zaken aangekaart en benoemd...gedaan wat ik niet durfde...en vooral ook zaken uitgesproken en benoemd ook al was dat eng.....er zijn mensen die langzaamaan mijn leven in komen maar er zijn er ook die langzaam mijn leven uitlopen

Ik heb leren accepteren dat ik soms iets niet kan veranderen ook al wil ik nog zo graag....ik heb moeten loslaten wat belangrijk is voor mij......en ik kan ook constateren dat de dingen gemakkelijker worden voor me.....dat ik steeds meer plezier beleef aan mn leven...ik heb weer levende dingen in mn leven gebracht zoals planten en katten.....ik voel me vredig en tevreden in praktisch alle opzichten......ik heb vrede met hoe de dingen gaan en breng daar waar t kan veranderingen aan of laat ze gebeuren......ik beweeg zoveel mogelijk mee met wat zich aandient...voel weinig behoefte aan verzet of strijd en dat is er dan ook weinig in mn leven......

Dus kan ik ook concluderen dat dit jaar mij veel heeft gebracht op gebied van veranderingen in alle opzichten, veel goede momenten, veel ontroering en beroering gevoeld...heel veel gelachen en plezier gehad.....ondanks dat ik het gevoel heb dat de tijd zo ontzettend snel gaat heb ik het goed gehad......en ga ik met nieuwsgierigheid en n gevoel van positieve  verwachting het volgende jaar in.....en ik neem me voor dat het een geweldig goed jaar wordt..hoe dan ook...ik heb er vertrouwen in dat wat ik mezelf wens waar gaat worden voor mij......

Ik wens jullie allen een vredig en liefdevol 2012......een jaar met veel vriendschap en vrolijkheid.......heb t goed....EllekeC

Ik moet er nog even op doorgaan...ben er nog niet klaar mee

Ik zou ook niet zo goed weten wat er gezegd moet worden over de poging tot wurging maar het is raar dat de 10 jaar sexueel misbruik altijd ter sprake komt en de wurgpoging nooit, en ook  veel zwaarder wegen voor in ieder geval mijn moeder dan het feit op zichzelf dat haar man kennelijk in staat bleek te zijn zijn en haar dochter te willen wurgen....vermoorden zou een iets te zware term zijn....ik begrijp dat het sexueel misbruik naar haar toe een verraad was en dat ze zich daar schuldig over voelt heeft misschien wel een reden die bij haar ligt al kan daarmee nooit goedgepraat worden wat mijn vader gedaan heeft met mij....en ik kan me ook voorstellen dat het zo ondenkbaar is voor n vrouw dat haar man dat met zn dochter doet pal onder haar neus en dat ze dat nooit heeft gemerkt en dat ze zich zo schaamt daarover als moeder

Mijn zus heeft daar zo haar eigen ideeen over en die ga ik ook maar hardop schrijven nu.....het zou zo maar kunnen dat mijn moeder eigenlijk lesbisch of bisexueel  is  en dat dit een feit is wat ze nooit aan t daglicht zal toevertrouwen maar als ik erover nadenk vindt ik het niet vreemd.....ze heeft altijd wat vreemde vriendschappen gehad met vrouwen....vreemde verhoudingen eigenlijk......tot het moment waarop deze vrouwen een nieuwe relatie met n vent kregen waar mijn moeder ook geen goed woord voor over had want in haar ogen deugden ze geen van allen en dat liet ze weten ook.. en zonder uitzondering liepen die vriendschappen dan ook op n eind..ze kon daar ook zo'n gezicht bij trekken waar de walging soms vanaf droop....eigenlijk heeft ze voor maar weinig mannen een goed woord over want volgens haar leven ze alleen voor" de duit en de fluit" zoals ze dat dan zo plastisch uitdrukte en zijn t alleen maar wezens die ellende brengen....Toch heeft ze nog diverse relaties gehad en, daaronder zijn er ook die mij lastig gevallen hebben , daarmee heeft ze ongetwijfeld ook n sexuele relatie onderhouden...... Ik weet van minimaal één buurvrouw waar mn moeder heel close mee was, getrouwd en met kinderen, daar heeft ze nog lang contact mee gehouden maar die was in mijn eigen ogen ook echt lesbisch.......dat heb ik ook vaak geroepen maar toendertijd was er iedereen veel aan gelegen zich voor t oog van de wereld toch vooral fatsoenlijk te gedragen en homosexualiteit was absoluut "not done" en dat gold zeker dus ook voor  mn moeder die graag voor t oog van de wereld netjes was en die wilde dat het er bij ons allemaal prima aan toe ging....

In de familie van mn vader zitten minimaal 2 lesbiennes 2 homo's, broers en zussen van hem en 1 van die zussen had altijd een vriendin mee wanneer ze op bezoek kwamen...daar werd altijd wat meesmuilend over gedaan en over gesmiespeld....het was iets wat niet hardop gezegd werd maar iedereen wist dat deze 2 vrouwen een relatie hadden en dat ze meer dan gewoon vriendinnen waren......ik zag daar nooit enig kwaad in en snapte die commotie ook niet zo goed maar goed.....de tijd.....

Ik weet dat ik op zeker moment  in n open gesprek ook eens tegen mn moeder zei dat ik maar eens naar een leuke vrouw ging kijken omdat ik de kerels zat was., dat ik daar wel voor open stond, en haar eerste reaktie was "nou ja, maar dat zit aan je vaders kant  hoor en niet bij mij", hoogstverontwaardigd......Ik  zei altijd tegen mn dochters, wanneer die het hadden over vriendjes krijgen,  "of een vriendinnetje" m.a.w het is allebei mogelijk en het is prima wanneer dat zo is...ik heb ook regelmatig goed contact met homofiele mensen en ik vind ze geweldig dus ja .....wie weet waar ik nog mee thuis kom en er is n vrouw van wie ik onwijs veel hou en die neemt een bijzondere plek in mn hart in.......en ook al zie ik haar nooit meer, zij blijft heel bijzonder voor mij.....

Je zou er ook lesbisch van worden na zo'n jeugd maar ik kan echt tot over mn oren verliefd zijn op n vent en daar sexueel flink door begeesterd raken....dat heb ik voor n vrouw nog nooit gevoeld...maar ik zeg niet dat t  nooit zal gebeuren.......

Mn zus heeft t gevoel dat ons moeder iets( lesbisch zijn) te verbergen heeft en dat ze daarom niet naar een psych wil " omdat ie er niks mee te maken heeft hoe ik in elkaar zit "........en mn zus denkt dat ze zich daarom schuldig voelt omdat ze misschien wel frigide was bij mn vader die daarom enz enz......ze kan over iedere vent zo venijnig spreken en ze haalt er altijd sex bij als reden waarom ze niet deugen......ik heb haar ook nog nooit in positieve zin over sexualiteit horen praten en voorlichten ging met horten en stoten en daar voelde ze zich ook niet prettig bji maar ze deed haar best om daarin voor mij open te staan zoveel als ze kon, ze moest me ook wel het eea vertellen want ik menstrueerde ook al..ik denk dat ze zelf ook veel niet geweten heeft en zij kon in ieder geval niet weten dat ik al vanaf mn 6de door mn vader wekelijks te grazen genomen werd en al veel wist..... dat ze zich er niet prettig bij voelde dat kan liggen aan de generatie waar ze uit komt.......maar ze stond er niet voor open en was ook echt niet toegankelijk daarin...

maar goed.....dat alles verklaart nog niet dat zij lesbisch zou zijn hoewel ze tegen mn zus wel verteld schijnt te hebben dat ze wel eens een relatie/ervaring had willen hebben met n vrouw....dat snap ik ook wel en dat zal ook nooit openlijk worden gezegd door haar....van mij hoeft t ook niet en blijven stilstaan bij " wat als dan"  heeft ook weinig zin..

Ik zal mijn moeder wel nooit echt meer leren kennen ......tenzij nu onder invloed van de dementie en de alzheimer ineens een heel ander mens tevoorschijn komt...wat theoretisch wel mogelijk is.......en misschien verrast ze ons nog wel en leren we nog wat er echt in haar leeft.....ik weet niet of we daar zo blij mee moeten zijn gezien het voorproefje wat we hebben gehad.......ik weet niet of ik echt wil weten waar ze toe in staat is.......of wat ze echt denkt en vindt van ons ........maar dat hebben we niet in de hand dus 'God zegen de greep" en we gaan gewoon stapje voor stapje verder met deze mens die ons moeder wordt......tot we niet meer verder kunnen.......want het is misschien wel oeverloos maar niet eindeloos wat mij betreft......Ik vind dat we, tot zover het gaat, haar moeten ondersteunen in dit proces maar ik hoef niet tot aan t gaatje en dat ga ik ook niet voor haar.....ik doe wat ik kan en wat ik nog wil opbrengen voor haar en dat bekijk ik per keer en mijn zusje zit er ook zo in al zit die er dichter bij ..gelukkig hebben we steun aan elkaar en kunnen we er ook om lachen maar n feit is dat we ook de illusie van t hebben van ouders nu moeten loslaten en dat de realiteit nu steeds meer naar boven komt in de persoon die mijn moeder in de grond dus eigenlijk is...ik kan dat idee steeds meer toelaten en het is goed zo...uiteindelijk is het leven van mijn moeder wat zij er zelf van gemaakt heeft......en het gevolg van keuzes die zij zelf gemaakt heeft en waar ze nu de vruchten van plukt en die druiven zijn wrang......heel wrang

heb t goed....EllekeC

De laatste tijd dringt zich steeds weer opnieuw een gebeurtenis aan me op die tot op de dag van vandaag nog voelbaar en zichtbaar is bij mij in mn gedrag zoals in contact met meerderen waarin ik voor mezelf moet opkomen  of ergens over wil praten.......En kennelijk is het nu tijd om me daarvan te bevrijden en dat levert veel tranen op en hartzeer

MIjn moeder is in haar leven (va mijn 16de) alleen nog maar bezig geweest met wat die "ouwe "gedaan heeft en wat ie allemaal kapot gemaakt heeft voor haar en hoe hij haar heeft laten barsten met de kinderen (ons dus) en nooit een cent gespendeerd heeft aan of voor ons,  en zelfs bij de psycholoog van de PAAZ vertelt ter rechtvaardiging van haarzelf dat ze zo'n zwaar leven heeft gehad. Nou kan ik dat ook niet ontkennen maar daar was ze ook zelf bij en daar heeft ze ook zeker een aandeel in gehad........en tot op de dag van vandaag zegt ze zich schuldig te voelen naar mij over wat ze niet heeft gedaan, gezien enz........maar dit alles is alleen met betrekking op de 10 jaar incest.......

Waar niemand meer over praat is het feit dat mijn vader mij heeft geprobeerd te wurgen totdat ik praktisch bewusteloos was.....dat feit is bekend maar er wordt nooit een woord over gerept.....door mijn moeder zeker niet....en dat dit nu bij mij steeds meer terug komt is niet haar schuld uiteraard maar het is een heel zwaarwegend gegeven in mijn leven en de impact ervan is heftig voor mij...het is nogal wat wanneer je eigen vader je wil doodmaken ook al gebeurt dat in n vlaag van verstandsverbijstering

En dan nog het feit dat mn moeder me met hem naar een juffrouw van de school stuurde om te praten over iets...ik durfde niet meer met hem alleen te zijn maar ik moest van haar want zij dacht dat hij niets meer zou doen omdat ie zelf zo geschrokken was....ook werd mij gevraagd of er aangifte gedaan moest worden....dat had ze nooit aan mij mogen vragen vlak na zo'n aanval en ik was weliswaar 15 maar ze had het gewoon uit zichzelf moeten doen...wat dat betreft heeft ze me behoorlijk in de steek gelaten

Het is niet dat ik mijn broer of zus iets kwalijk neem want mijn broertje was degene die mijn moeder waarschuwde dat er iets loos wasen met hem heb ik nog wel eens over gehad en mijn zusje was misschien wel te jong( 9)  om er iets van mee te krijgen maar dat moet ik haar eens vragen wat ze precies weet daarvan

Volgens mij is de wurgpoging ook niet meegenomen in de veroordeling van mn vader maar die rechtszitting is achter gesloten deuren geweest en daar heb ik verder niet veel van gehoord....in die tijd werd nog het standpunt gehuldigd dat hoe minder je vertelde hoe beter het was.....uit een soort van bescherming denk ik en het maakt nu ook geen verschil meer

Feit is dat ik er nu veel last van heb want het feit dat ik op die manier gestraft werd door hem omdat ik iets deed wat hem niet aanstond heeft ervoor gezorgd dat ik nog steeds moeilijk iets voor mezelf opeis of keuzes maak, beslissingen neem en moeite heb met beoordelingen. Ik kan er wel realistisch naar kijken maar mn eerste reaktie is toch iedere keer dat ik ergens geen recht toe/ op heb en wanneer ik dan toch de moed heb iets te zeggen zit ik te wachten tot het zwaard valt of mn kop rolt.....zal ook wel dat  ervaringen in vorige levens hierin meespelen waardoor het zo diep  zit

Ik weet mentaal wel dat het  nu niet zo isen dat dat ook niet zal gebeuren en ik bedenk de laatste dagen ook steeds dat het ergste wat er kan gebeuren al gebeurd is toen ik 15 jaar was toen ik niet koos voor mn vader maar voor iets wat ik wilde met jongens van mijn leeftijd...ik bedoel, ik weet dat er nu niemand is die mij zal wurgen omdat ik  iets anders wil dan hij/zij....en ik kan ook bedenken dat ik het volste recht heb op iets willen of vinden en om de dingen op mijn manier te doen of te zeggen maar omdat die enorme beladen emotie er nog op zit komt het er niet altijd goed uit en lijk ik wel een labiele troel die alleen maar loopt te zeuren maar het is ook niet iets wat je zomaar even vertelt hoewel ik in de afgelopen week wel het eea aan mn lokatiemanager heb verteld en ze reageerde begrijpend naar mij en snapte waarom ik soms zo van streek ben na een gesprek of onrechtvaardigheid........dus ik moet nog even oefenen met bv een functionerings gesprek maar dat komt goed want ik ben hardstikke veel waard als mens en ook als collega en ik weet dat ze me niet kwijt willen

Beth Hart...liedje met daarin de zin "I don't wanna survive....i wanna live" en dat geld voor mij ook...doe mn stinkende best....

heb t goed..zorg voor jezelf en wees zacht

EllekeC

Ik heb de twee poezen nu een week en het is alsof ze er altijd al waren.......slapen op bed...kruipen in kasten.. op het aanrecht dus dat moet ik nu opruimen want alles is interessant en de moeite waard om af te likken.....mn stoel is ingepikt....de douchebak is ook reuze interessant...het geschooi en het als de kippen erbij zijn wanneer er ook maar iets klinkt als een blikje of zakje wat wordt geopend...je weet maar nooit of er iets uitkomt wat lekker is toch?

Ik had me voor genomen om de naam van de kater te veranderen...hij heet nu Gino en dat past echt niet, bij mij in ieder geval niet, gewoon een stoere hollandse naam als Klaas of zoiets..ik ben er nog niet uit dus het is nu vanalles zoals poes, ventje....doerak.... en vandaag komt de kleine eigenaresse ( 3 jaar) even langs om afscheid te nemen van haar poezen dus ik wacht tot zij is geweest en dan maak ik er werk van....

De poes heet Zoe......is ook niet echt mijn ding maar daar kan ik mee leven.....ik ben meer van de sientjes en saartjes.... er komt vanzelf iets langs waarvan ik weet " dat is t ".

verder gaat alles zn gangetje..wat mn collega betreft ...tja daar heb ik nog wel eens wat frustraties over , vooral wanneer hij aan likken naar boven is en ik hem hele andere dingen hoor vertellen dan ie tegen mij vertelt...hij komt overal mee weg....zo lijkt t voor mij tenminste en binnenkort hebben we een functioneringsgesprek met de facilitair en locatiehoofd...twee man sterk tegenover me en dat is altijd even eng voor me....voel gelijk mn maag kriebelen maar op zich heb ik niks te vrezen hoewel ik nooit goed kan inschatten waar ze mee gaan komen...ik ga t wel zien

Wel doet zich op mn werk een leuk fenomeen voor....2 collega's geven me inene allerlei koosnaampjes als lief....schat.....lieveling...engel...lief vrouwtje....moppie...lieverd....of de vraag wanneer ik nou tot t mooiste meisje van  de klas wordt gekozen jaja...het wordt er wel gezelliger van en ik geniet stiekum ook wel van de flirtations, doe er ook wel aan mee en zie er geen kwaad in.........

Mn moeder is vorige week voor de onderzoeken geweest, nieren, bloed en harttesten, gesprek met psychologe over haar persoonlijk welbevinden die haar de vraag stelde hoe ze nou  toch zo in het ziekenhuis was beland en haar antwoord was dat ze een blindedarmontsteking had gehad .... die was al 45 jaar geleden................uiteindelijk zei ze dat mn zusje maar moest antwoorden want die wist het wel te vertellen.....ze was gelijk de kluts kwijt en begon zichzelf al te verdedigen door te vertellen dat ze een heel zwaar leven heeft gehad.... ze werd echt furieus toen haar werd verteld  dat ze moest gaan tekenen en testjes moest gaan doen over n paar weken..ze is heel bokkig en absoluut niet te spreken over ons handelen....daarbij vergeet ze dan ook dat ze ooit gevoel voor humor had dus alles wat je gekscherend vraagt of zegt reageert ze behoorlijk kortaf....voorlopig laat ik haar met rust en we hebben haar ook nog maar niet op de hoogte gebracht van de afspraken die gemaakt zijn voor over 2 weken

Het is ook niet niks voor haar..daar gaat heel wat energie in zitten om dat allemaal te behappen en eigenlijk niemand te vertrouwen dus ook haar dochters niet meer want ze heeft alleen maar t idee dat wij haar erin luizen en gek willen laten verklaren....Je kunt gewoon de verwarring bij haar zien en dat ze in ons bijzijn op haar hoede is , logisch want wanneer ze in haar uppie is valt haar niet op wat ze niet meer weet of kan en aan onze reaktie kan ze wel voelen dat er iets niet helemaal goed gaat...lijkt me heel moeilijk voor haar en kan t me ook niet goed indenken of voelen hoe dat voelt voor haar..ik kan alleen maar bedenken wat ik zelf zou ervaren als ik dat al in de gaten zou hebben dat mijn wereld zoals ik die ken niet meer lijkt te zijn  wat ie was

wordt vervolgd....heb t goed

EllekeC

Het gaat me goed.....als ik terug kijk op de laatste blog ( draadjes) dan voel ik dat het me aardig lukt om stukje bij beetje steeds vrijer te worden....en ik hoor iedereen gelijk zeggen" ja maar je bent toch altijd vrij"....nou nee hoor want je hebt vaak niet in de gaten hoe je jezelf vast zet ook al lijk je ervoor te kiezen en men denkt dat als je ervoor kiest dat dat vrijwillig is en dan doe je dat zelf en dan is er geen dwang en drang .uhu ...jaja..maar goed, iedereen zal dat voor zichzelf moeten ervaren.

Ik begin steeds meer mn leven te leiden en te bedenken wat ik nodig heb zonder stil te staan bij wat de goegemeente wil....ook hou ik steeds minder rekening , als in niet zo sturen en meer laten gebeuren, met wat ik allemaal graag zou willen bv op gebied van relatie en ik ben niet meer zo bezig met hoe dat zou kunnen en ook niet meer met  "wachten op".....het mag nu ook leuk zijn en voor t zelfde geld komt er nog in geen jaren iemand voorbij en laat ik vanalles voorbij gaan aan leuke dingen vanwege het idee dat het met zn 2en veel leuker is....ik functioneer ook prima in mn uppie en dat doe ik al jaren ...begrijp me niet verkeerd hoor want als er een leuk mens voorbijkomt waarmee het klikt is die mens van harte welkom in mn leven....maar voor nu is t goed en om te beginnen  krijg ik vandaag weer 2 huisgenootjes....2 katten die een goed huis zoeken.....ik ben toch voor de bijl gegaan......heb iedere keer bezwaren tegen weer opnieuw dieren in huis halen maar ik vind t ook weer retegezellig met katten om me heen......heb altijd katten gehad en de laatste  2 heb ik naar asiel moeten brengen vanwege mn thuisloosheid....daar heb ik veel zeer van gehad maar dat kon niet anders toendertijd.....

Verder ben ik samen met mn zusje het huis van mn moeder op orde aan t brengen waarbij ik eerlijkheidshalve moet aantekenen dat mn zus het leeuwendeel voor haar rekening neemt ...zij woont bij wijze van spreken om de hoek en ik 3 provincies verder.......mams is aardig ontdaan over het feit  dat we haar soms overvallen en snapt het niet meer helemaal...wisselt erg in haar gedrag van triest naar boosaardig en venijnig naar warrig en de kluts kwijt maar ze is toch niet zo gek dat ze niet onlangs een stunt heeft uitgehaald waarvoor ze behoorlijk berekenend moet zijn geweest. en waar ons de "bek" van open viel ...Ze moet woensdag a.s naar de PAAZ in R voor gesprek met psycholoog om na te gaan hoe ze er psychisch aan toe is...zij zelf vergeet gewoon dat er al is aangetoond dat er dementie en alzheimer  in haar hersenen is gevonden en dat mijn zus haar dat vertelt heeft. Ze wil perse niet naar de PAAZ waar zoals ze zegt alleen maar gekken zitten, zelf ziet ze zichzelf niet als gek en dat is ze ook niet echt natuurlijk.....Is ze dus vorige week naar de huisarts geweest vanwege pijn  in haar rug, zo vertelt ze mij want ze had al n poosje  pijn in haar rug en ik suggereerde dat het willicht haar nieren zijn , ze belt mij dus dat ze naar de huisarts is geweest en die beaamde volgens haar dat het haar nieren waren en ze liet me dat  even weten zodat ik weer op de hoogte was ......ik heb mn zus gebeld om eens na te gaan wat ze daar dan aan moet doen en of ze nog medicatie moet slikken. Volgens mijn moeder was dat niet nodig en had ze geen recept mee gekregen.

Mijn zusje belt dus de huisarts met die vraag en de assistente reageert verbaasd want volgens haar is mijn moeder wel geweest maar echt niet voor haar rug......blijkt dat mijn moeder bij de huisarts even met klem heeft verzekerd dat zij niet aan het onderzoek gaat meewerken, dat ze alles nog zelf kan en geen hulp nodig heeft en desnoods wel iedere maand even langs wil komen om de dokter op de hoogte te houden van wat ze wel en niet kan , ze was daarbij behoorlijk pissed en obstinaat. Het fraaie staaltje was dat ze mij dus belt met het verhaal over de nieren....zo van "dat heb ik effe mooi geregeld en  nou ben ik van die onderzoeken af want ik heb de dokter duidelijk gemaakt dat er met mij niks aan de hand is en ik heb mn dochter iets wijsgemaakt zodat ze me met rust laten.....ik was er echt door van mn stuk dat ze dus doelbewust liegt al begrijp ik dat ze echt niet die onderzoeken wil laten doen en dat ze tot veel bereid is kennelijk om daar maar onderuit te komen......ik ga er dinsdag heen en ik zal wel zien wat er gebeurt...als ze perse niet wil dan krijgen we haar daar toch niet naartoe...stiekum hoop ik dat ze wel mee gaat naar t ziekenhuis en daar ter plekke besluit een scene te schoppen of gewoon alsnog niet mee te werken en dan hoop ik dat ze dat in bij- zijn van de artsen doet zodat die toch een indruk krijgen van haar......

Verder zijn net mn katten gearriveerd....gebracht door een prachtige stoere vent met geweldige ogen en mooie diepe stem en n lach waar ik van smelt...whaauw..volgende week komt hij even met zn dochtertje langs zodat ze kan zien dat de katten niet alleen zijn en ergens anders een plekje hebben gevonden....en net belde hij nog even om te zeggen dat ik de katten niet weg mag doen wanneer ik ze toch niet zou willen houden en dat ik hem dan moet bellen...ahh dagdromen en fantaseren mag altijd toch...hihi

De dame zit nog in haar bak te mokken en in t verste hoekje weggedoken en de heer loopt al rond alsof hij er altijd al was.....schrikt nog van de vreemde geluiden maar heeft al gegeten en verliefd zn krabplank bepoteld...ze hebben even tijd nodig maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.....bak staat al klaar en eten ook....leuk om weer katten te hebben....

wordt vervolgd en heb t goed

EllekeC

Op dit moment voel ik me on-verbonden....zoals ik al zeg lijkt t alsof mn draadjes die me verbinden met de rest van de wereld allemaal los gaan zitten waardoor ik vaste grond kwijt raak....

heb bijna de klok rond geslapen, mn lijf wil niets en voelt alleen maar moe waardoor sporten ook weer zo'n klus wordt die moet.....De vraag die ik me stel is "wat zou er gebeuren wanneer ik zelf echt alles zou loslaten"....wat gebeurt er dan met de mens Elleke.....hoe voelt dat om helemaal onverbonden, als in ongehecht en vrij, in de wereld te staan......zal ik me dan wel prettig voelen?

Het zou neerkomen op veel meer ego-centrisch zijn en me niet meer afvragen of ik er iemand mee te kort doe.....het zou neerkomen op totaal helemaal mijn eigen leven leiden , diegenen te verwelkomen die zich in mijn veld begeven en daar volledig vrij in te zijn .....niet klaar staan of bedenken dat iemand misschien wel zus of zo ........Ik begrijp dat het uiteindelijk voor iedereen de bedoeling is om autonoom te zijn en een authentiek leven te leiden waarin je doet  wat voor jou goed is..helemaal los te zijn van alle overtuigingen, meningen en oordelen, me niet laten beperken door wat er nog niet is of wellicht ook nooit gaan zijn maar gewoon mijn eigen hart volgen en te verwelkomen wat het leven me brengt...leidraad zal altijd zijn dat ik niemand kwaad doe.....dat zit ook niet in me..op geen enkel nivo kan ik iemand schade toebrengen....al besef ik wel dat mijn hardleersheid en  onwrikbaarheid ook schade kan toebrengen aan iemand

Ik zal zelf de persoon moeten zijn die al die draadjes los(ser) maakt..ik realiseer me nu in dit moment dat ik "los-zijn van alles" associeer met eenzaam-zijn.. me nergens aan kunnen vasthouden .....en er alleen voor staan wat het in de grond van de letter ook is maar dat  het ook  iets goeds is..ik heb me altijd hevig verzet tegen regeltjes en wetjes die er alleen maar zijn voor degene die denkt dat ie macht heeft,,,die claimt dat ie t wel weet en daarom mag voorschrijven aan anderen hoe zij t moeten doen..ik moet bekennen dat ikzelf ook iets betweterigs heb af en toe in de zin van kennis overdracht omdat ik graag zou willen zien dat mensen dat gebruiken voor zichzelf.....niet om anderen iets voor te schrijven...maar me laten be-heersen door de draadjes waarmee ik mezelf verbind met anderen is ook beperkend uiteindelijk want ik maak mezelf onvrij

De situatie die er onlangs ontstond tussen mn dochters heeft daar ook wel wat mee te maken en is in zekere zin ook helpend voor me want ik trek daaruit de conclusie dat ik me moet terug trekken en t aan hen moet overlaten wat ze wel of niet willen..bemoeizorg is ook n draadje....in eerste instantie ben ik daarin onwillig maar ik voel ook dat het me helpt om vrij te worden

Dat loslaten voelt in eerste instantie als "in de steek laten" en ik verplicht mezelf om er nog harder aan te trekken wat niet werkt zoals ik gemerkt heb...dat was het draadje dat liep van n belofte naar de verplichting om te handelen  en zo zijn er zoveel draadjes die ik zelf spin waardoor ik in dat web vast kom te zitten en ik ben de enige die mij dat oplegt...dat heb ik zelf gedaan en dus ben ik de enige die mij weer los kan maken uit al die draadjes, daaruit( draadjes) spreekt een behoefte van mij...dat ben ik me bewust

het loslaten voelt als kiezen voor eenzaamheid, en als kiezen voor niet nodig zijn , als kiezen voor "van geen belang zijn".....ik weet wel dat dat niet de juiste vertaling is maar dat is wat er als eerste boven komt drijven en daarom laat ik nog niet los of durf ik niet goed terwijl alles in mij daar wel om vraagt.....ik ben er aan toe om helemaal vrij te zijn en ik voel dat wanneer ik helemaal los ben ik ook kan gaan doen wat ik wil..ik mag ook wel wat meer egocentrisch zijn zo langzaamaan...behalve mijn kinderen en mn zusje maakt verder niemand zich druk om mij...wat verder weg ook nog mn hartsvriendin en wat collega's maar dan heb je het wel gehad.....dus waar hou ik aan vast eigenlijk?

En al die dingen die ik me voorneem ...doe ik dat omdat ik het allemaal echt zelf wil of denk ik dat het van me verwacht wordt..moet een mens altijd plannen hebben of de juiste dingen doen....moet je altijd laten zien dat je alles goed doet en weet...moet je overal in geintereseerd zijn..ben je minder waardevol als je niet buiten de deur gaat eten.. niet de politiek op de voet volgt....niet naar iedere film gaat...weinig vrienden hebt..niet op vakantie wil...weinig geld te besteden hebt...geen belangrijke relatie hebt....geen contact met  familie hebt.....niet de nieuwste mode volgt...als je niet doet wat de meute doet....als je een eigen koers vaart enz enz....

Ik begin er steeds meer mee klaar te zijn en alles wat zich in mn leven voordoet helpt me om daar een duidelijk standpunt voor mezelf in in te nemen en totaal vrij te zijn..eigenlijk ben ik dat al maar durf ik niet altijd goed en doe ik onwillig en onder protest toch soms wat van me verwacht wordt.....wat dan als knellend ervaren wordt en alleen maar bij mezelf ligt...Dus richt ik mn gevoel en mn ogen en mn geest op het positieve ervan en volg mn ziel........

voor nu even.......hoe vrij ben jij?

hartegroet, EllekeC

Vandaag had ik twee momenten dat de tranen me hoog zaten....het eerste moment was door mn  mannelijke collega  die iets tegen me zei waarmee hij direct door mn verdediging heen dook en ik me onmiddelijk bewust werd van hoe dun mn wandjes eigenlijk zijn.....ik heb niet altijd in de gaten dat ik "de schijn "ophou dat alles wel goed gaat...ik doe gewoon stoer mn ding...lach en laat lachen....loop heerlijk te flirten en geniet daarvan.....ga mn gang maar dat gaat niet meer altijd vanzelf..op mn werk laat ik niet altijd het achterste van mn tong zien maar hij zocht zelf meer contact en kwam ook over zichzelf en zijn leven vertellen waardoor we elkaar wat meer nader kwamen en vanmorgen drong het ineens tot me door dat ik wat wiebeliger ben en dat ik het lastiger vind om gewoon door te gaan met wat ik altijd al doe...dan zit ik tegen een grens aan in emoties.....dan is er niet veel nodig om me te laten huilen

Het tweede moment was met een andere lieverd, ook collega,,,een jongere man die ik erg graag mag en wij hebben ook wel n klik met elkaar..deze mens gaat volgende week een cd opnemen met levensliederen, hij treed ook al regelmatig op en heeft n dijk van n stem...vanavond zou hij voor de bewoners een klein optreden verzorgen en daarvoor stelde hij zijn apparatuur alvast op en liep te zingen...ik stond naar hem te kijken en te luisteren en ineens overviel mij mn eigen behoefte om te zingen en wat ik wellicht ook gemist heb aan kansen daarin....al heel vroeg stond ik mijn eigen kleuterklasje te dirigeren en liet mn klasgenootjes zingen wanneer de juf de klas uit was...ook in mn tienerjaren was ik helemaal weg van o.a Heintje, zangeres zonder naam en noem ze allemaal maar op en zong ik af en toe voor de buren..ik heb n goede mooie vaste warme stem..ik ben van de generatie die is grootgebracht met het "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg" en vooral geen kapsones hebben of denken dat je wat voorstelt......gemiste kans en dat deed even zeer.....

Ik denk dat het hoort bij het afsluiten van .........alles verandert weer...mn verhouding met mn dochters...mn moeder die dementeert door alzheimer waardoor ik een andere dochter moet zijn....rollen veranderen ineens allemaal.....en er is nog niets nieuws voor in de plaats...voel ook weer intens dat ik niet alleen wil blijven en ook het gemis van allerlei soorten intimiteit is erg aanwezig.....alles lijkt soms zo definitief te zijn en dat schrikt me af.....ik kan me daar nog niet bij neerleggen dat dit het gaat zijn......ik wil niet dat mijn leven al vaststaat voor de komende 30 jaar en dat daar niets meer aan zal worden toegevoegd...eigenlijk lijkt t alsof er alleen maar weggenomen gaat worden....benauwend is dat.....

Ik heb n besluit genomen tav mn kinderen( oudste 2) en dat houdt ook in dat ik zal moeten accepteren dat het nooit meer hetzelfde zal zijn....geen van tweeen wil nog in gesprek met de ander en voor zover ik kan inschatten zullen we nooit meer zomaar bij elkaar zijn met zn allen, hooguit met mijn verjaardag en bij de verjaardag van de jongste zus....dat betekent voor mij dat we een gespleten gezin zijn en dat de verbinding anders is en minder vanzelfsprekend.....misschien hoort t allemaal bij n losmakingsproces of volwassen worden en zeker ook van mijzelf....ik moet me daar bij neerleggen maar t valt me zwaar want ik weet dat het nu niet meer goed komt en omdat ik dat al wist bleef ik er zo mee bezig......

Wat me steunt is dat mn collega precies hetzelfde beleeft in zijn leven.....echt bizar hoe parallel dingen lopen in ons leven....ik ga daar maar niet verder over uitwijden want door mijn wiebeligheid trek ik me dat weer meer aan dan goed voor me is en over twee weken hebben we t weer nergens over en dan is t net alsof we niet al weer zoveel gedeeld hebben...vreemd fenomeen is dat toch iedere keer weer......

Dus al die dingen die ik voel maken t niet gemakkelijker.....mn schutkleuren zijn dus gewoon waterverf en stellen op dit moment niks voor.....er komt vanalles voorbij...leuke en minder leuke dingen......jaja, ik weet dat dat bij t leven hoort en daarom accepteer ik dat ook  maar ik wil gewoon ook af en toe zeuren en zaniken dat ik het niet gemakkelijk vind......dat ik niet alleen wil zijn.....ventileren dat ik behoeftes heb en wensen.....dat ik het af en toe ook niet weet ook al weet ik het wel........en dat ik ook af en toe de behoefte heb om te gillen van frustratie en te schreeuwen dat ik enorm de smoor in heb...en dat ik ook af en toe denk "Jezus, wordt  t nog eens rustig en komt die geweldige man ook nog op mn weg....wat moet ik nog doen voor t zover is......ik moet mezelf iedere dag weer bij elkaar rapen om de dag weer in te gaan......mezelf wijsmaken dat dit m gaat zijn....dat deze dag een leuke wordt......dat ik plezier ga hebben en zal lachen....het is pure ego-peptalk en het werkt wel maar niet vanzelf...dat er in ieder geval iemand is die me ziet en het leuk vindt dat ik er ben.......dat ik het wel weer zal redden vandaag........het is belachelijk dat ik er blij van wordt dat een bewoner zegt dat hij blij is weer een bekend gezicht te zien, of dat ze me helpen afruimen want ik heb t al zo druk......of voor mij de theedoeken vouwen......of even stofzuigen........dat er iemand is die zegt dat ie het leuk vind me te zien.....of zich laaft aan mijn energie...of even stoom komt afblazen in de keuken bij mij......of de laatste roddel deelt......dat maakt veel de moeite waard....dat wel..zoals mijn collega het uitdrukte "mijn leven speelt zich af tussen mijn huis en mijn werk"....daarbuiten en daarnaast is er niet zoveel...ik doe er mijn stinkende best voor om er meer te laten zijn maar het ontmoedigende is dat het niet veel lijkt te doen aan mijn gevoel van eenzaamheid......dat maakt t soms wat hopeloos.......soms is t net alsof niets ook maar enig verschil maakt...het gaat wel over....en het wordt ook wel weer leuker ..maar ik moet hard werken om  mezelf dat te laten geloven...soms tegen beter weten in......als ik dat niet doe dan moet ik het dus opgeven.......daar ben ik nog net niet......

heb aandacht voor jezelf

hartegroet, EllekeC

Ik geloof dat ik mijn manier van sporten gevonden heb...gewoon 3 x per week een volledige training..dus van benen ,borst, rug,armen en buik..voorafgegaan en gevolgd door cardio waar ik geen fan van ben maar goed...geen groepslessen want ik wil voor mezelf de vrijheid om er niet aan deel te nemen maar ik ben ook wel zo reeel dat ik zie dat het dan weinig zin heeft...toch voel ik me goed bij de manier waarop ik het nu doe......ik voel  mn spieren en ik ben energieker..precies wat ik wilde....mn houding verandert daardoor en ik voel me zelfverzekerder over mn lijf.....helemaal goed..

Over een dikke week ga ik met 2 van mn dochters naar Cirque du soleil..ook met n dochter naar een sjamanenritueel...daarna ga ik naar een enorme beurs in mn woonplaats....verder een gezellige kerstdag op mn werk voor de bewoners en eventuele familie...dan een kerstdag met een deel van de eigen familie.....nog 2 verjaardagen van dochters en 1 van mn schoonzoon...later in januari een bezinning/verdiepingsweekend met twee vriendinnen en anderen...daarna in maart start ik met een cursus die gaat over LifeCreation......een gereedschap om ook weer zelf anderen te coachen en ik ben er over na aan t denken om een kloostertocht door Roemenie te gaan doen.....dus ik stort mezelf er weer helemaal in met geen ander doel dan de verbinding te willen vinden.....top !

Ik voel me energiek en zit in de modus dat ik bij besluiten kan blijven, de impact er van te voelen en me erop te verheugen dat ik iets goeds voor mezelf doe.....Eigenlijk is dat ook t enige wat ik kan doen...gewoon voor mezelf zorgen en me alleen over mezelf druk maken en niet over anderen. Een lastig ding want ik heb dan snel t gevoel dat ik helemaal los raak van de dingen die belangrijk lijken te zijn en die hebben vaak met familie en verbinding te maken maar het is misschien wel zo dat ik  los moet om met mij weer meer verbinding te kunnen maken...zolang ik me met anderen bezig blijf houden  kom ik niet  helemaal aan mezelf toe....zoals mn zusje treffend zei....je wil  alles zo goed doen dat je jezelf tekort doet...dat weet ik ook wel maar  zie ik niet altijd.....nu lijkt er een kwartje te vallen dus ga ik wat knopen doorhakken zoals over de vakantie in Roemenie..lijkt me helemaal geweldig om daar in die natuur die wandelretraite te gaan doen.....even goed over na denken en voelen...

Misschien mag ik ook wel wat egoistischer worden.....ik ben soms te veel gericht op "klaarstaan" voor iemand van mn gezin...en het wordt tijd dat ik mezelf voor een deel van die belofte ontsla...daar wat ontspanner in gaan staan en ze het lekker zelf laten uitzoeken.....en er op vertrouwen dat ze wel komen als ze er zelf niet uitkomen...dwz wanneer ik daarvoor de aangewezen persoon ben want dat is ook niet altijd waar natuurlijk...

Misschien heeft t er wel mee te maken dat ik dan misschien minder "nodig" ben en daar niet zo goed raad mee weet..met niet nodig zijn.....er zijn allerlei manieren om jezelf nodig te maken..niet dat ik dat zo bewust doe maar wellicht weet ik dat niet .....ik sta graag klaar voor mijn meiden hoewel de middelste daar minder gebruik van maakt dan de anderen, de jongste en oudste zijn meiden die graag met me praten over dingen die ze bezighoudt en ik vind t ook leuk om over allerlei zaken te praten met ze....het zou denk ik wel goed zijn wanneer ik me  minder beschikbaar opstel en ook wat minder rekening met ze ga houden, niet omdat zij dat vragen maar omdat ik het zo voel en ook vooral omdat ik niet op mn moeder wil lijken en mijn kinderen het gevoel wil geven wat ik door mijn moeder had....maar begrijp wel dat zij daar geen boodschap aan hoeven hebben...wat een inzichten deze week

ik ga er een leuke week van maken waarin ik plezier heb in wat ik doe en in de mensen die op mn pad komen..iedere dag dat ik weer wakker wordt maak ik een plaatje van hoe mn dag eruit mag zien en daar richt ik me op....het helpt echt en ik krijg er veel energie van wanneer de dag wordt zoals ik me heb voorgesteld.....ik wens jullie het zelfde

hartegroet...EllekeC

De laatste dagen zijn niet gemakkelijk geweest voor me en die heb ik in betrekkelijke stilte doorgebracht...ik was sowieso al ziek thuis maar heb de laatste dagen ook de telefoons er uit gehad omdat ik even niemand wilde spreken.....nu krabbel ik er weer uit en gaat t weer een stuk beter met mij.

Er is nog veel heen en weer gemailed tussen diverse dochters en mij....in die mails was ik ,eerlijkheidshalve moet ik dat zeggen, behoorlijk drammerig naar mn kinderen....ik vind t lastig dat mensen soms niet aannemen wat er aan ze wordt uitgelegd ook al is dat in jip,-en janneke-taal...natuurlijk moet iemand niet overnemen wat ik zie of wat ik als mijn waarheid zie maar in dit geval ben ik dan wel 1 van de mensen die daar meer of minder direct het gevolg van ervaart....en het kan net zo goed zo zijn dat ik het niet bij t goede eind heb of zaken over t hoofd zie...ik blijf een mens tenslotte.....

Ik ben er wel achter dat het in eerste instantie mijn behoefte is en dat een ander daar niet voor verantwoordelijk is om die te vervullen.....en ik weet ook dat het niet zo is dat men mijn waarheid als de enige moet aannemen........het is misschien wel juist omdat ik ooit die belofte gedaan heb ( was toen 16/17) en dat ik ook mezelf verplicht dat in alle opzichten  na te komen en het dus gewoon niet opgeef......en dat werkt niet

Ironisch genoeg bedacht ik me ook dat er eigenlijk niemand is geweest in mijn leven die zich  ooit zo voor mij heeft ingezet omdat iets heel belangrijk was om me te realiseren zoals ik dat nu voor mn dochters heb getracht te doen....Dat is geen excuus of zo maar gewoon iets wat tot mij doordrong....Dus heb ik mijn pogingen gestaakt naar beide kanten en wil/ga ik  me er niet meer mee bemoeien verder...Ik moet t verder aan hun overlaten hoe zij met dit gegeven om willen gaan en met elkaar

Nu ik weer wat afstand heb gecreeerd kan ik zien dat het niet meer aan mij is om ze weer bij elkaar te krijgen......en dat ik mijn best gedaan heb maar dat het buiten mijjn bereik ligt....ik probeer te voelen en zien wat dit voor mij persoonlijk betekent op de lange duur en dat is alleen maar dat ik niet het hechte gezin als totaliteit heb wat ik graag wil hebben...da's een illusie die overboord moet want dat zit er niet in.....ik heb met de meiden afzonderlijk een goede band, nu ff wat minder, en die koester ik......waar ik bang voor ben is dat er een proces in gang gezet is dat onherroepelijk is....ook is het zeer herkenbaar want  in mijn eigen oorspronggezin gaat t ook zo....dus aan twee kanten is de boel niet meer compleet en volledig......niet fijn........Tegelijk besef ik ook heel goed dat ze allemaal volwassen zijn en hun eigen mensen hebben waar ze bij willen/ kunnen horen en dat hierbij de mythe van "het gezin" ook niet meer dan dat is.......een mythe....iets wat iedereen graag waar wil hebben maar wat in de praktijk soms net even anders  blijkt te werken

Dat is geen fout iets....het is in mijn geval niet wenselijk maar ik kan niet voorzien waar dit eventueel goed voor kan zijn of welk doel en wiens doel dit hele gedoe dient...tijd zal dat leren......Ik heb mezelf een paar dagen gegeven om te laten bezinken en te gaan zien wat het voor mij betekent en nu ga ik weer verder.

Wat ik nu niet laat gebeuren is dat ik er helemaal van stuk ga of dat het allemaal van veel invloed zal zijn op mij......ik kan er objectief naar kijken nu en ben er ook wel klaar mee. Ik laat t los en t zal zn weg wel gaan...

.Vanavond werd er hier in mijn straatje Halloween gevierd, daarvoor was iedereen gevraagd om het raam of vensterbank te voorzien van griezel en ander spul zodat de kinderen konden zien waar ze mochten langsgaan voor snoep.....ik heb ervan genoten van die kleine kinderheksjes en tovernaartjes, vampiertjes, elfjes en leeuwtjes.....wat heerlijk om zo onbevangen te staan zingen voor iemand en dan iets lekkers te mogen pakken....ik was vanmorgen nog extra even bij meneer Jamin langsgegaan en dat was maar goed ook want er was veel aanloop en ik had maar net genoeg.....dat was even een leuke onderbreking en dat plezier had ik ook nodig voor mezelf....ik ga daar maar eens wat meer van opzoeken en zorgen dat ik weer wat meer geniet...financieel komt er eindelijk ook weer meer ruimte.....dat helpt ook mee......

Morgen ga ik weer sporten en onder de zonnebank...twee weken niets gedaan maar t word weer tijd om een aantal dingen weer terug te draaien en in t gareel te brengen, heb weer genoeg gesnoept en iets meer alcohol gedronken dan ik de laatste maanden deed en dat moet weer teruggebracht worden tot alleen weekend of behoefte..nog een restantje zondag vieren en dan maandag weer aan t werk......het wordt weer tijd om andere zinnige dingen te doen buitenshuis voor mezelf.......ik heb er ook echt weer zin in....

heb t goed......EllekeC

Door alle onrust en heen en weer mailen...reakties in mezelf en van anderen duik ik weer in een proces van willen zien en weten over mezelf  en over mijn jeugd.....de jeugd van mn kinderen en de wonden die we allemaal hebben opgelopen en hoe dat allemaal samenhangt en bij elkaar komt.....z'n uitweg moet gaan vinden door de vakantie en het samenzijn daarin zodat er voor ieder van ons weer wat puin geruimd mag worden.....daar hoort wel bij dat je wel  het aandeel in je eigen puin moet willen zien en daar ook de verantwoording voor nemen......

Ik voel me verdrietig door dit alles en wanneer ik terugkijk  op vele dingen die zich hebben afgespeeld in "geleden tijden".....dan vraag ik me soms toch nog af hoe een mens toch kan helen aan al die wonden en wat is dan het punt dat je besluit te willen helen van de wonden uit je kindertijd.....dat is hoop....voor mij was dat altijd hoop....al of niet vals......dat het ooit beter wordt..dat er toch een wereld mogelijk is waarin ook liefde woont....en aandacht.... en zachtheid.....dat iemand ooit ziet wat voor prachtig mens je bent en altijd al was....dat er iemand zal zijn die in alle opzichten helemaal voor jou gaat.......dat iemand getuige is van de worstelingen die je levert met het leven zoals t aan jou voorbij gaat met alles wat er daarin zich voordoet.....dat al die dingen die je geleerd hebt door het ondergaan van leed ooit zijn vruchten afwerpen en daarmee alle pijn en verdrietigheden in geleden tijden mogen blijven.....nooit weg maar als in niet meer nodig en zonder ballast....dat het dan iets is waardoor je krachtig en sterk en liefdevol geworden bent en dat wereld uiteindelijk toch zal blijken te zijn zoals het in verre herinnering nog in je leeft

Zo werkt het voor mij nu op dit moment ook al voel ik me verdrietig.....en dat is verdriet wat in ieder mens aanwezig is......

Mijn zusje gaf een reaktie op 1 van mn blogs die ik volkomen begrijp en waar ik ook over heb nagedacht.......in hoeverre neem ik mee dat mn oudste prachtige kind al vanaf haar begin het verre van gemakkelijk heeft gehad.....ben ik me ervan bewust dat zij van mij een heleboel heeft meegekregen( nu wel en al jaren maar niet in t begin) van al mijn kinderpijn zie ik de invloeden die vat hebben gekregen op mijn kind......neem ik al die dingen mee in mn reaktie op het huidige probleem?

Ik doe het nooit niet.......bij alledrie ben ik me bewust van hun verdrietigheden...hun ervaringen..mijn invloed daarop.....wat ik heb nagelaten en had moeten doen maar dat is ouders eigen denk ik...en ik poog nog steeds aan hen iets aan te reiken waardoor ze verder kunnen.....ik leef mijn eigen belofte nog steeds na nl " ze mogen altijd met alles bij me komen en ik ben er voor ze".......deze belofte heb ik mezelf gedaan nadat ik me realiseerde dat mijn moeder dat nooit voor ons heeft gedaan ..om welke reden dan ook en ik neem haar niets meer kwalijk.......en ik weet hoe hard ik haar soms nodig had en hoe t voelde dat ze er niet voor ons was behalve in praktische zorg.....nooit emotioneel...nooit zacht en liefdevol......een beroep op haar doen leverde alleen maar het gevoel op dat je iets deed en wilde wat eigenlijk ongewenst was en het riep bij haar een gevoel van afkeer en lastig op want haar gezicht was een open boek....wat ze niet zei was altijd wel voelbaar( ziedaar mijn onvermogen om met het gedrag van mn oudste om te gaan) mijn oude kinderpijn dus.....dat heb ik voor mijn kinderen nooit gewild....daarmee wil ik niet zeggen dat ik het zo goed gedaan heb want dat heb ik niet....ik heb absoluut steken laten vallen en daar heb ik nog wel eens verdriet van...

Ik schreef gisteren aan mn zusje dat ik op leeftijd van 22 jaar besefte dat mijn ouders weliswaar veel wonden hebben veroorzaakt en dat ze daarvoor bij zichzelf de verantwoording moeten zoeken maar het is de mijne ( verantwoordelijkheid) voor hoe ik daar mee nu omga......het is aan mij om er iets mee te doen...om ermee te leren leven....om die wonden te helen en de schuld niet meer bij anderen neer te leggen......of te verwachten dat de ander het wel zal oplossen voor me..om er winst aan te behalen......en dat vind ik dus ook waar t mijn dochters aangaat....ik ben verantwoordelijk voor wat ik gedaan  heb maar zij zijn verantwoordelijk voor hoe ze daar mee omgaan.....hoe graag ik alle stappen wil zetten om ze op weg te helpen......hoe zeer t me ook aan mn hart gaat dat ook zij wonden hebben......want ik blijf de moeder en wil kusjes op wonden geven en pleistertjes plakken......maar dan zou ik ze toedekken en dat zou een boodschap afgeven  die niet klopt....ik luister en praat..bemoedig ze en zeg soms duidelijk iets waar ze mee voort kunnen......maar zij moeten hun eigen weg lopen in hun eigen schoenen op hun eigen manier...huppelen springen...kruipen ...stilstaan..grote stappen of kleine schuifeltjes maken...doet er allemaal niet toe als ze t maar doen zoals het werkt voor hun en het is aan niemand om daar een oordeel over te hebben....sinds we allemaal onze levens  zelf hebben geregiseerd met alles wat daarin gebeurt of voorkomt heeft niemand het recht om dat als goed of fout te bestempelen...we zijn als kosmisch wezen enorm  moedig dat we deze vorm van leven zijn aangegaan in n menselijk jasje en het is onze eigen keuze geweest dat te doen.....en als we ons toch eens zouden realiseren hoeveel Liefde er van uit het Thuisfront naar ons toestroomt en wanneer we toch ns in staat zouden dat overweldigende donderende applaus te horen voor ons...voor de moed die we laten zien op dit toneel van aarde dan zouden we wellicht een glimp oppikken van onze grootsheid...van het prachtige lichtwezen dat we zijn......van de liefde die we in ons dragen en maar zo moeizaam tevoorschijn laten komen.......daar zit mijn hoop en daarom hou ik vol en dat blijf ik uitdragen waar dat kan.......

Dag......prachtig mens

EllekeC

Ik heb gisteren nog gemailed naar mn oudste dochter over mijn ervaring tijdens de vakantie en daar kwam ook een reaktie op van haar. Ik probeer altijd gewoon op conversatie toon iets uit te leggen zonder aanvallend te zijn....gewoon zoals je dat in n gesprek zou doen wanneer je bij elkaar bent..........haar  reaktie was emotioneel en ze voelde zich ondanks mijn omzichtigheid en rustige toon toch behoorlijk in haar wiek geschoten...dat mag.....is haar goed recht....

Ik blijf daarover nadenken want ik wil voor mezelf toch weten waarom ik reageer zoals ik gedaan heb en dan komt daar een zeer reeele angst om de hoek kijken nl die van "nergens bijhoren"......geen groep hebben waarin ik thuishoor......een soort existentiele angst voor eenzaamheid en dat ken ik al vanaf mn babytijd......een naar gevoel wat altijd ergens wel opduikt.....doordat 2 van mn dochters het met elkaar niet zo goed kunnen vinden ben ik dus bang dat "mijn groep" steeds kleiner wordt.....mijn identiteit hangt niet af van "moeder-zijn" maar het lijkt alsof het wel afhangt van mijn vermogen de boel bij elkaar te houden en dat gevoel van onvermogen heb ik ook zo lang ik me kan herinneren en heeft situaties in mn leven nodeloos moeilijker gemaakt en daarmee heb ik mijzelf vaak langer in situaties laten zitten dan goed voor me was.....ik zal dat nu niet meer zo snel doen maar die angst is kennelijk nog manifest...tegelijk besef ik ook wel dat het niet aan mij is om de boel bij elkaar te houden maar dat dat uit hen zelf moet komen...toch zal ik dat wel proberen maar dat komt voort uit mijn behoefte en daar zijn zij niet verantwoordelijk voor...net zo goed als mijn oudste ook niet verantwoordelijk is voor wat ik voel  maar wel voor wat zij energetisch uitstraalt en "neerzet" ook al is dat niet bewust......

Wat ik n lastig aspect vind is dat zij , alledrie in meer of mindere mate, het soms moeilijk kunnen opbrengen om begrip te vinden voor de ander...alsof ze veel liever vasthouden aan hun eigen gelijk en het de ander niet gunnen begrip te ontvangen......eigenlijk ontbreekt daarin wat zachtheid naar de ander omdat het soms lastig kan zijn toe te geven dat je het misschien niet goed ziet...alsof dat een zwakte zou zijn .....enfin....het is nu even niet anders.......

Het is goed voor mij om me te realiseren dat die angst om eenzaam te zijn er zit en kennelijk nog werkt..ik moet aan mezelf erkennen dat ondanks de leuke dingen die ik ervaar momenteel er nog steeds een laagje zit waarin ik het gevoel heb dat ik maar wat doe....een toneelstukje opvoer in een toneelstuk wat ik soms niet snap en waarin ik nog wel eens teruggrijp op oude mechanismes die eigenlijk niet meer werken......soms weet ik nog niet beter maar wat ik wel weet is dat door t niet-eerlijkzijn over mezelf zich aan mij een wereld presenteert waarin niet-eerlijkheid ook wordt teruggespiegelt aan mij door anderen....dus in hoeverre zie ik in mn oudste iets van mezelf terug gekaatst ? Het ergens zijn hoewel je weet dat het dat niet gaat worden versus de behoefte ergens bij te horen of zijn......iets zeggen terwijl je iets anders bedoelt.....je niet uitspreken maar dan wel energetisch heel duidelijk laten voelen wat je niet wilde zeggen.....je opofferen voor nut van t algemeen terwijl je daar t nut niet van inziet......iets doen wat je niet wil doen omdat het iets oplevert wat je graag wil hebben en dan vervolgens anderen daar de schuld van geven dat je dat niet krijgt....herkenbaar allemaal en we doen t ook allemaal wel eens.....lastige materie hoor

We gaan wel zien hoe dit zich binnen het gezin zal ontvouwen....ik vertrouw er op dat het zn weg zal gaan zoals nodig is...ik laat t gebeuren en ik laat t los...ook dit gaat voorbij....

hartegroet.....EllekeC

Zo...ik ben weer terug van vakantie......4 dagen met mn dochters en aanhang en zeker niet de minste....de kleinkinderen......In n prima huis  voor 10 personen, jammer genoeg maar 1 badkamer maar voor de rest heel goed. Het park zelf was ook aardig en natuurlijk ook voor de kinderen het belangrijkste met alle speelplekken en pirateneiland aan t strand. Het viel gelukkig mee wat de regen betreft...op de kritieke momenten waren we gelukkig in het huisje........de dierentuin in Emmen was ook n beetje "memorylane " voor mijn dochters maar er was weinig herkenning....niet zo gek ook want wij zijn daar 20 jaar geleden voor t laatst geweest en in de ogen van kinderen lijkt alles anders ......we hebben ons er goed vermaakt nu in deze vakantie

Als volwassenen moesten we natuurlijk allemaal even wennen aan zoveel mensen om ons heen en we hebben allemaal onze momenten gehad van even iets anders te willen doen zonder de rest...lees "zonder de kinderen" want dat valt niet mee(r) mee om twee van die aktieve jochies continue om je heen te hebben.........ik moet zeggen dat het me allemaal is meegevallen wat de jochies betreft maar dat mn oudste dochter voor  meer onrust heeft gezorgd wat betreft haar energie, gevoelens en onvermogen om voor n paar dagen haar stekeligheden bij zich te houden........dat bracht mij terug bij de jeugdjaren in mijn gezin met de meiden waarin zij ook qua humeur altijd de toon zette en een grote invloed had op ons.....daar heb ik veel last van gehad in de afgelopen dagen en ook al wil je dat niet toch zorgt dat ervoor dat er een soort van "kampjes" ontstaan...zij en haar gezin aan de ene kant en wij als rest aan de andere kant.......dan ga je weer op je tenen lopen om er maar voor te zorgen dat de boel niet explodeert...probeer je dingen uit de weg te gaan en voor je t weet heb je geen contact meer.....we hadden heel bewust met elkaar afgesproken dat we allemaal konden doen waar we behoefte aan hadden dus ook en misschien wel juist mn oudste maar dat kan zonder dat je venijnig wordt naar de rest en stekelige energie rondstrooit  zodat iedereen daar last van heeft .....heel jammer en het maakt aan mij duidelijk hoeveel er mij aan gelegen is dat alles in betrekkelijke harmonie verloopt.....ik kan er nog steeds niet mee omgaan dus dat er over en weer energetische spanningen zijn hoewel ik nu wel voor mezelf besloten had om er niet tussen te gaan zitten.....ik voel me daardoor heel onveilig en ook alsof er aan alle kanten aan me getrokken wordt.......die geirriteerde stemmingen tussen de diverse stellen en tussen de zussen die vreet aan me....ik voel dan zoveel van iedereen, vind ook dat er veel onredelijkheid is......en vind ook dat er teveel en te vaak iemand afgeblaft wordt en wat ik dan voel is de "verkleining "van iemand die net is afgeblaft..ik voel de ongelijkwaardigheid in zo'n behandeling....ik weet echt wel dat er soms iets gebeurt waardoor je even stoom moet afblazen en dat ruzie er bij hoort of dat er irritatie optreed in relaties..en dat hoort erbij als je samen bent...heb daar ook meer dan mijn portie van ervaren in mn eigen relaties.....en ik weet hoe ongelukkig ik me voelde wanneer ik weer eens op mn donder kreeg als een klein kind of op mn plek gezet werd door iemand met een grote bek....en ik weet hoe t voelt wanneer je niet de aandacht krijgt waar je zo'n behoefte aan hebt...ik ken t allemaal en het is voor mij heel lastig om me voor al die gevoelens van iedereen af te sluiten.....dat was wel weer even schrikken eigenlijk maar in mn uppie heb ik daar natuurlijk niet zo mee te maken.....en ik waardeer weer de rust van het alleen-zijn....ik zie altijd overal ook de tegendelen /andere kant en heb begrip voor ieders handelswijze en das ook het eerste wat ik altijd doe.....proberen te zien waarom iemand zich zo gedraagt en daarvoor begrip bij de ander te brengen maar soms lijkt het alsof men denkt dat daarmee iets verloren wordt......het ego is vaak sterker dan compassie....en met begrip opbrengen voor iemand bedoel ik niet dat daarmee het gedrag goed te praten is want dat is niet zo maar ik bedoel dat er meerdere kanten zijn aan een situatie die verklaren waarom.........mij lukt dat ook niet altijd hoor maar achteraf, wanneer ik mezelf dwing ook daar naar te kijken en  besef dat wij niet in de schoenen staan van n ander , kan ik wel zien waarom iemand doet wat die doet ook al ben ik het er niet mee eens......ik kan dan met zachtere ogen kijken naar de ander....volgens mij zien sommigen dat als een zwaktebod om zachter te kijken ....ik ervaar dat als verlies.......

Mijn oudste is haar heksenstreken dus toch niet verleerd.....en ik heb er heb hekel aan dat ze dmv een energiewindhoos iets neerzet waar we ons niet prettig in voelen en waar we ook op leeglopen.....niets verandert dus.......haar manier om ons op afstand te houden....van mij kan ze die afstand even hebben want ik hoef met haar nu niets  en doe dat ook niet...

ik heb wel besloten om niet meer samen in 1 huis te gaan zitten met haar...mocht het zich voordoen dat we nog eens met elkaar op vakantie gaan.... ik heb t gehad met die streken...daarbij heeft ze een partner die met alles meewaait en zich min of meer politiek correct gedraagt zeg maar,.......en voor mijn gevoel dan ook niet helemaal eerlijk is waar ik slecht tegen kan maar das mijn ding, wat ik op zich wel begrijp, hij moet t met haar doen en daarnaast zijn we met de rest redelijk op 1 lijn wat betreft de jongens en lijkt het alsof we als front ons opstellen tov haar...hij zit er tussenin wat natuurlijk een lastige positie is....gister heb ik m dat vertelt maar hij heeft t niet gehoord zoals ik het gezegd heb...hij hoeft geen partij te kiezen tussen ons...dat is niet wat ik bedoelde .......hij moet zijn eigen plek innemen in de groep.......tegen ons was voor we gingen gezegd dat hij en mn dochter samen de kids zouden aanspreken en dat wij er niet ook bovenop moesten gaan zitten...in het verleden was t voor mn dochter juist een verademing wanneer wij de jongens onder onze hoede namen en zij even kon ademhalen en er niets mee hoefde.....dat was voor ons ook vanzelfsprekend en dat hebben we allemaal in meer of minder mate gedaan sinds ze geboren zijn...en ik snap dat zij met haar vriend nu de touwtjes in handen hebben waar t de kinderen aangaat maar............. daarnaast zijn t jongens die best een duidelijke begrenzing  nodig hebben...en die krijgen ze niet altijd waardoor er een kind is wat vindt dat de hele wereld om hem draait en snel in een dram(a)houding schiet en emotioneel gaat lopen zaniken en mokken.....iets waar wij niets mee hebben.....ikzelf vind ook dat wanneer je met 9 mensen in 1 huis zit inclusief kinderen dat die kinderen dan ook n beetje van iedereen zijn omdat we er allemaal mee te maken hebben maar ook dat wij niet in dienst van de kids alleen zijn........niet alles draait om hen.....ook niet op vakantie.......omdat mijn dochter zich regelmatig terugtrok en eigenlijk weinig heeft gedaan met haar kinderen en haar vriend nog niet zijn plek heeft ingenomen als extra-papa is dat voornemen( om ons er niet  mee te bemoeien)  niet helemaal van de grond gekomen en heb ik toch af en toe mn mond opengedaan omdat drammen voor mij niet hoeft en ik kan vrij direct en duidelijk zijn.......

Vandaag is dus een dag van rust en op eigen tijd en tempo iets wel of niet doen.....wasjes wegwerken......lezen..bloggen enz....boodschappen doen...rustig aan dus..heerlijk........en dus ook nadenken over wat er nu wel of niet goed was aan deze week en waarom..mijn eigen patronen en behoeftes onder de loep nemen en achterhalen waarom ik reageer zoals ik dat doe.....moet niet perse maar dat is vaak meer om mezelf beter te begrijpen....en ik snap weer dat ik echt het beste gedij in n harmonieuze sfeer....dat ik erg moe, slap en futloos leeg wordt wanneer de sfeer niet goed is......dat het ook mijn eigen verantwoordelijkheid is hoe daar mee om te gaan....dat ik me er niet tegen kan wapenen.......dat het me aan mn hart gaat dat iemand niet gelukkig is maar ook dat het niet mijn taak is dat te verhelpen......dat het me aan mn hart gaat omdat ik heel goed weet hoe dat voelt om niet gelukkig te zijn of om daar te zijn waar je bent en dat niet te willen.....dat ik de worsteling zie van ieder kind.....en dat ik dat ook vooral voel en soms veel liever niet zou voelen want dan hoef ik niet weer mezelf op te diepen uit al die gevoelens en mezelf aan de rand van de situatie te plaatsen om zelf boven water te blijven........en dat ik daardoor uit contact ga...herkenbaar wel weer allemaal.........

En over water gesproken........ik heb voor t eerst in jaren gezwommen en me vrij als een vis gevoeld..nergens over nagedacht..lekker van de glijbaan af gegaan........met de kids gespeeld en genoten ....da's lang geleden dat ik me zo vrij gevoeld heb.......heerlijk en wat n winst........

heb t goed en wees zacht voor jezelf

hartegroet......EllekeC

Morgen is t zover......dan gaan we voor t eerst in jaren als gezin op vakantie en dat is echt al sinds '94 niet meer t geval geweest dus voor iedereen roept t ook wel wat spannende gevoeensl op, daarbij zijn er nu ook 3 volwassen mannen mee en 2 kleinkids....kunnen we dat wel en hoe zal t gaan met de verschillende behoeftes aan rust en ruimte......dat was in hun jeugd al soms een item....voor mij ook want met 3 meiden die met alles bij je komen moest ik soms ook vechten voor mn rustige momenten....Hoe zal ik me gedragen en dan met name tussen de twee oudsten zal ik me bewust moeten zijn van hun eigen ding en dat ik dat niet hoef op te lossen of proberen voor te zijn zodat dingen niet escaleren tussen hen......ze hebben allemaal wel het gevoel dat het voor iedereen leuk mag zijn en daar ligt de focus ....daarbij is de belangrijkste factor toch ook de 2 kids...het zal allemaal wel goed gaan...niets moet en alles kan...het enige wat ik graag zou willen is dat de maaltijden gezamelijk zijn en dat er spelletjes gedaan worden......altijd goed voor veel hilariteit onderling en de jongens die erbij zijn gekomen passen wat dat betreft ook heel goed bij mijn gezin...goeie mannen en ik kan t er goed mee vinden...gelukkig maar

Soms hebben ze veel te stellen met mij en de meiden....we zijn zo gewend aan onze eigen maniertjes met elkaar en de manieren van omgaan met elkaar....communiceren met elkaar gaat altijd heel vlug en we zijn scherp.....soms kunnen de jongens ons niet bijhouden maar wij hebben de grootste lol met elkaar....Ik heb er een goed gevoel over en ik heb er veel zin in. Het enige wat tegenvalt is het weer...zoals het er nu uitziet zal er veel regen vallen maar daar kunnen we niet zoveel aan doen behalve ons vertier indoors te zoeken en er is genoeg te doen daar....dus dat komt wel goed

Het gaat allemaal nog steeds lekker met me...en sinds vanmorgen heb ik t gevoel dat ik klaar ben voor iemand in mn leven erbij....ik voel me ervoor open staan en ook voel ik de bereidheid om plaats te maken voor iemand anders in mn leven.......ik mis vooral de intimiteit van het elkaar  intens goed kennen....de vanzelfsprekende gemeenschappelijkheid.....het aan 1 woord genoeg hebben......de mogelijkheid tot heel dichtbij mogen zijn......mezelf overgeven aan iemand anders.......totale acceptatie......het blij zijn om met iemand samen te zijn...weten dat je bij de ander hoort en dat het goed zit.....en ik weet heus wel dat het allemaal niet vanzelf zo gaat en dat er ook groeimomenten zullen zijn waarin je elkaar even niet zo aardig vindt maar ik wil het wel weer beleven...ben er niet meer bang voor zeg maar.....ben nu weer 3 jaar met mezelf.....heeft lang genoeg geduurd en ik heb mezelf weer aardig bij elkaar geraapt in alle opzichten.....er mag iemand bij...

Het sporten gaat ook nog steeds goed......heb af en toe geen zin maar ga wel...vind ik sterk van mezelf.....moet een beetje kalm aan doen met mn schouders maar de rest gaat goed...heb nu een modus gevonden waarop het voor mij ook leuk is.....voel aan alle kanten dat het me goed doet...het is bijna jammer dat er in Drenthe geen sportschool bij het park is want dan zou ik ook gaan sporten met een dochter samen...nu gaan we zwemmen en wandelen...toch beweging....en de jongens zullen ons ook genoeg bezig houden en in beweging brengen...die kunnen geen minuut stilzitten en worden graag beziggehouden door ons.....

Ben zo blij dat mijn energiehuishouding nu eindelijk weer op peil is en ik geen last meer heb van het gevoelig zijn voor vanalles en nog wat...ik denk dat iemand gevoelig is wanneer die zichzelf niet verbonden heeft met het leven op deze planeet.....dan dringt het leven zich aan je op want het wil gezien en geleefd worden....dus moet je ermee geconfronteerd worden totdat je het binnen laat en de keus maakt je volledig te verbinden met het leven en alles wat er bij hoort...iets wat ik met vallen en opstaan heb geleerd en heb gedaan....er is nog maar zelden een moment dat ik last heb van mensen of situaties en ik hoef van mezelf ook niet  meer met iedereen door een deur te hoeven of in iedere situatie te blijven die niet goed is voor mij en ik doe ook echt niets meer wat alleen sociaal wenselijk is terwijl ik voel dat het voor mij niet goed is .....ik doe waar ik goed in ben en waar ik blij van wordt en als iets me teveel kost in welk opzicht dan ook doe ik het niet  en het maakt me dan niet uit of ik daardoor niet aardig gevonden wordt of wat dan ook ...het zal me echt worst wezen en dat geeft veel ruimte aan mij...ik heb lang genoeg geprobeerd om alle ballen in de lucht te houden en ik werd er niet gelukkig van...voelde me alleen  vaak zwaar verplicht  aan iets of iemand  om welke reden dan ook ........ook al leek t alsof ik  voor sommige dingen die keus zelf maakte ik voelde vaak gedwongen door de omstandigheden en allerlei sociale opgelegde wensen en moetens......het is heerlijk om daar vrij van te zijn en lekker mn ding te doen wanneer ik daar voor voel....vrijheid was altijd al een groot goed in mijn leven en dat geldt eigenlijk voor iedereen...alleen kunnen mensen op zoveel manieren onvrij zijn en het ook niet in de gaten hebben dat ze onvrij zijn....

Hier kan nog veel over gezegd worden maar dat komt wel een andere keer..ik ga nu de laatste dingen inpakken en nog genieten van n vrije avond.

heb t goed in deze herfstvakantie.....geef jezelf ook wat aandacht

hartegroet...EllekeC

Dat is een vraag waarop vele antwoorden mogelijk zijn....ik heb lang gedacht dat het allerbelangrijkste was dat ik iets zou worden en dan bij voorkeur iets waar anderen tegen op zouden kijken.....de mond van lieten openvallen......of iets wat ze nooit van mij zouden verwachten..maar ook iets wat een ander was en waar ze om bewonderd werden....of vooral ook  heel slank ( lees :zonder buikje) en sterk..of een supermoeder...supervrouw.....supersportster..kortom veel op uiterlijk gerichtte zaken waarvan ik nu zeg dat het allemaal wel belangrijk is/kan zijn maar het eigenlijk allemaal niet is want het  kan best een tandje lager en die lat mag ook heus lager liggen voor mij zolang ik er maar tevreden mee ben...en daar ligt denk ik ook het antwoord in...tevreden zijn..niet als in mezelf iets wijsmaken en doen alsof het niet erg is dat ik niet 12 kg lichter ben maar gewoon accepteren dat dit het lijf is wat ik nu heb en dat het gezond is en keurig doet wat ik graag wil dat het doet........want op wat plaatselijke stijfheid na functioneert mijn lichaam prima, mijn organen werken naar behoren en mijn lijf kan het door te trainen steeds meer hebben en dat was mijn doel uiteindelijk ook....dus ik ben tevreden en ga er lekker mee door....het is wel grappig te merken dat ik in eerste instantie toch mezelf op mn kop geef wanneer ik er een keer voor kies niet te gaan want dat is soms wel de opstap naar gewoon helemaal  niet meer gaan ....dat wil ik niet maar het is wel nodig dat ik naar mn lichaam luister wanneer dat zegt "ho stop  en effe niks vandaag" maar eigenlijk vindt ik dat te gemakkelijk maar ja als mn rug niet wil en voelt alsof ik er door ga dan is t wel verstandig om even pas op de plaats te maken.....dus ik ben ook verstandig eigenlijk...wat n goed ding is, toch? Ik ben echt van de ochtendsport of vroeg in de middag op n vrije dag maar in de avond is voor mij echt "moeten" dus ik zet braaf mn tas klaar om gelijk door te gaan uit mn werk en dan moet ik er niet over na denken maar gewoon gaan...tot nu toe lukt dat aardig en denk ik "goed gedaan meissie"..........ik mag er ook bij stilstaan dat ik geen 25 ben en hetzelfde kan doen ( tenminste nog niet) als 28 jaar geleden...dat verschil is er toch of ik dat nou wil of niet......

En is t dan belangrijk dat ik ermee afval? ....nou nee niet echt want dat gaat niet zo hard op deze leeftijd...belangrijk is dat ik er soepelheid mee win en dat mn spieren wat sterker worden en mn uithoudingsvermogen groter wordt......dat is mn prioriteit......dat is goed want ik hoef mezelf niet op te jutten met allerlei rare verwachtingen of niet haalbare doelen waardoor je bij voorbaat al ontmoedigd raakt maar ik heb er wel een goed gevoel over en ben trots op mezelf dat ik weer sport en ik hoor diverse mensen zeggen dat ze dat ook wel weer willen gaan doen want ja, als ik t kan kunnen zij het zeker is dan hun argument...dus ik motiveer anderen ermee..ook prima..

Verder ben ik niet zo ambitieus meer.....tenminste niet meer wat baan aangaat...ik doe voor mijzelf precies dat wat ik zelf erg prettig vind want ik werk met bijzondere mensen in een prettige setting en ben dienstbaar en voorwaardescheppend bezig wat ten goede komt aan anderen en daardoor voor mij aansluit bij wat ik belangrijk vindt....Vroeger leek t me belangrijk om een bepaalde status te hebben en streefde ik ook wel iets na wat status leek te hebben of had ik een relatie waarvan de belangrijkheid op mij afstraalde of verkeerde ik in groepen die een bepaalde naam hadden en was ik arrogant omdat ik iets deed wat bewondering wekte bij anderen.....maar dat heb ik lang gedaan om hele verkeerde redenen en uiteindelijk heeft me dat niets gebracht dan het inzicht dat ik niet goed bezig was....ik heb ervan geleerd maar voor t zover was ben ik behoorlijk door de mangel gegaan

Ironie is dat ik totaal geen diploma's heb maar een enorme hoeveelheid  kennis tot me genomen heb...ik werd door een amerikaans medium "Star Mountain Woman" ( via haar gids) genoemd vanwege de berg aan weten en kennis die ik mee draag...en het jammere is dat er in deze huidige wereld alleen waarde wordt gehecht aan kennis die bekrachtigd wordt dmv diploma's ipv aan levenservaring....dat heeft ervoor gezorgd dat ik moest leren waarderen wat ik heb en ben en dat ik dat helemaal uit mezelf moest halen, ondanks alle vervelende ervaringen en onderschatting van anderen en dat ervaar ik nog vaak.,.....en daar gaat t ook om...dat ieder mens zichzelf waardeert ook als een ander dat niet doet.....dat ik voor mezelf weet dat ik waardig ben en waarde heb en eigenschappen  heb waarmee ik anderen een dienst kan bewijzen...kwaliteiten die ik kan inzetten...psychische krachten waardoor ik anderen kan helpen...manieren van denken kan inzetten...mijn vermogen tot mee-voelen met de ander ..mijn vermogen tot bemiddelen tussen twee mensen.....mijn vermogen om begrip te kweken bij de ander..er is zoveel wat ik van nature heb en ben en wat een ander ook zegt...niemand kan daarvan minder maken dan het in waarheid is.....daar ben ik me bewust van en ik hoef niets meer te bewijzen...ik weet wat ik kan en ik weet wie ik ben......

Dus ja.....ik ben een tevreden vrouw en alles is goed....ik stroom mee met wat t leven mij wil aanreiken....ik vecht er niet meer tegen en alles wat ik maar nodig kan hebben is voorhanden....Dat is t belangrijkste voor me als mens...dat ik rustig en kalm accepteer wat er is en me daar goed bij voel...dat ik fijne mensen om me heen heb......dat ik geen financiele zorgen heb op dit moment...dat ik me niet meer bezig hou met wat anderen vinden van mij of me probeer te voegen naar hun normen en waarden......dat ik mezelf genoeg ben en aan mijzelf ook genoeg heb......

Heb t goed en wees aandachtig

hartegroet, EllekeC

het is op alle fronten rustig om me heen.....geen enkele uitschieter naar boven of beneden.....ik geniet er maar van zolang t duurt

Het sporten gaat lekker en met regelmaat zo'n 3x per week...heb af en toe geen zin maar dan ga ik toch maar en zie wel hoever ik kom..ik merk wel al verschil al zou t van mij wat sneller mogen gaan maar da's gewoon een onhebbelijk trekje van mij.....ik doe iets goeds en wil ook gelijk "beloond "worden en zo werkt t niet .Ik ben nog steeds stijf als ik mn bed uitkom en ook als ik uit de stoel omhoog kom, mn schouder wil ook nog niet helemaal zoals zou kunnen maar ik heb wel plezier aan de krachttraining....ben ook al aan t uitbreiden met andere toestellen dus ik doe een behoorlijk uitgebreid schema. Ik kan voelen dat diverse spieren al strakker worden zoals in mn rug en mn buik dus ik ga lekker door. Wat ik in ieder geval door t sporten ervaar is dat t mij niet meer uitmaakt hoe ik eruit zie of wat een ander ervan vind...dat geeft een hoop vrijheid en ik ben zachter voor mezelf omdat ik weet dat ik mn best doe voor mn gezondheid...da's echt winst voor mij

Verder ben ik veel aan t lezen over het verhogen van mn trillingsgetal wat eigenlijk betekent dat je een zo fijn mogelijk afgesteld energie-systeem hebt en dat kan dmv het opschonen  en opruimen van oude patronen/overtuigingen/meningen/onwaarheden/on-realiteiten/oude pijnen/ zodat jouw eigen energie schoner wordt of eigenlijk fijner waardoor je gevoeliger bent voor de signalen/energie uit kosmos of van andere mensen en betere vertalingen daarvan maakt. Daarmee leer je ook beter onderscheiden wat bij jou hoort of niet en waar je je dus wel of niet druk over moet maken. Je leert ook jezelf intenser kennen, beter weten wie je bent, je leert de waarheid over jezelf kennen en niet alleen over de dingen die je goed of leuk vindt van jezelf maar juist de verborgen eigenschappen die redelijk in het duister leven.....die je niet waar wil hebben van jezelf.

De dingen gaan me wat gemakkelijker af en er zijn nu geen obstakels die me bezig houden....heel prettig......mn contacten met anderen gaan lekker soepel en gezellig......op mn werk is t echt gezellig met mn collegae.

Het is fijn dat het allemaal wel goed gestroomlijnd is en soepeler gaat dan ik me kan herinneren sinds lang en ik wens voor mezelf dat het een poos zo blijft en ik zal daar zelf zeker alert op zijn want wanneer ik het harmonieus wil houden zal ik toch ook vaak het niet harmonieuze tegenkomen...wetmatigheid....net zoals wanneer ik de behoefte heb om te communiceren, en die heb ik sterk, kom ik vaak in contact met mensen die niet zo communicatief zijn, mn pc doet t niet, mensen zijn niet te bereiken, willlen niet horen en dat vraagt van mij dat ik goed luister om goed te kunnen vertalen wat ik zelf wil zeggen tegen de ander om gehoord te worden...alles moet altijd in evenwicht zijn ook al zien wij dat als mens soms anders en betekent evenwicht voor de mens iets anders dan voor het universum.....want paradoxaal genoeg is iets wat niet in evenwicht  is misschien wel heel goed voor ons om spiritueel van te leren......en da's uiteindelijk de bedoeling van ons hierzijn.

Leef in aandacht, kies de  goede gedachten en neem  je voor om iedere dag de beste versie van jouzelf te zijn...

hartegroet, EllekeC

Vele vraagtekens als aanhef van deze blog want er zijn veel dingen gewoon "open" op n goede manier en zonder pijn of emotie zeg maar.....Zo voel ik me lekker nadat ik vandaag weer lekker gesport heb..ik kon 20 minuten fietsen met interval en 20 minuten lopen met helling in straf tempo, daarna heb ik alle toestellen wel zo'n beetje gehad dus ben ik goed aktief geweest vandaag met de tijd aan mezelf en als toetje een zonnebank voor de kleur...heerlijk

Ook zijn we allemaal bezig om onze familievakantie voor te bereiden dmv lijstjes voor boodschappen, uitjes en do's en don'ts....met 10 mensen is dat wel een georganiseer maar dat gaat goed..alle neuzen staan de zelfde kant op en we willen het allemaal leuk hebben

Op dit moment heb ik geen speciale behoeftes....tenminste niet waar ik veel werk van maak nu...op het moment dat het mij goed gaat valt eigenlijk alle "nood" weg, dan heb ik niets echt nodig...alsof je dan terug wordt gegooid op wat je in jezelf hebt en erachter komt dat dat  nu genoeg is. Ik voel dat ik voor mezelf genoeg ben, nu heb ik niet die behoefte aan iemand anders....tenminste niet structureel....voor af en toe zou leuk zijn maar het is nu geen gemis dat het anders is en ik kan in alles voor mezelf zorgen wat ook n sterkte is. Natuurlijk zou ik het fijn vinden wanneer er iemand is die voor me gaat in alle opzichten maar nu ben ik dat zelf kennelijk en dat is n goed ding...natuurlijk wordt t mij warm om mn hart wanneer ik merk dat er iemand is die mij aardig vindt of waarmee ik het gewoon leuk heb zoals op de werkvloer....ik ben n flirt zoals ik al zei en wat dat betreft heb ik nog wel n leuk verhaal over de keer dat ik op Maui ( Hawaii) was.

Ik was daar voor een training LOMILOMIMassage die we met onze teachers daar ontvingen.Ik ben daar 22 dagen geweest en heb daar prachtige dingen gedaan en gezien...wat een prachtig eiland.....prachtige mensen...klimaat en natuur zijn overweldigend en we hebben deelgenomen aan de HULAconferentie die normaal niet toegankelijk is voor buitenlanders, wij hebben daaraan deelgenomen en de conferentie ging alleen maar over alle vormen van genezen die zij toepassen op alle mogelijk gebied..echt geweldig....ook hebben we deelgenomen aan allerlei HULAclasses, leren chanten, fishponds gezien, gezwommen met grote zeeschildpadden, gelopen door het bamboobos en regenwoud  met watervallen en hicking door de natuur, natte schoenen halen door geklauter over de stenen die in het  water lagen....en het mooiste was de zonsopgang op Mount Haleakela.....dat was zo ontroerend mooi om in alle vroegte (4.30)op de vulkaan te staan en de zon te zien opkomen...ik heb heel wat tranen gelaten op dat eiland van ontroering en vanwege de schoonheid van dat eiland maar ook omdat ik me daar zo thuis voelde.Voor de eerste keer voelde ik me ergens anders zo thuis...alsof ik daar hoorde....de energie paste me als een tweede huid.

we deden op zeker moment een workshop met de hawaiianen samen in n tempel...samen dansen en je emotie dmv beweging laten zien...en we moesten ook een persoon uitkiezen om oogkontakt mee te maken en daar naartoe dansen...nou ..ik zocht een mooie man uit met mn ogen en danste daar naartoe, je wordt er ondeugend van van dat mooie lome en zwoele weer, ik tenminste wel, en ik heb hem verleidt met mn ogen....rondom hem gedanst tot hij de kluts kwijt was en me vroeg of ik dit zo geleerd had  en of  ik n natural was, hij had dat nog nooit zo meegemaakt en was door mij gebiologeerd..ik vond t geweldig maar helaas kwam daar ook weer een eind aan en moesten we verder. later kwam ik hem weer tegen en hij kwam nog n keer naar me toe om te vragen of alle vrouwen in Holland zo waren en zocht gedurende de hele voorstelling oogcontact met me...daar is het bij gebleven en ik heb m niet meer gezien in de resterende tijd van ons verblijf...ik denk er met plezier aan terug.

Eigenlijk heb ik een zelfde soort ervaring opgedaan tijdens Biodanza.-dans...dat heb ik een aantal maanden gedaan in mn woonplaats en was zeer bijzonder om te ervaren...ook hierbij druk je met je lichaam uit wat je voelt maar de groep waarin ik verzeild raakte was al zo op elkaar ingespeeld dat je de erotiek kon voelen zinderen onderling....naarmate ik langer meedeed had ik ook mijn favorieten en was ik ook zelf favoriet van enkele mannen..het spel van aantrekken en afstoten en de taal die je lichaam spreekt... oioi ..... kan zeer duidelijk zijn en ik geniet daar erg van....was er ook goed in al zeg ik het zelf...heel dicht bij komen en als t  " te " wordt ook weer terugtrekken.....eigenlijk kronkel je om elkaar heen zonder elkaar aan te raken..ik moet erbij zeggen dat de erotiek niet de bedoeling is van deze dansvorm maar dat die gewoon ontstaat omdat je zo intens contact maakt met de ander ongeacht of dat nou man of vrouw is..misschien ga ik dat wel weer doen in komende tijd.....

Expressie met je lijf in vele vormen....heerlijk om te doen en vooral met gewillige medespelers....dan is het Spelen met hoofdletter voor volwassenen en daarna ga je weer naar huis en ben je gewoon heerlijk opgeladen en vol energie........ook daar denk ik met plezier aan terug. Voor al die dingen wil en kan ik kiezen.... ik wil mn leven vullen met leuke dingen waar ik zelf van geniet..iemand anders doet t niet voor mij...daar ben ik me zeer van bewust

Momenteel zit ik te luisteren naar muziek van Beth Hart...zo mooi..ontroerend mooie ballads en prachtige teksten...rauwe soulstem en ook breekbare stem...ze raakt me ....beetje Janis Joplin en Anouk

Morgen ga ik weer even naar mn moeder in R.  ,een paar uurtjes even bij haar zijn en voelen hoe ze erbij zit..ik weet dat ze het leuk vindt dat ik kom en ik kan me even een beeld vormen van hoe ze zich voelt en wat er in haar omgaat. Ik kan haar voorbereiden dat ik bij haar kom slapen om mee te gaan met haar naar t ziekenhuis voor de onderzoeken.....dat wordt nog wat maar we gaan t wel beleven....

wordt vervolgd

heb t goed, schenk aandacht aan jouw behoeftes..hartegroet

EllekeC

Nou .....mn lijf weet weer wat t al die tijd gemist heeft hoor..tjongejonge..en n spierpijn dat ik heb maar het is wel weer heel lekker om te doen.....vanavond naar pilates gegaan voor de eerste keer.....wat n wrak ben ik dan zeg......ik hoef me zelf niet te schamen maar de dingen die ik 15 kg  geleden met gemak deed zijn nu echt niet te doen ( nog niet )......en als je dan bedenkt dat ik jaren terug heel fanatiek gefitnessed heb  met veel plezier en heel vaak ...dat zou je nu niet zeggen..gelukkig staat er een jonge dame voor de groep ( welgeteld 6 personen) die zoiets heeft van "we gaan er aan werken en ik help je"..en ik voel natuurlijk dat mijn lijf niet meer zo soepel is maar ik hoef geen elastiek te zijn zoals die jonge meiden en ik voel me ook niet meer genoodzaakt om kost wat t kost toch te doen wat ze vraagt..ik ben nu zo wijs dat ik binnen mijn grenzen blijf maar ga natuurlijk wel proberen steeds verder te komen.....zo eager ben ik dan weer wel.....mijn armen zijn n beetje lam en vooral de achterkant( triceps) zijn behoorlijk gevoelig en ik denk dat ik mn benen en billen dit weekend wel goed ga voelen want ik heb met n dynaband getraind...die voel je wel zeg.......

Ik doe vanalles wat, cardio en krachttraining, shape en power( steps en gewichten), pilates en ik ben nog een beetje aan t zoeken wat ik nou zelf lekker vind en hoe vaak...pilates ga ik in ieder geval 1x per week met 1 van mn dochters doen op vrijdagavond en misschien dan toch ook maar op de maandag...dan gaat t sneller.......door de spierpijn voel ik in ieder geval de noodzaak van t sporten zodat ik ook n motivatie heb want natuurlijk voel ik het verschil wel degelijk en de spierpijn gaat wel weer over uiteindelijk

In ieder geval heb ik weer een matje, wat gewichten, een bal, en n stepbankje aangeschaft zodat ik thuis ook weer wat kan doen...even voor mn dochter...ik weet t kind dat heb ik al vaker gedaan maar mn gevoel is nu anders erbij .....ook al ben ik moe  na een dag werken dan toch ga ik  en da's wel eens anders geweest want ik ben ook erg van t gemak...nou is deze sportschool echt maar 4 minuten fietsen bij mij vandaan en in t ergste geval kan ik ook de bus nemen want die stopt voor de deur van de sportschool en lopen is ook peanuts dus ik heb echt geen excuus....

Ik voel me er in ieder geval lekker bij en ik zit nu niet zo lang voor de tv......vaak helemaal niet......want dat heeft puur met verveling te maken

Uiteindelijk ben ik blij dat mijn lijf het toch gewoon doet aan alle kanten en dat het weliswaar roestig is en stijfjes...net als mn buikspieren, mn benen, mn rug en mn schouders maar toch ga ik lekker door...ik hoef me niet te meten aan anderen, die zijn hoe dan ook een stuk jonger, dus ben ik dapper ,als je t goed beschouwt ,dat ik me daar tussen waag...dat zou ik jaren geleden niet gedaan hebben zonder me ongemakkelijk te voelen en nu maakt t me niet meer uit..ik schaam me niet meer voor mn lijf en dat zal met de leeftijd te maken hebben denk ik ......ik mag van mezelf gewoon 54 zijn en ik mag ook zoveel mogelijk mn best doen om gezond en beweeglijk te zijn en me lekker te voelen in mn lijf..ik mag dat buikje hebben en die korte pootjes waardoor ik een molletje lijk maar ik straal tegenwoordig iets goeds en leuks uit waardoor anderen zich tot mij aangetrokken voelen...of zoals een collega het verwoordde "bij jou moet ik gewoon lachen en flirten en daarom ga ik stomme dingen zeggen " met de toevoeging dat hij dat normaal niet doet.......ik geniet daarvan...en ik ben n flirt.....daarvan ben ik me bewust en ik zet dat ook bewust in want ik geniet daar enorm van ....ik denk dat mensen mij tegenwoordig meer zien als persoonlijkheid en minder als lichaam...dat heeft natuurlijk alles te maken met hoe ik naar mezelf kijk....dat ik niet meer alleen dat lichaam zie wat zo geschikt is voor sex maar dat ik meer naar voren kom als een stralende vrouw met wie je plezier kunt maken...bij wie je jezelf mag zijn..klein of groot.....je hart mag luchten......opmerkingen mag maken die eigenlijk net niet kunnen maar waar ik de grootste lol om heb omdat ik ze op waarde schat en omdat ik weet en voel wat er bedoelt wordt......er gebeurt dus  iets goeds met en om mij heen...door mij en vanwege mij voelen mensen zich welkom bij mij zoals ze zijn..zonder verwachtingen....geen banden of moetens..zo hoort t ook te zijn....en ik geniet mateloos...... dat hou ik even zo want dat doet mij ook goed en door dit alles voel ik dat ik iets bijzonders breng  voor n aantal mensen die zich daardoor vrij voelen in mijn omgeving......Harmonie.........plezier....en acceptatie......daarom ben ik hier........de engel die ik ooit was komt weer steeds meer naar voren in mij.......waardoor ik  steeds meer samenval met wat ik oorspronkelijk hier kwam doen........zoals ik al zei ben ik steeds meer op mn plek en pas ik beter in deze wereld...eindelijk..

Heb t goed...leef in aandacht..kies de goede gedachten

hartegroet......EllekeC

Zo voel ik me nu weer...vredig en rustig en alles zit mee, alles komt in rustiger vaarwater en uit ervaring weet ik dat ik uit zo'n periode alles moet halen wat ik maar kan. Ik voel me erg happy...met mezelf, met mn haar en dat was jaren anders maar nu heb ik eindelijk de goede kapper gevonden, met mn lijf ook al is dat net iets te zwaar maar wel gezond, met meer beweging, met al mn boeken die ik net weer heb aangeschaft over alle mogelijke onderwerpen maar met nadruk op gezonde voeding en alles wat daar bij hoort, met mn zusje die het maar druk heeft met mn moeder, met mn thuis, mn planten en ik voel me erg happy met mij.....ik vind t heerlijk wanneer ik me goed voel en veel plezier heb in dingen en mensen,mn gezicht is dan mooier en mn huid straalt.... dan lach ik veel , gebruik mn humor, het lijkt alsof ik weer alles aankan, voel me fitter en heb meer zin in leuke dingen en ik wens dat het allemaal even zo blijft.

Met de jaren maak ik me ook minder zorgen en ik heb het rotsvaste geloof dat alles altijd goed komt....achteraf in ieder geval want wanneer ik er midden in zit zie ik dat niet altijd zo al duurt het nooit heel lang . Ik weet dat ik alles te boven kom en voor alles wat er weg,-en /of kwijt raakt komt er iets beters voor terug. Ik heb al een tijd geleden ingezien dat het geen zin  heeft om lang bij "het verleden" stil te staan  en door mn gedachten alles levendig te blijven houden waardoor ik slachtoffer blijf van dat verleden......Ik leer steeds beter te zien of iets een waarheid van nu is of een niet-meer-waarheid van toen is zodat ik ook minder mijn emoties koppel aan gebeurtenissen van nu....daardoor raakt het minder en er gebeurt ook niet zoveel waardoor ik me geraakt zou  voelen...het stroomt gewoon allemaal moeitelozer en niet omdat er geen rare dingen zijn maar meer omdat ik me er niet tegen verzet....ik beweeg meer mee met wat er gebeurt. Daardoor lijkt t alsof alles wordt opgerekt.....ik heb meer geld...meer energie.....meer tijd....meer gevoel.....meer betrokkenheid...meer geduld...meer begrip en meer plezier.

Toch ook n berichtje over mn moeder...die heeft haar test gehad en ze heeft glansrijk gefaald in de ogen van de doktoren dan...op geen van de vragen kon ze een goed antwoord geven waarmee ze liet zien dat haar geheugen niet meer goed werkt en een antwoord geeft zoals "mijn kalender is op" en even moet nadenken hoeveel kinderen ze heeft, geen klok kan tekenen.,niet weet welke dag,maand of datum het is en niet kan bedenken welk seizoen we nu hebben.......ze scoorde hoog in negatieve zin dus. Binnenkort moeten er nog wat medische testen gedaan worden om te zien of er wellicht tia's( hersenberoerte) over t hoofd gezien zijn die dat misschien verklaren maar we hebben er een hard hoofd in dus er komt een definitieve diagnose aan waar zij niet blij mee is maar ook niet onderuit kan. Mijn zusje doet al genoeg voor haar dus ik ga een aantal keren met moeders naar t ziekenhuis mee. Daarvoor ga ik ook in mn ouderlijk huis slapen....altijd een vreemde situatie maar niet vervelend......Ben wel benieuwd wat er vervolgens allemaal bij komt kijken voor haar maar dat ze niet meer veel kan is wel duidelijk...er zal ook hulp ingeschakeld gaan worden zodat ze zo lang als mogelijk  is thuis kan blijven maar daar krijgen we nog een harde dobber aan want ze is zo eigenwijs als ze groot is....we gaan t wel beleven dus wordt vervolgd.......

Ik voel me  steeds meer op mn plek in deze tijd met al zn gebeurtenissen......energie-veranderingen.....voel me minder vreemd met mn ideeen en gevoelens....met alle schommelingen in mn emoties...mn gedachten heb ik beter in t vizier..voel me meer gefocust.....voel me meer thuis bij mezelf en misschien ook beter geworteld nu  en da's een goed gevoel waardoor ik ook steviger ben.....beter achter mezelf kan staan en in evenwicht ben...minder nodig heb en ook dankbaarheid kan voelen voor alle goede dingen in mn leven.....

Gedachten worden dingen..kies de goede gedachten

EllekeC

Het loopt allemaal lekker nu ....ben al een aantal keer wezen sporten en dat is weer lekker om te doen....2 x per week structureel en 1 x optioneel....mijn spieren zijn nog niet vergeten wat t is om in beweging te komen en de beweging goed uit te voeren...gaat als vanzelf en ik merk ook al direct weer verschil in energie.....mijn lijf wil ook weer iets beter...gewoon vol houden dus

Voor de rest is t rustig op ieder vlak...geen hoge pieken en geen diepe dalen ook.....op mn werk gaat t goed..er komt een flexibele collega bij voor 32 uur die over diverse vestigingen zichzelf moet spreiden....ik heb ook tegen mn locatiehoofd kunnen zeggen wat me aan mn collega niet zo goed bevalt en tot mn verbazing gaf ze aan mij te kennen dat ze herkende waar ik het over had....daar was ik heel blij mee en er viel n last van mn schouders want nu gaat er wel wat gebeuren....da's aan haar wel toevertrouwd......verder is t heel gezellig op mn werk.....zowel met collegae als met de bewoners.....

In mijn kleine familiekringetje is wel wat onrust .....niets nieuws eigenlijk maar zo af en toe laait er wat op  tussen 2 van mn dochters....ik wil dan graag bemiddelen maar ik stop daar nu mee......ze moeten hun eigen leven leven en wanneer daar 1 van de zussen niet helemaal bij hoort dan leg ik me daar maar bij neer want ik besef dat het mijn behoefte is om met iedereen hecht te zijn en niet automatisch ook die van hen....er is veel oud zeer nog tussen deze twee meisjes en het lijkt er niet op dat het binnenkort anders gaat worden....iets wat van begin af aan al speelt en dus al ruim 25 jaar bestaat....ze zijn me alledrie even lief maar dat geld niet voor hen onderling alhoewel de jongste in dit geval altijd de neutrale is ....het is niet anders en wordt ook niet anders.......

Mijn moeder is naar t ziekenhuis geweest voor onderzoek en mn zusje was mee...dat ga ik morgen horen hoe dat gegaan is en wat de uitslag zal zijn......binnenkort maar weer eens afzakken naar t zuiden......en ook mn broer weer eens bellen..ik blijf toch de spin in t web......

Deze tijd van t jaar vindt ik heerlijk....veel wind en regen ( vind ik dan wat minder) maar ook de kleuren en de onverwachtte mooie dagen die er nog gaan zijn hopelijk..ieder jaar vind ik het weer prettig om weer mezelf in te  mogen pakken ..in lange mouwen ..laarzen en sokken....extra hempje...dikke jas..kan daar echt van genieten......laagjes en sjaals......ik ben n herfstkind, weliswaar geboren in de zomer maar toch...en dan ook de wat frissere temperatuur bekomt  mij goed.........heb ik veel meer energie en zin om dingen te doen....

Het is een beetje van alles wat in dit blog en ik heb verder ook niet zo veel te schrijven op dit moment, het gaat me goed en ik hoop jullie ook

leef in aandacht en heb t goed....EllekeC

In de mail "gemis en behoefte" gaf ik aan dat ik het een en ander mis in mn leven...dat ik me verveel....me alleen voel..niet gevoed wordt enz enz.....Ik besef dat ik de enige ben die daaraan iets kan veranderen maar vaak zit ik een soort van "te wachten ".....op n goede reden of n noodzaak....tot het beter gaat...ik me lekkerder voel...meer geld heb of wat dan ook...en dat werkt niet  en heeft t ook nooit gedaan trouwens dus heb ik enkele beslissingen genomen en direct ook uitgevoerd.....jajajaja.....als ik dan de geest krijg dan moet het ook direct.

Ik heb me aangemeld bij n sportschool bij mij om de hoek en ben daar ook vandaag begonnen, jaren geleden heb ik met veel plezier gefitnessed en daar ben ik nu weer mee begonnen, instructieles gehad en schema opgesteld maar ook  bij groepslessen  aangemeld want ik verveel me snel en wanneer ik zelf kan bepalen wanneer ik ga dan ga ik over twee maanden niet meer.....heb gelijk een dot energie gekregen daarvan en voel me lekker...heb mezelf getrakteerd op een zonnebankje want van een beetje kleur ga ik er beter uitzien en voel ik me ook wat slanker. Gek genoeg voel ik me gelijk een stuk lichter en is mijn houding ook anders.....Nu moet ik er gewoon uit in de avond maar ik heb er ook zo genoeg van om alleen thuis te zitten en van verveling niet meer weten wat te doen en dus zinloos tijd zit door te komen voor de tv of alleen nog maar zit te lezen

Daarnaast heb ik me aangemeld voor een aantal workshops voor de geestelijke en spirituele broodnodige voeding en ik ben aan t broeden op n tekst voor in de plaatsteljke krantjes omdat ik graag weer een groep wil begeleiden/opstarten om te coachen/uit te wisselen met elkaar /elkaar te steunen op gebied van levensvragen en zingevingsvraagstukken..iets wat me na aan mn hart ligt en waar ik goed in ben......Dus er is beweging aan alle kanten nu en dat maakt dat ik me lekkerder in mn  vel voel zitten, met een soort nieuwe vastberadenheid en alertheid in me. Ik was  al beter gaan eten en minder gaan drinken, niet dat ik dat nou zo heftig veel deed maar wel graag en bijna ieder dag want ik ben gek op alcohol en vind t  ook echt lekker. Ik beperk me nu tot de weekenden en ook t snoepen is zo goed als alleen in t weekend, snacken en snaaien deed ik al niet....dat scheelt een enorme hoeveelheid suiker en dat maakt weer dat ik me beter en minder vemoeid voel......Al met al ben ik wel trots op mezelf dat ik nu weer durf te doen wat goed voor me is......want wat ik nu wel weet is dat ik niet meer moet "afwachten" tot zich een aanleiding voordoet maar dat ik die aanleiding zelf moet creeeren, dat het zinloos is om te wachten op n noodzaak of reden of genoeg  van weet-ik-veel want die doet zich niet voor.....en dat ik zelf invulling moet geven  aan de dingen die ik belangrijk vindt en ook zelf verantwoordelijk ben voor wat er gebeurt in mn leven..dus bij deze....

heb t goed en leef in aandacht,

hartegroet.....EllekeC

Ik voel me heel goed en rustig in mn velletje..in mn huis..op mn werk...met mezelf......er zijn geen schokkende ontwikkelingen of anderszins aardeverschuivende zaken aan de orde......saai dus hahahaha...ik weet wel beter hoor want het is een tijd van opnieuw bezien waar ik mn aandacht op ga richten en om te bepalen wat ik er voor nodig heb.....focussen dus

niet echt  nieuw natuurlijk .....maar t voelt als stilte voor de bries zeg maar.....door t gesprek met mn dochter en een vriendinnnetje van haar is me wel duidelijk geworden dat ik ernstig behoefte heb aan n kring....een spirituele supportgroep..ondersteuning van gelijkgestemden.....iets van dien aard en misschien moet ik dat zelf  weer gaan opzetten...hoe meer ik  er mee bezig ben hoe sterker ik voel dat ik dat ga doen omdat ik het graag wil

In het verleden heb ik me bezig gehouden met channelen..foto's lezen.....spirituele ondersteuning bieden....psychologische ondersteuning en coaching bieden door middel van gesprekken......op afstand healen....en ik genoot ervan...onlangs zijn er wat mensen geweest die me dat onafhankelijk van elkaar ook aangereikt hebben....ze zien in mij een coachende kwaliteit.....ik ben in staat om mensen weer een stapje verder te helpen door ze iets van zichzelf te laten zien...iets ter ondersteuning mee te geven.....puntje op n i te zetten......neus op feiten te drukken......zaken te verhelderen en te verduidelijken

Ik heb er zin in om dat weer te gaan doen en ben bezig om te  ontdekken hoe ik dat hier in deze omgeving weer ga aanpakken.....ik weet dat het mij  gelukkig maakt en n goed gevoel geeft wanneer mensen blij de deur uitgaan omdat ik ze op een of andere wijze iets heb kunnen geven.....op het gebied van zingevingsvragen..levensvraagstukken.....spirituele ondersteuning enz daar bied ik aan om n stukje met je mee te lopen......

wie weet kom ik je dan ook tegen in n keukentafelpraatgroep.....met een pot thee......en koekjes......en kunnen we elkaar ondersteunen...

hartegroet...heb t goed

Elleke

In de afgelopen dagen is t rustig geweest rondom mijn persoontje op 1 emotioneel moment na dan toch.....ik was met mn jongste en n vriendin van haar in gesprek over een aantal dingen en ik voelde me verbonden met die twee dames..kon er ook mn ei in kwijt en voelde daardoor wat ik mis in mn leven van dit moment. Dat besef resulteerde in een huilbui waarin dat gevoel  voor mij ineens naar voren kwam ....Ik mis de uitwisseling met  spiritueel gelijkgestemden, ik mis het elkaar ondersteunen met  spirituele inzichten....met gevoelens en het brainstormen over belangrijke dingen en ik mis het gevoel van verbonden zijn met mensen die in dezelfde spirituele dingen zijn geinteresseerd als ik . Ik gedij goed in spirituele groepen en heb ook jarenlang me begeven in groepen , workshops gedaan, en trainingen gevolgd om maar de energie te voelen van iedereen...het gevoel van ergens bij horen......van dezelfde ideeen hebben.....met elkaar ergens over kunnen praten.....eigenlijk kun je zeggen dat ik het gevoel wilde hebben van niet alleen zijn....niet alleen staan....

Het is niet zo dat ik nooit heb geprobeerd mijn eigen groep bij elkaar te brengen en dat is ook meermaals gelukt maar heeft nooit lang stand gehouden en waarom...ik zou t niet weten. Ik ben erg van t organisch laten ontstaan en de ruimte geven aan wat er wil zijn...ruimte geven aan wat gezegd moet worden en gehoord moet worden..ik ben wars van hierarchie en rangen en standen en vindt ook dat iedereen even belangrijk is in een groep...daar struikelt het wel vaak op realiseer ik me nu want veel mensen hebben toch behoefte aan iemand die de leiding neemt...aan iemand die vertelt wat we gaan doen en waarom en wanneer.....ik ben van mening dat ieders mening van belang is en dat iedereen een moment heeft waarop hij/zij de leiding even mag nemen en dat alles van even groot belang is..vaak is hetgeen gezegd moet worden van belang voor iedereen en de antwoorden en/of oplossingen zijn ook voor meerderen van belang en ik ben niet degene die bepaalt voor wie of waarom...dat is voor velen een lastig concept en dan haken ze af.....

In dat gesprek met die twee prachtige meiden kwam dan ook aan de orde wat ik eventueel nodig zou kunnen hebben om iets dergelijks weer op te starten....heel fijn zoals ze dat probeerden te verduidelijken samen met mij.....ik weet wel wat ik ervoor moet doen maar ik neem altijd aanloopjes en uiteindelijk zal t er wel van komen.....gevolg is wel dat ik  ook weer aan t zoeken ben naar iets waarin ik me kan vastbijten voor n poosje....een opleiding of workshops...al is t maar n spirituele beurs bij wijze van spreken alleen om het gevoel van verbonden zijn te voelen....dat mis ik echt heel erg...daar kom ik steeds meer achter dat ik het echt nodig heb om met meerderen in verbinding te zijn.....ik kom er achter dat ik daardoor groei en levendig wordt.....ik vindt t heerlijk om met mensen aan tafel te zitten met grote potten thee en koffie en over allerhande dingen te praten...nou ben ik niet zo van oppervlakkige gesprekken want ik prik snel door facades heen en benoem die ook ...ik vind t heerlijk om iemand te ondersteunen en weer op weg te helpen.....om te helpen zien waar de crux zit......en te channelen voor ze zodat ze verder kunnen....ik mis diepgaande contacten..ik mis liefdevolle vrienden en vriendinnen.....ik mis het gevoel van betekenis te zijn....van verschil maken.....op t werk heb ik dat wel maar prive niet zo.......misschien hoeft dat ook niet maar ik mis t......ik mis iemand waar ik bij thuis kan komen...die mij volledig begrijpt en accepteert....iemand bij wie ik niets hoef uit te leggen.....die af en toe de zorg voor mij  neemt zodat ik niet altijd de sterkere hoef te zijn....begrijp me goed hoor, ik vind t heerlijk dat ik voor anderen de sterke kan zijn, dat ik voor anderen de dag leuker maak, hun energie opschoon, ze een beter gevoel over zichzelf kan geven, ze iets kan aanreiken waarmee ze verder kunnen maar ik heb dat ook nodig op zn tijd......om een of ander reden kom ik niemand tegen die dat voor mij  kan doen en naar alle waarschijnlijkheid is t ook zo dat ik niet gauw iets van iemand accepteer omdat ik mezelf niet snel in de handen van iemand anders zal leggen......niet onterecht ook ...want niet iedereen heeft t goed met me voor..helaas....

Het is geen slecht gevoel want het brengt me ertoe om steeds minder van anderen afhankelijk te zijn en steeds meer in mezelf te zoeken en vinden wat ik nodig heb....en te ontdekken dat ik alles wat ik nodig heb ook zelf heb maar daarmee moet ik ook steeds meer erkennen aan mezelf dat ik ook in de toekomst dus steeds nog alleen zal zijn...ik merk wel dat ik steeds meer mezelf verzorg en zelf doe wat ik nodig heb te hebben en te voelen....steeds onafhankelijker wordt van anderen.......en dat het uiteindelijk ook een goed ding is dat we allemaal steeds minder afhankelijk zijn van wat anderen wel of niet voor ons doen.....en ik merk ook dat ik dat heel goed kan maar toch wil ik ook anderen die dat net zo doen graag om me heen want je geeft meer als je niet hoeft te geven...da's een diepe gedachte en n waarheid die belangrijk is.... mind you....

het losmaken van anderen stelt je in staat om steeds beter te zien wat je zelf allemaal in huis hebt....wat je kunt doen zonder anderen....waar je toe in staat bent zonder dat anderen dat instigneren/mogelijk maken voor je...zonder bemoediging van anderen..zonder hulp wordt je gedwongen naar je eigen kracht te kijken en die te gebruiken en in te zetten....voor jezelf en niet voor anderen...wannner je niet meer gedragen wordt door de kracht van een ander wordt jou de mogelijkheid geboden om geheel op eigen kracht te doen wat je behoeft te doen....te doen waar je goed in bent....te zijn wie je bent...dat is absoluut iets anders dan in de steek gelaten worden.....dat is een uitnodiging van het universum om datgene te doen/zijn/hebben/willen/creeeren waar je zelf blij van wordt...waarvan jij weet dat het de waarheid over jouzelf vertolkt....datgene te zijn waar jij heel van wordt en dat kan niemand anders voor jou doen behalve jij en daarvoor worden we op onszelf teruggeworpen , voelen we ons alleen, zijn we kluizenaar op zn tijd,bevriezen we in ons gevoel en lijkt ons leven volledig zinloos te zijn omdat we die zinvolheid er zelf in aan moeten brengen door onszelf te ontdekken in het alleenzijn..in het lege "zijn"..in verdriet waarbij niemand ons kan helpen....in het gemis en in onze behoeftes....en daarom houd ik het vol en sta ik iedere dag weer op  om te doen wat ik denk dat ik moet doen ook al ontdek ik er geen enkele zin in...en moet ik mezelf er aan de haren bij slepen en  moet ik doen alsof ik helemaal allemaal snap waarvoor ik het doe...het enige wat ik weet is dat ik het moet volhouden......ook al weet ik niet waarvoor....want ik weet wel dat ik er niet zomaar ben en dat die tijd nog komt dat ik absoluut mijn bijdrage kan leveren waardoor alles enige zin heeft gehad...... en ik datgene wat ik geleerd heb kan inzetten voor anderen

Heb t goed en leef met aandacht...

hartegroet...EllekeC

Nou , dat beschrijft wel zo'n beetje hoe ik me voel op dit moment.....beetje niksig..beetje afstandelijk..... beetje somber......beetje van alles wat maar niet geweldig...dat dan weer niet...en ik zou niet  exact weten wat daaraan ten grondslag ligt......de aanloop is waarschijnlijk dat ik van die geweldige blauwe brieven heb ontvangen waarin me verzocht wordt  het e.e.a terug te betalen.....nou heb ik door omstandigheden al niet zoveel ruimte maar hierdoor wordt t er niet beter van..voordeel is dat ik aan t eind van dit jaar overal vanaf ben. Gewoon n kwestie van de rit uitzitten en blijven ademhalen.

Ik zit in n dalletje...ter voorbereiding van betere tijden...voordat ik weer omhoog ga zit ik in een periode van mistig niks......om dingen te laten zakken, me eigen te maken en me er goed bij te voelen zodat ik weer vol van start kan gaan maar waarmee...geen idee hahahaha en dat vind ik best lastig. Er ligt een veranderingsvolle periode voor me en dat betekent vaak verlies in de meest ruime zin van t woord...mensen...situaties of omstandigheden..bezit of andere dingen waar je aan gehecht bent .Nou is t niet zo dat zo'n "verlies" me vreemd is... materie zegt me niet zoveel,ik heb er al vaker mee te maken gehad hetzij door eigen handelen als in knopen doorhakken hetzij door mn ziel omdat ik absoluut van mn weg af ben en ik zachtjes doch dringend weer terug in de juiste richting gestuurd wordt...Dat kan heel heftig zijn met veel verdriet en andere moeilijke gevoelens maar zo langzaamaan weet ik ook dat het er wel beter van wordt ook al lijkt t daar niet op in eerste instantie. Het is ook niet zo dat ik  er naar uitkijk hoor want ik heb zo langzaam aan wel stevig mn buik vol van veranderingen en zeker van verlies in mn leven.

Wellicht dat dat ook ervoor zorgt dat ik nu niet zo lekker in mn vel zit en dat ik heel goed moet uitkijken dat ik niet in neerwaartse spiraal terecht kom. Ik zal goed voor ogen moeten houden dat die verliessituatie ook weer voorbij gaat en me er niet door laten meeslepen in depressieve gedachten en gevoelens. Daarbij weet ik ook waarom die verandering  zal plaatsvinden al wil ik dat gemakshalve wel vergeten omdat het bij tijd en wijlen wel plezierig is om anderen de schuld te geven en zelf niet de verantwoording te nemen voor waar ik me bevindt op mn pad. Ook weet ik dat het belangrijk is om mijn gedachten en gevoelens in bedwang te houden en ze positief te laten uitgaan/stromen  in de wereld. Ik zal me daarvoor moeten richten op wat ik graag wil manifesteren en daarvoor moet ik dus weten wat dat is...ik wil niet zo heel veel voor mezelf uiteindelijk en wat ik wil heeft te maken met de mens die ik uiteindelijk wil zijn, wat ik wil uitstralen, wat ik wil betekenen en wat ik kan doen om deze wereld een leukere plek te maken voor iedereen. Dat wordt ook steeds duidelijker voor me en dat ga ik zeker bereiken en die tijd is niet meer ver weg.

Ik  wil heel graag meer levenslust en vreugde ervaren in mn leven...heb in ieder geval behoefte aan rust en aan ruimte om te zijn wie ik ben, aan vrijheid ,in de zin van me ontdoen van de moetens en beantwoorden aan verwachtingen van anderen, behoefte aan financiele vrijheid en meer financiele ruimte, ik wil graag meer vrolijkheid en vreugde ervaren, meer mensen om me heen waarbij ik me zelf kan zijn....ik zou heel graag een partner willen om bij thuis te komen in alle opzichten en wat ik ook graag wil is een plek om te wonen, een thuis waar ik niet meer weg hoef met een tuin vol geurende bloemen met daarin een kat of twee....en ik wil af en toe iets betekenen voor mensen door ze te ondersteunen op hun weg

Lijkt allemaal zo vanzelfsprekend en  t zijn de essentiele basisbehoeftes van n mens maar kennelijk moet ik nog t e.e.a ervaren voor ik het gevoel heb dat het er ook voor mij is....... en die hoop levend houden da's n hele klus voor mij..het geloof hebben dat het allemaal  zal veranderen en dat mn leven nog leuker gaat worden en dat ik dat verdien en dat ik daarvoor ook genoeg gedaan  en ervaren heb al is dat niet de juiste uitdrukking ervoor.....

Heb t goed en leef in aandacht

EllekeC

Wanneer ik naar R. vertrek om n paar uurtjes met mn moeder samen te zijn dan stel ik me er op in dat ik veel geduld en veel rust in mezelf  moet voelen..ik stel me in op n moeder die de kluts kwijt en de dingen honderd x per middag vertelt, ik stel me in op n moeder bij wie het soms net lijkt alsof ze me in geen jaren gezien heeft, die vreemde ideeen heeft en vertekende beelden  van vroeger.

Een paar weken geleden ben ik bij haar geweest en ik had al vantevoren afgesproken met haar dat we even samen boodschappen zouden doen, zo ook de avond van te voren. Toen ik er was hebben we eerst gezellig koffie gedronken en wat nieuwtjes uitgewisseld en uiteindelijk zijn we ons gaan voorbereiden om boodschappen te doen, dat had wat voeten in de aarde voor we zover waren dat we konden gaan..... Mam begon gelijk zenuwachtig heen en weer te lopen en vroeg mij of ik haar boodschappenlijstje had gezien en nee dat had ik niet maar ik vroeg haar wat ze dan moest hebben....ze moest een mikrogids hebben maar ze ging eerst achter de tv kijken of ze die misschien al had. Ik heb ook maar even gekeken en ja hoor ...die had ze.....ondertussen bleef ze zich maar afvragen waar ze dat boodschappenbriefje nou had gelaten en ze ging de hele portemonnee en de tas maar weer eens nakijken. Ik vroeg haar of ze misschien dit of dat nodig had, noemde een heleboel dingen op maar die hoefde ze allemaal niet.....Uiteindelijk kwamen we dan toch zover dat we konden gaan en ze moest een krant kopen en n kaart voor mn dochter die in ondertrouw was.....onderweg hebben we gezellig lopen keuvelen, al lopend door de wijk waarin ik ben opgegroeid en waarin niet zoveel verandert is..inene kwam ze weer met dan boodschappenbriefje op de proppen want waar had ze dat nou toch gelaten ? Ze was een beetje nerveus of ze nou nog wel wist wat ze moest hebben. Ik vertelde haar dat ik had gezien dat ze al een tvgids had en dat ze verder eigenlijk niets nodig had dan de krant en kaart voor M...oh ja, nou weet ik het weer...ik bleef maar praten over vanalles en nog wat maar toen we bij de winkels kwamen begon ze weer van voor af aan.......dat briefje en de tvgids die ze moest en wat moest ik nou nog meer El , vroeg ze me.......

De supermarkt waar ze altijd heen ging voor de boodschappen bleek vanwege omstandigheden dicht te zijn maar er is nog een andere waar we naar toe konden...zogezegd en zogedaan zou je denken...maar die winkel kende ze niet zo goed...dus alles wat ze tegenkwam zou ze nog nodig kunnen hebben nietwaar dus we hebben alles gezien,de nodige dingen in de handen gehad, commentaar geleverd en ja hoor...... ergens halverwege vroeg ze mij of ik wist waar de tvgidsen lagen want die moest ze nog hebben en de krant wilde ze ook meenemen......ik wilde naar de boekhandel annex postkantoor om daar even naar kaarten en boeken te kijken en dat zei ik tegen haar....ze was t er wel mee eens maar kon ze daar dan ook tvgidsen kopen want die moest ze nog hebben...en waar had ze nou dat briefje ook weer gelaten podverdorie......toch raar dat ik iedere keer alles kwijt raak he?

In de boekhandel aangekomen hebben we eerst kranten gekocht en hebben toen wat kaarten uitgezocht...zij zag er 1 voor M en A..voor de ondertrouw en toen zag ze ok nog een andere heel  kleurige kaart die ze ook wel wilde, och zegt ze neem ze allebei maar dan heb ik er 1 in reserve. Zover zo goed....weer onderweg naar haar huis....met een omweg om n stel donker gekleurde mensen heen...kennelijk vertrouwde ze die niet.......en toen vroeg ze of ze wel alles had wat er op haar briefje stond..ik verzekerde haar dat ze alles had wat ze nodig had..Toen we weer thuis waren ging ze eerst de post openmaken, brief van de rabobank die minitieus werd gelezen en waar even later naar werd verwezen alsof het n afspraak van de dokter was...mm...Ze legde  de krant op tafel en de kaart voor M en A ging ze gelijk schrijven zodat ik die kon meenemen. Maar El, wat moet ik nou met die andere kaart, voor wie is die dan ? Mam die heb je als reserve meegenomen want er komen nog wel meer verjaardagen en dan heb je die alvast en ze bleef m maar vasthouden en er naar kijken......ik vroeg om koffie om haar wat af te leiden, wat maar even lukte, en zo gauw ze die kaart zag vroeg ze me weer voor wie ze dan gekocht had en waarom ze dat vergeten had, want heb ik nu iemand vergeten dan El ? Ik heb uiteindelijk die kaart  maar op de kast gelegd zodat die uit het zicht was...mooi dat het niet hielp hoor want daar kwam ze weer met de vraag, voor wie heb ik deze dan gekocht? Toen heb ik die kaart maar in de la gelegd en uiteindelijk heb ik die  n paar weken later ontvangen voor mn verjaardag....

Wanneer je dit zo vertelt dan is het hilarisch om te horen want het is ook humoristisch maar wat ik er triest aan vindt is dat ze zelf bij vlagen wel beseft dat ze de grip kwijt raakt.  Ik merk dat het haar helpt om zelf rustig te zijn en gewoon maar telkens antwoord te geven  maar voor mn zusje is dat dagelijkse kost want die ziet haar veel vaker dan ik en ik kan me er nog op in stellen maar dat lukt M niet meer......wanneer M met haar boodschappen gaat doen moet mn nichtje erop letten dat ze oma niet uit t oog verliest want die stieffelt zo de winkel uit wanneer ze vindt dat ze klaar is en is dan gewoon vergeten dat ze met de auto mee terug moet.....soms lopen ze allemaal een rondje op zoek naar oma die dan ook nog in haar wiek geschoten is en zwaar de pest in heeft "dat ze die winkel telkens maar veranderen en dat ze verdorie zo nooit wat kan vinden" en dat ze hier nooit meer terug komt in die rotwinkel....of mijn moeder heeft een winkelwagentje en ze loopt langs een klein kind die in een winkelwagentje zit  waar de moeder mee shopt,dat kindje grijpt dan de wagen van mijn moeder alsof het die wil pakken( zoals kleintjes soms doen) en dan is ze hoogst beledigt dat het kind haar wagen wil en dan moet je haar gezicht erbij zien alsof ze die kleine wel wil slaan...( deze anekdote is van mn zus)....of ze staat al buiten boos te zijn omdat de anderen zonder haar zijn weggegaan......verontwaardigd vragend "wat is dat nou "  en waar bleven jullie nou?  Zo zijn er nog veel meer voorvallen die allemaal laten zien dat mijn moeder langzaam in n andere wereld terechtkomt.....dat is niet perse slecht of verdrietig maar t vraagt wel wat van ons want we moeten anders met haar omgaan en dat moeten we leren want het zal niet meer lang duren voor ze ons mam niet meer is zoals we haar kennen......we groeien er zo langzaam in en kunnen alvast wennen.....ik ben benieuwd hoe dit verder gaat en wat het voor mn moeder betekent.....ik hoop dat het iets goeds voor haar brengt en dat ze weer een beetje gelukkig word in haar dementie....dat gun ik haar wel en ik hoef  ook niets meer te hebben van haar als moeder.....ze mag zijn wie ze nodig heeft te zijn.....wordt vervolgd

heb t goed en leef in aandacht.....EllekeC

Kennelijk moet ik helemaal niet communiceren met de buitenwereld want nu net was ik bezig met het schrijven van n blog over n gemiddelde middag met mn moeder toen ik een verkeerde toets aanraakte en alles weer weg was...om van te gillen...in warrige periodes als deze gebeurt me dat wel vaker en alles wat met communiceren te  maken heeft gaat dan n stuk moeizamer...de pc wordt heeeeeeel traag en duurt t een eeuwigheid voor die opgestart is of doorlinkt naar iets , telefoontjes gaan niet goed of komen niet door, of ik bel iemand die ik niet bel maar dan leidt mn telefoon een eigen leven kennelijk....ik wordt gebeld door mensen die mij toch niet willen spreken  en wat ik schrijf moet honderd keer opnieuw  of eindeloos ge-aaabbbccceed omdat ik n  geheel nieuwe vorm van dyslexie aan t uitvinden ben...daarnaast komen veel dingen verkeerd over in gesprekken, kan ik niet goed verwoorden wat ik wil zeggen , willen mensen mij niet begrijpen....raakt post verloren.....komen mails nooit aan....kan ik inene niet meer inloggen of ben ik schijnbaar niet meer ingelogd terwijl ik daarvoor toch echt hartelijk werd verwelkomd.....ik hou er even mee op voor vandaag..heb t wel gezien nu..morgen weer een nieuwe poging...

Blijkt even later dat die blog er nog is.....raar hoor want ik weet niet wat ik gedaan heb waardoor ik m kwijt leek te zijn...gelukkig kon ik m dus afmaken...

fijne avond ....heb t goed

hartegroet, EllekeC

jammer dat mn vorige blog niet geplaatst is doordat ik niet ingelogd zou zijn geweest....ik kan het niet zomaar reproduceren want ik schrijf "ge-insprireerd"..als in soort van trance zeg maar maar goed....

mn middelste dochter is afgelopen woensdag getrouwd en dankzij de weergoden was t een stralende dag in alle opzichten....een klein gezegschap met daarin alleen de allernaaste familieleden met 2 getuigen waren aanwezig zoals ze beiden ook wilden....gewoon simpel en supergezellig samen zijn met elkaar en ze zag er prachtig uit....stralende bruid en bruidegom.......gelukkig met elkaar en liefdevol samen dit aangaan....fijn om daar bij te zijn en er getuige van te zijn.......ik wens dat ze tot in lengte van dagen zoveel van elkaar blijven houden als ze nu doen.....

Momenteel zit  ik thuis met een beginnende peesschedeontsteking en ik wil perse niet dat die erger wordt....dat doet flink zeer en daar zit ik niet op te wachten...ik was vrijdag wel aan t werk gegaan maar gaandeweg ging t niet meer en kon ik mn arm niet meer goed gebruiken, heb me ziekgemeld en ben naar huis gegaan....het vervelende is dat rust niet echt de ontsteking remt en dat teveel beweging de ontsteking irriteert en verergert....dus dan ga je door tot de pijn te erg wordt......ik heb dat al meerdere malen gehad aan beide schouders.......daar wordt je niet vrolijk van....het enige wat schijnt te helpen is een injectie in je gewricht...nou ....dat gaat never nooit niet gebeuren bij mij.....ik schijt bij wijze van spreken 7 kleuren voor naalden...dan maar liever de pijn en het rustig zijn gang laten gaan.......gaat ook weer over

Verder is t redelijk rustig nu .....volgens mijn horoscoop die voor mij gemaakt is zijn er vele bewegingen in mn gemoedstoestand...nou dat klopt...ik ben niet de leukste om bij in de buurt te zijn op dit moment.....fijn is weer wel dat ik dus volledig doe wat ik behoor te doen onder de invloeden van de planeten of anders gezegd ben ik heel gevoelig daarvoor en wat er gebeurt met mij of in en om mij is gevolg van.......dat wil niet zeggen dat ik er dan geen verantwoordelijkheid voor hoef te nemen....dat moet ik natuurlijk wel en daarvoor moet ik wel snappen wat er gaande is..niet altijd makkelijk...dan is t prettig om wat afstand te houden tot de wereld en de mensen...en precies nu belt mn zusje op om te vertellen dat ze naar de huisarts van mn moeder gaat om thuiszorg te regelen die er dan voor kan zorgen dat ons mam haar medicijnen inneemt....op dit moment verstopt ze die of ze gooit de dagen door elkaar.....of mixed tijden van verschillende dagen met elkaar zodat het niet meer klopt wat ze doet.....gelukkig weet mn zusje waar mam de medicatie dan instopt dus die vindt ze dan ook wel weer maar er is geen touw aan vast te knopen...gelukkig was ze t wel met mn zus eens dat het niet meer gaat zo  en met zo'n opmerking zet ze mn zus dan op t verkeerde been........binnenkort gaan we samen maar eens de verschillende tehuizen in de buurt langs om te kijken waar mam naar toe zou kunnen want dat het niet meer lang gaat duren is wel duidelijk.....nu moet nog de geriater van Riagg langs gaan komen voor de testen want mam zet geen voet over de drempel van de Riagg want tenslotte" is ze toch niet gek " volgens haar zelf en dat is ze ook niet maar ze raakt wel steeds meer in de war....wordt vervolgd.

Ik merk dat ik deze blog niet zo gemakkelijk schrijf als de vorige die er had moeten zijn.....ik moet hier over nadenken en dan stroomt het niet.....grappig dat ik niets kan terughalen van de vorige behalve dan het deel over mn moeder...ik voelde me een stukje beter nadat ik het vorige geschreven had want daarin was iets tot me doorgedrongen door het schrijven, het is niet blijven hangen  jammer genoeg..het is niet anders.

heb t goed en leef in aandacht....EllekeC

Heb ik net een behoorlijke lange blog geschreven, en wil ik die opslaan, wordt me te verstaan gegeven dat ik eerst moet inloggen grrr aarghh gdvdmm......ik was ingelogd.........goed..ik ga nu niet verder schrijven....tot weer n keer dan

EllekeC

De voorgaande drie blogs hebben allemaal te maken met wat ik nodig heb te zijn...nl  in VRIJHEID en MEZELF-ZIJN.....helemaal zoals ik ben en dat geldt nu absoluut voor ieder van ons want dit is een kritieke tijd voor ons mensen....Het komt er nu op aan dat wij ons ontdoen van alle laagjes die we ons door opvoeding , school, maatschappij, ouders en overtuigingen, meningen van anderen hebben toe-geeigend...waar we onszelf mee bedekt hebben omdat het gemakkelijker was te doen wat iedereen doet en we dan minder tegenwind zouden ervaren, erbij zouden horen, geliefd waren en geaccepteerd.....noem t allemaal maar op...we kennen alle strategieen wel.....

Maar het is niet meer voldoende te doen wat iedereen doet..het is belangrijk dat wij nu doen wat wij willen, kunnen en wat wij nodig hebben te zijn omdat we dan onze beste bijdrage aan de wereld kunnen leveren..omdat wij allemaal stuk voor stuk een unieke manier van ZIJN  in ons hebben die iets bijdraagt aan het welzijn van anderen om ons heen....dat wat niemand kan doen zoals wij het kunnen doen.....er is niemand die hetzelfde is als jij...niemand die iets kan zoals jij dat kan met de vaardigheden die jij je eigen gemaakt hebt door de ervaringen die jij hebt opgedaan in jouw leven ...niemand die iets voelt zoals jij dat voelt..niemand heeft jouw leven geleefd en dus kan niemand voor jou bepalen hoe jij je leven en alles wat je hebt geleerd moet vormgeven...wat jij moet voelen..hoe je moet denken...ze hebben t recht niet ( en we weten dat ook ) maar toch geven we iemand het recht , we laten ons  voorschrijven , om voor ons te bepalen hoe wij t moeten doen...want er staat iets op t spel wat we belangrijk vinden om te hebben...wat ik belangrijk vind..want ik wil erbij horen..ik wil dat ze  me aardig vinden....ik wil dat ze me slim vinden.....ik wil doen wat me het meest oplevert omdat ik niet tegen de afgescheidenheid kan....omdat ik er niet uit wil liggen...(en toch rebelleer ik ertegen en doe mn best om af te wijken.)...omdat ik me kan voorstellen dat ik het niet goed zie..omdat ik me liever aanpas aan de meute dan doen wat ik denk  te weten dat ik moet doen.....doen wat ik voel dat ik moet doen...maar altijd zal ik voelen dat het niet klopt dat ik zo handel want dat weten is niet zomaar weg  alleen omdat ik het negeer....dat blijft aankloppen want het moet gehoord worden..en ik hoor t kloppen maar ik negeer het want ik ben bang....mezelf zijn heeft me alleen maar ellende opgeleverd......bang voor de anderen....om voor gek versleten te worden.....de schrik van de heksenjachten zit er nog steeds......ik wil niet anders zijn dan een ander en helemaal niet wanneer ik de ander belangrijk ( er ) maak of vind dan mezelf , en dat is n vals gevoel maar we zijn bang toch? ...of wanneer ik mezelf afhankelijk voel van de ander moet ik hem tegemoet komen want anders wordt ik op mezelf terug gegooid...aan mn lot overgelaten......wordt ik n paria....een buitenstaander.....een kluizenaar in de maatschappij..en wanneer ik overal buiten sta of gehouden wordt ben ik kennelijk niet belangrijk genoeg om ergens bij te horen...toch?

het meest pijnlijke is dat ik weet dat ik helemaal niet zo verkeerd zit maar dat de ander zo overtuigd is van zn gelijk  en harder schreeuwt of mij iets ontneemt wat ik belangrijk vindt.....dat ik weet dat het onbegonnen werk is om er tegenin te gaan.......en het voor mij makkelijker is om mee te drijven dan om tegen de stroom in te gaan en toch zou ik juist dat moeten doen.....en omdat ik dat niet doe voel ik me af en toe zwaar klote en niet blij met mezelf.....omdat angst groter is dan liefde......

2012 wordt gezien als het omslaan van de wereld, het vergaan van de aarde zoals we die denken te kennen, alles gaat overhoop en op de schop...alle systemen moeten herzien worden omdat we alle mogelijke manieren roofbouw plegen op GAIA en op al haar gaven en voorraden , er wordt gesold met mensenlevens.....er worden allerlei prachtige theorien de wereld in geslingerd over alle mogelijke schijnbaar belangrijke dingen...we laten ons zoveel wijsmaken  op alle gebied door mensen die hard schreeuwen...met veel geld....veel macht ...dat we ons  eigen innerlijk gevoel en intuitie over wat juist is en ons eigen menselijke verstand buiten spel zetten terwijl we van binnen voelen dat het niet klopt maar we denken dat we gek zijn...en we denken dat we toch niets kunnen uitrichten....en we laten ons ontmoedigen.....en we laten ons in slaap sussen ....en we zullen zeggen dat het niet onze verantwoordelijkheid is......

Het is zo belangrijk dat we allemaal zo authentiek  worden als maar enigszins mogelijk is en onze eigen authoriteit hervinden...dat we ons ontdoen van alle ballast omdat we hier iets komen doen....we zijn met een doel naar de aarde gekomen en we hebben daarvoor al zoveel levens geleefd zodat we nu op dit kritieke punt met al onze vaardigheden klaar zijn om te doen waarvoor we gekomen zijn..wij wilden hier zijn op dit moment omdat wij  ooit met elkaar hebben afgesproken het hier en nu samen te doen...samen te initieeren wat er moet gebeuren voor de mensen en de aarde......en daartoe moeten we opruimen wat ons niet dient..oude pijn kwijtraken..onszelf opschonen.....vrijworden van laagjes.....oude overtuigingen opruimen, meningen herzien..ieder systeem herzien en omvergooien.....de aarde vergaat niet....maar alles wat niet klopt moet vergaan.....want deze wereld moet een THUIS gaan worden en dat kan alleen wanneer we ons persoonlijk  vrijmaken om LIEFDE te voelen en uit te dragen..zorg te dragen voor onze medemens, zorg te dragen voor n eerlijke verdeling van wat we nodig hebben.....ieders kwaliteiten inzetten maar ook zien en waarderen, respect hebben voor ieders levensweg en waar nodig daar iets aan toevoegen om de ander te ondersteunen.....

wanneer we  uiteindelijk allemaal besluiten om tegen de stroom in gaan zwemmen ontstaat er vanzelf een stroom waarin we ons kunnen laten meevoeren....je bent de enige niet en we komen elkaar onderweg tegen...ik herken jou en jij mij......we nemen elkaar bij de hand.....zijn elkaar's reddingboei.....wanneer we onafhankelijk durven zijn van degenen die menen macht over ons te hebben die wij ze hebben gegeven, wanneer we durven zien dat wij samen veel "groter zijn".....zelf macht /power hebben en niet afhankelijk zijn maar zelfvoorzienend.....wanneer we laten zien wie we in wezen zijn en ernaar durven leven ...ervoor gaan staan dan maken we met elkaar de wereld die we allemaal nodig hebben......zet alles in wat je geleerd hebt, wat je aan kennis hebt...wat je altijd al gedacht hebt en gevoeld en geweten..laat dat er vrijelijk zijn...laat niets je weerhouden..want diep in ons innerlijk weten we precies wat we nodig hebben en waarvoor we gekomen zijn..

Doe dat met hart en ziel...maak t waar.....help elkaar....zie de ander als n andere jij......erken zijn/haar licht en maak samen de wereld tot n mooiere plek....het is nu tijd....

heb t goed en leef in aandacht..EllekeC

Eigenlijk voel ik me in zo'n bui erg ontheemd ook al is t nog zo herkenbaar....alsof ik het niet ben en alsof het niet om mij gaat..buiten mij om gaat.....zoals ik met mezelf had afgesproken ben ik wat afzijdig gebleven vandaag zodat  ik niet met iedereen in de clinch zou gaan..dat ging me goed af en ik voel me nu een stuk beter dan gisteren en eergisteren...het is nog niet helemaal over...er is nog een residu aanwezig van opgefokt zijn en een kort lontje hebben maar morgen heb ik n vrije dag ter voorbereiding ........op n rustiger vaarwater en n zonniger humeur....

vandaag een kort gesprekje gehad met n collega waarin ik mn stemming benoemde en dan is die persoon wel ge-interesseerd in het waarom maar dan komt er n bewoner of andere collega bij zitten en dan wordt het een ander gesprek..da's ook goed.......ik laat dan wel veel van mezelf zien en ik hoop dan maar dat het begrepen wordt of herkend...grappig dat even later dan muziek ter sprake komt en me gevraagd wordt wat ik van Jimi Henderix vond...nou , als ik ergens agressief van wordt is het van gillende gitaren zoals in "All Along the watchtower"...of muziek van Japan of Alan Parson's project...chaotische  muziek daar wordt ik gek van......mijn systeem gaat door t lint...door de chaos in de muziek gaat mn energie in de chaosstand en dan zou ik bij wijze van spreken wel iets kapot willen gooien....dat wordt dus niet gedraaid in mijn bijzijn..da's wel duidelijk hahahaha

Een van onze markante bewoners is overleden...echt de clown van het huis......en iedereen was dol op hem........de koek was op zoals hij zelf aangaf en zijn lijf heeft t opgegeven......52 jaar geworden...1 van mijn jonge collegae heeft n speech geschreven voor hem want dat had ze hem al lang geleden beloofd....die heeft ze vanmorgen voor mij voorgelezen.......daarmee raakte ze mij....hij was daarin zo herkenbaar maar waar ik vooral van onder de indruk was dat zij ondanks haar verdriet in staat blijkt dit te verwoorden op n kalme manier en precies weet te vertellen waar deze man voor stond met zn humor en gedrag , en hem zo uit te tekenen dat ik hem zo goed herkende..Zij durft en zal haar liefde voor deze mensen niet onder stoelen of banken steken en daar benijd ik haar om..Daarna hebben we even zitten praten over wat deze mensen voor ons betekenen en waarom we zo graag voor hen willen werken..dat was goed om me weer te realiseren en om dat ook te verwoorden naar haar...een jonge vrouw van 23 met zo'n prachtige kijk op de wereld en op deze mensen...daar bewonder ik haar om en omdat ik herken wat ze bedoelt wordt ik me ook bewust van t feit dat ik dat zelf ook zo voel en dat er dus ook goede dingen in mij zitten en dat ik goede dingen doe want anders zou ik dit niet herkennen bij een ander....Misschien ben ik wel jaloers op haar dat zij al deze dingen gewoon frank en vrij kan doen en zeggen en er naar leeft....dat zij al die mooie gevoelens nog niet hoeft te begraven  en ook nog niet kwijt is.....dat er geen lagen van verdriet of misbruik overheen liggen en dat zij er niet over na hoeft  te denken of ze dat wel kan maken  maar er gewoon voor gaat en staat......ik moet zoveel moeite doen , moet moedig zijn om gewoon te laten  zijn /zien dat ik van die mensen hou....om dat allemaal weer de ruimte te geven en te durven om zo kwetsbaar te zijn en zo vrij te zijn om  mijn Liefde te laten zien ongeacht wat ik er ook voor moet doen en zonder te bedenken dat anderen er iets van vinden of er verkeerde dingen aan verbinden..zij is nog niet zo bezoedeld...gelukkig maar......Daardoor begon mn dag met ontroering en verzachting in mezelf waardoor mijn gevoelens milder werden.....maar goed ook want de diverse andere bewoners zijn behoorlijk van slag en ik kon daar flexibel mee omgaan en ze tot rust brengen of juist afleiden....

Ik kan zo in de war raken van al die onprettige gevoelens en niet omdat ik ze niet mag hebben maar omdat het mij door elkaar schudt en de boel overhoop haalt en me dan ook niet direct duidelijk is wat er gebeurt of waarom.....maar het begint te dagen nu...misschien omdat ik me ook moet realiseren dat dit ook bij t mens -zijn hoort....dat je af en toe iedereen wel op zn bek wil stompen, dat je op geen enkele wijze nog rekening met iemand wenst te houden...dat je zo tekeer wil gaan dat de honden er geen brood van lusten..dat het me eigenlijk zo veel pijn doet dat ik niet vrij ben om vrij mn liefde voor de mens te tonen zonder dat ik ervoor gestraft wordt.....zonder dat er misbruik  van gemaakt wordt  en zonder dat die verkeerd vertaalt wordt.....daar kan niemand me bij helpen...daar moet ik mezelf van bevrijden en dat is waar dit allemaal over gaat.....ik mag mezelf bevrijden van die overtuigingen en wonden die ik heb opgelopen door mijn vader's misbruik.en manipulatie en die van anderen....en ik hoef de wereld niet op de hoogte te stellen van dit feit maar t help mij wel om het duidelijk te krijgen dat  het gemakkelijker lijkt om agressie te voelen en te willen uitleven dan de pijn te voelen van niet mogen zijn...van niet durven voelen...van het niet mogen tonen wat ik voel.....en zeer zeker van het bewustworden van t feit dat er niemand is mij dit nog oplegt ( behalve mn baas) maar dat ik daarin mezelf nog gevangen hou simpelweg uit angst en om niet meer te hoeven voelen dat ik niet gezien wordt en niet begrepen wordt.......want in de grond ben ik een zachtaardig wezen.....ben ik liefdevol......wil ik iedereen wel troosten en liefhebben, een arm om de schouder leggen, aanraken en bemoedigen, ondersteunen en n duwtje in de goede richting geven.....in deze maatschappij waarin het ( nog steeds) niet om menselijkheid en warmte gaat wordt ik nog steeds op t matje geroepen wanneer  ik volgens de geldende regels niet  keurig afstand en nabijheid in acht neem.....ik mag mensen bij ons in huis niet aanraken...ik doe het wel maar loop risico's en wordt er op gewezen dat wat ik doe eigenlijk niet hoort.....ik leg een hand op iemand's arm ,wrijf af en toe over iemands rug of leun even tegen ze aan, leg mn  handen op de schouders en sommigen schrikken daar zo van dat ze verstrakken onder mn handen..ik maak er dan maar een grapje van maar t raakt me in mn ziel...sommige bewoners zijn al jaren niet meer aangeraakt omdat ze dak,-en thuisloze zwervers waren....en als je dan bedenkt  dat baby's gewoon sterven wanneer ze niet worden aangeraakt kun je bedenken wat dat voor dak,en - thuislozen betekent.dat ze al zo lang een menselijke aanraking ontberen......en  wanneer ik ze aanraak ervaren ze dat niet als iets sexueels maar anderen bedenken dat erbij en zeggen tegen mij dat ik daar mee uit moet kijken en dat ze eigenlijk liever niet hebben dat ik zo dichtbij de bewoners kom......dat doet zeer......dat raakt mn ziel.......het moet allemaal wat aan de oppervlakte blijven.....ik zie een mens die mij even n highfive wil geven of me bij de armen pakt en bedenk dat het misschien wel de enige aanraking van die dag zal zijn...of iemand die mij bij wijze van grap even n por wil geven en ik  zie alleen dat het dan een manier is om n ander ( mij ) aan te raken...en merk dat diegene zich ervan bewust is dat het eigenlijk niet mag en ik zie collega's die wegspringen om de aanraking maar te ontwijken..er zijn mannen die een verbaal gevecht aangaan omdat dat ook n vorm van aanraken is.....en die de was alleen door mij laten doen omdat ze het opgevouwen weer terug krijgen.....en die mij krantjes brengen omdat ik af en toe een serieus gesprek met hem aanga......en n autist die me n magnum geeft om af te kunnen koelen bij 30 graden bij wijze van waardering voor wat ik doe en erbij zegt "zo , dat heb je nodig en daar heb je tenminste wat aan"..en er is iemand die mij "moeders" noemt omdat ik voor hem een soort moeder ben die hem het gevoel geeft dat ik voor hem zorg op mijn manier en hij helpt mij als een zoon die voor zijn moeder dingen wil doen want hij was t gewend om zn moeder te helpen..hij geniet waneer ik zijn bril schoonmaak of tegen hem zeg dat hij nu toch wel eens schone kleren aan mag trekken..deze man is 52.( ik 54) ....dat is triest om te voelen en te zien en ondanks mijn angst  ga ik telkens tegen deze regels in en doe wat ik denk dat ik moet doen....omdat het mijn natuur is om Liefde te voelen en genegenheid te laten zien voor deze mensen voor wie maar weinigen begrip hebben en waar ze vaak met grote boog om heen lopen maar  waar altijd wel iemand een mening over heeft en die ook gewillig wil spuien......

Ik denk dat ik er ben......dat ik nu weet wat er aan schort en waar ik tegen aan loop...en niet alleen op mn werkplek maar overal kom ik dit tegen.....mijn onvermogen......mijn wond .....maar ik wil dat ie heelt en dus moet ik moed verzamelen om te durven en niet  alleen maar de weg van de minste weerstand kiezen om buiten schot te blijven...dat wordt flink oefenen maar ik ga dat doen......het is weer rustig in mij.....de storm is geluwd en ik hoef niet meer iemand op zn bek te stompen...dus wees gerust......het is over....

heb t goed en leef in andacht

hartegroet...EllekeC

In mn vorige blog  staan n aantal dingen die ik over mezelf geschreven heb.....meer of minder positief maar ik heb natuurlijk absoluut ook mindere kanten en die zijn vandaag ook voelbaar  en werkzaam in mij...zo ben ik vandaag ( gisteren ook trouwens) met een flinke dosis irritatie en nijd in mn lijf opgestaan en dat ben ik nog niet kwijt......ik heb t gevoel dat er maar iets hoeft te gebeuren , of dat er iemand iets hoeft te zeggen en ik ontplof.....ik heb t excuus dat dat ook mijn horoscoop terug te vinden is en duidelijk aan de planeetstanden ligt en absoluut ook aan het feit dat het bijna volle maan is...dan slaap ik slechter en kom om te beginnen al veel moeilijker in slaap...en ben zeer prikkelbaar..stuur toch wel de nodige agressie rondom me heen en ben niet makkelijk te benaderen.....ik zou mij ook uit de weg gaan......

Ander gevolg is dat ik verbaal niet zo aardig ben....stekelig en zeer direct om niet te zeggen tactloos..eigenlijk heb ik nu ook niks met mensen....geen zin om mn aandacht aan ze te spenderen, naar hun verhalen te luisteren of ondersteunend te zijn in welk opzicht ook.....je kunt dat ook egocentrisch noemen...ik denk bijna "rot lekker op met je sores en ga ergens anders spelen"....laat me met rust en raak kwijt......krijg t heen en weer en bij voorkeur niet hier...en meer van dat fraais......het is lekker om me zo te voelen maar het zit me niet lekker dat ik zo ook kan zijn........dat is niet de mens die ik wil zijn maar stiekum ben ik dat ook......ik kan enorm krengerig zijn en bitchy uit de hoek komen en uit mn slof schieten om niks......

Ik ken deze fase wel en die is o.a  t gevolg van te lang teveel  te alleen( heb dus mensen nodig om me heen ) zijn en alle ballen zelf in de lucht te moeten houden..alles in mn uppie draaiende te moeten houden...maar ook van mijn gevoel dat het nooit genoeg is wat ik doe om mezelf aan de gang te houden.......soms ook niet weten of ik nou linksom of rechtsom moet en dan maar blijf waar ik ben en dat heeft me in al die jaren nog geen steek verder geholpen en dan wordt ik daar weer zwaar vervelend van want ik had al lang iets moeten presteren ,laten zien , gedaan moeten hebben,,iets en bij voorkeur anders  moeten zijn....blablablabla...uiteindelijk weet ik ook wel dat ik megaprestaties heb geleverd in mn leven maar zo voelt t niet altijd...eigenlijk zou ik soms het liefst het bijltje erbij neer gooien en weg gaan......voor moeder AMMA gaan werken of zoiets.......gewoon n heel simpel leven leiden zonder al die voorwaarden van het westerse k-leven.....zonder de druk te voelen van ergens aan moeten voldoen, iets moeten zijn , diploma's hebben, ergens zijn waar levenservaring genoeg is om waardering te krijgen voor wie je bent...en ik weet heus wel dat je dat in de eerste plaats voor jezelf moet voelen voordat je het van n ander krijgt......soms ben ik de verantwoordelijkheid van het mezelf spiritueel bewust zijn zo veschrikkelijk zat, het me bewust  zijn van oorzaak en gevolg, het  me bewust zijn van mijn gedachten en emotie die iets creeeren waar ik niet altijd gelukkig van wordt, en ik kan daar niemand anders verantwoordelijk voor houden dan mezelf en dan kan ik me zo kwaad maken op mezelf dat ik kennelijk niets anders weet te creeeren en dat ik zo stom ben dat ik nu nog steeds niet beter weet.....dat wat ik weet niet altijd genoeg is....dat zelfs Liefde niet altijd genoeg is......dat het soms lijkt alsof ik voor de kat z'n viool leef....en dat ik dan denk..jeetje, hoe lang moet ik nog ?

Zo kan ik me dus ook voelen...mijn gezicht is ook n open boek en ik kan niets verborgen houden...het is te zien dat ik het niet naar mn zin heb en ik voel het ook in mezelf als onwil en weerstand en ik wil helemaal niet aardig zijn of begripvol of n luisterend oor bieden.... luister gdvdmm maar eens naar mij zou ik zeggen...ik weet ook dat wanneer ik er naar handel ik mezelf alleen maar schade toebreng en anderen ook en dat wil ik niet moeten verantwoorden dus hou ik me in en afzijdig...en ik weet ook dat het weer over gaat en dat ik dan weer plezier en vreugde ga voelen en dat ik weer bemoeizorg zal leveren aan wie dat nodig heeft en klaar sta voor mensen en dat ik me ook graag weer verantwoordelijk voel voor mezelf en mn daden.....volgende week ga ik weer zingen en dat helpt ook altijd ...nu  voel ik me als een zeer boos opstandig en verdrietig kind en ik ga er ook wel achter komen waarom ik me  nu weer zo voel....tot die tijd hou ik me maar een beetje op de achtergrond.....

heb t goed en leef in aandacht....EllekeC

Vandaag niet zo'n gelijkmatige dag voor mij......veel schommelingen in mn energie...van prima naar bijna huilen....van irritatie naar plezier en weer terug, lastig maar dat heb je als je een maankind bent zoals ik.....en ik ben  ook makkelijk te beinvloeden door bv dingen die ik lees. Gisteren las ik in mn persoonlijke horoscoop een stukje waarin "ik" beschreven wordt als iemand die zich optrekt aan andere mensen, iemand die bestaat bij de gratie van anderen, iemand die zichzelf kan zien doordat anderen mij zien........ook als iemand die zich aangetrokken voelt tot sterke karakters en dan met name tot mannen die uitgesproken duidelijk en krachtig zijn , ik zou daar ook vrouwen aan willen toevoegen..in eerste instantie ervaar ik die beschrijving als negatief....alsof ik niet in staat ben om via/vanuit mezelf een eigen identiteit neer te zetten en dat suddert dan wat lang na..ik kan daar lang over blijven broeden....en onrustig van worden want ik wil een "goedfunctionerend" mens zijn....en sterk en evenwichtig met een positief  zelfvertrouwen ,die haar vrouwtje staat zeg maar......

Natuurlijk ben ik dat niet altijd...heb zo mn momenten dat er van dat alles weinig te bekennen valt...als je me zou vragen wie ik ben dan zou ik even moeten nadenken over het antwoord maar ik zou waarschijnlijk iets antwoorden als "ik ben n vrouwelijke ziel die leert mens te zijn en ik draag de naam Elleke" en daarmee zou je nog niet weten wie ik ben......en als je dan zou vragen hoe Elleke als vrouw -mens is dan zou ik antwoorden dat ik hoogsensitief ,ontzettend moedig en dapper ,eerlijk en recht door zee, rechtvaardig,respectvol, soms tactloos,hardwerkend, humoristisch, hulpvaardig, vredelievend, bemiddelend, zoekend,expressief, gevoelig en emotioneel,sarcastisch en cynisch,hardvochtig en zachtaardig, zorgzaam,zeurend en drammerig,alleen en soms eenzaam ,liefdevol,trots en arrogant,huiselijk en kluizenaar, introvert en extravert, spiritueel en mediamiek, helderhorend en heldervoelend,helderwetend en ook heel aards, heel oud en ook heel jong, wijs en naief kan zijn en meestal ook ben....En je weet dan nog niet wie ik ben, je weet welke gedragingen ik kan laten zien en hoe mijn persoonlijkheid zich uit  en welke talenten er eventueel de ruimte krijgen......

En dan moet jij weer vragen wat ik dan doe als mens en dan zal ik antwoorden dat ik heel veel gezocht heb naar antwoorden op mijn eigen zingevingsvragen en op de vraag van het waarom van mijn jeugd ook antwoorden zoek, dat ik veel heb moeten doen om het als mens leuk te vinden hier op deze aarde en vele ervaringen heb opgedaan waardoor het niet altijd gemakkelijk was om het hoofd boven water te houden en zin in leven te hebben..ik wil een zinvol leven leiden en ben continu op zoek naar de redenen daarvoor, soms weet ik het en meestal fake ik het....ik doe wat goed voelt op het moment dat het goed voelt......dat ik nu werk voor mn levensonderhoud in n instelling voor ex dak,-en thuisloze ouderen waar ik aan mijn dienstbaarheid  kan vormgeven, ik maak t mensen graag naar de zin, ik lees heel veel om over mezelf iets te ontdekken wat ik eigenlijk al weet en wat dan bevestigd wordt want ik blijf zoeken naar iets en ik weet wat dat is wanneer ik het gevonden heb, ik zing heel graag en veel, ik heb gesprekken met mensen over zingeving, ik ben graag thuis met mn muziek en boeken en/of trek me terug uit de wereld en van de mensen omdat ik er geen zin in heb.....ik ga af en toe naar mn moeder, soms op stap met n vriendin, ik maak plezier met mn dochters, ik zorg voor een harmonieuze omgeving op mn werk, ik strijk energie glad, bemiddel tussen mensen, verbaas me over mensen, straal liefde uit en compassie en begrip, geef soms een healing, ben dienstbaar op manieren die niet altijd gezien worden,

En dan zijn er nog de diverse rollen die ik speel op deze planeet...zo " ben " ik vrouw, moeder, oma, tante, dochter, zus,nicht, kleinkind ,collega,werknemer, vertrouwelinge,oermoeder,bemiddelaar, raadsvrouwe,vredestichter,leraar, leerlinge,vriendin, geliefde, zuster, vraagbaak, dienstbare, medewerker, healer, medium, helderwetende, channel, licht/energiewerker.....

Al deze dingen weet ik over mijzelf omdat anderen mij dat vertellen wanneer ze getuige van mij zijn...getuige van mijn leven en de dingen die ik daarin ervaar of doe..omdat ze mij zien of lezen of omdat ik het vertel en schrijf en ik weet ze van/over mezelf omdat ik mensen zie reageren op wat ik doe of zeg....in die zin heb ik mensen om me heen nodig om voor mezelf te weten dat ik er ben want voor mij geldt dat ik dat besef  over mijn hier-zijn niet altijd uit mezelf haal....en dat geld voor velen van jullie net zo....

Lang geleden heb ik in n lange sessie met psychotherapeut met behulp van pure extacy een aantal reizen in mn onderbewustzijn gemaakt......o.a met de vraag wie ik eigenlijk ben en wat ik hier kom doen...prachtige ervaringen gehad daarin die me veel gebracht hebben en vele inzichten gegeven hebben...de antwoorden onthutsten mij soms behoorlijk en ik weet dat ik nogal van de kaart was toen aan mij onthuld werd dat ik van de engelen afstam...daarvan mag je vinden wat je ervan wil vinden maar dat was een waarheid over mezelf die ik al wist maar nog nooit bevestigd had gekregen...dat heeft me geschokt tot in mn ziel maar verklaarde ook heel veel..ik zal nu niet antwoorden op de vraag wie ik ben met "ik ben n engel" maar wel zal ik zeggen dat ik n ziel ben die de ervaring opdoet hoe mens te zijn....en als zielewezen zijn we allemaal prachtige liefdevolle lichtende complete universele levende energieen die allemaal onderdeel van elkaar zijn en tesamen 1 geheel vormen, wij zijn verbonden met elkaar en nooit afgescheiden geweest van elkaar en die staat van zijn  is waar we nu weer naar toe groeien...die we ook nodig hebben en die er kan zijn wanneer we allemaal vanuit Liefde willen handelen en zijn...wanneer dat ons uitgangspunt is wordt de wereld een betere plek om te zijn voor iedereen en dan hebben we geen tekorten op welk gebied dan ook......aarde is overvloed wanneer liefde overvloedig aanwezig is... en Zo zal t zijn....Zo zal t zijn.....Zo zal t zijn

heb t goed en leef in aandacht

EllekeC

De komende dagen staat alles in het teken van mn middelste lieverd, zij gaat al snel trouwen en gisteren hebben we met ons gezinnetje lekker samen gegeten bij wijze van afscheid en om haar weer te verwelkomen als Mevrouw Bhattoe.

In traditie van vervlogen tijden hebben we natuurlijk ook "something old and something blue met het something borrowed and something new"  nageleefd en dat was erg leuk.Ik heb allerlei foto's van haar uitgezocht uit haar jeugd en die overhandigd, natuurlijk de kouseband, een muziekje met de Weddingmarch en in kader van "borrowed" aan haar een antieke armband uitgeleend......

M. was als kind altijd erg gelijkmatig, lief, rustig, vrolijk,stoer,stevig,altijd in voor een grapje, had altijd veel vriendinnetjes en vriendjes, speelde veel buiten, een kind dat anderen graag in huis hadden omdat ze sociaal was en vriendelijk...kortom een heerlijke meid......Ze kwam ook op voor de kinderen en haar kleine zusje die gepest werden en was dan niet te beroerd om n dreun uit te delen als dat zo uit kwam...dan stond ze met handjes in haar zij voor de pestkop en vertelde hem even dat ie met haar te maken kreeg  als ie weer iets flikte...zoals ik al zei een stoer meisje met hele duidelijke denkbeelden en ideeen en overtuigingen......kon slecht tegen onrechtvaardigheid en oneerlijkheid en dat liet ze weten ook

Ook toen ze opgroeide nadat haar vader overleden was bleef ze een stevige tante, wist wat ze wilde en hoe ( niet altijd want ze was ook n puber ) en in die tijd heeft ze t ook niet gemakkelijk gehad ....haar jongste zus kon niet goed omgaan met de dood van haar vader en raakte van t pad af en haar oudste zus raakte depressief en trok zich voortdurend terug uit het familie gebeuren en ging ook vroeg het huis uit dus aan beiden had ze niks waardoor ze zich wel alleen  gevoeld heeft in die tijd.....nu is dat gelukkig allemaal anders maar voor haar is dat niet de leukste tijd geweest

Uiteindelijk is ook zij het huis uitgegaan en toen werd haar leven leuker want ze was onder onze ogen uit en heeft alles gedaan waar ze zin in had....niet altijd verstandig maar in ieder geval leuk. M heeft altijd mensen om zich heen nodig die met elkaar veel plezier maken en voor gezelligheid zorgen....dan gedijd ze goed en komt ze tot haar recht.....iedereen denkt ook altijd dat zij de oudste is van t stel....ze staat ook altijd vooraan om te helpen...wat nogal eens nodig is en we mogen allemaal voorlopig niet verhuizen van haar want daar hebben we nogal een handje van en dan roepen we haar hulp in...daar heeft ze even haar buik van vol...

Nu gaat ze dan trouwen met haar  geliefde A. en haar eigen clan stichten.....trouwen op haar eigen eigenzinnige manier zoals zij beiden dat zelf willen en wanneer het allemaal gaat zoals ze zich dat hebben voorgenomen dan wordt het een stralende dag voor mijn stralende kind en haar geliefde...dat heeft ze verdiend en dat gun ik haar zo....dat het een dag moge worden waarop zij beiden kunnen terugkijken met veel plezier en prachtige herinneringen......

Dag mn kind....ik ben blij dat jij mn dochter bent...ik ben blij dat jij in mn leven bent..je hebt t geweldig gedaan en zult t ook in de toekomst geweldig doen want dat zit in je aard..ik hou van jou lieverd...xx mam

Bezig zijn met hoe energie werkt doe ik eigenlijk al heel lang in verschillende vormen...ik heb diverse cursussen gevolgd en workshops gedaan en opleidingen geprobeerd af te maken.....op alle mogelijke manieren   energetisch met mn handen gewerkt,,,,reiki, magnetiseren, energiebehandelingen, touch for health, en nog veel meer

Daarnaast natuurlijk ook verbaal energetisch gewerkt in het geven van consulten...gesprekken voeren over levensvraagstukken en zingeving, relatie en bewustwordingprocessen begeleidt en gevolgd...vrouwengroepen gedaan/ korte cursussen gegeven.......heerlijk om te doen en ik weet dat ik daar zelf altijd heel blij van wordt waneer iemand met een inzicht de deur uitloopt en weer verder kan...ik heb eindeloos getracht om een praktijk van de grond te krijgen in massage en als coach.....dat is tot nu toe niet gelukt

Nu heb ik terloopse gesprekken met zoveel mensen over de meest uiteen lopende onderwerpen....heerlijk is dat ..ook met mn dochters heb ik vaak mooie gesprekken over alles wat ons bezighoudt en nu ook steeds meer met collegea..die soms hun hart luchten...stoom af blazen en door mijn rust en kalmte weer vaste grond onder voeten voelen...door een goede vraag te stellen op het juiste moment.....of door aan te geven dat ik zie waar hun pijnplek zit door eerlijk te zeggen wat ik voel of zie ze weer vooruit help en uit een vervelende stemming kan halen....door even de oermoeder te zijn....door de vinger op de zere plek te leggen en gewoon eerlijk  te zijn en me uit te spreken ben ik net zo goed met energiewerk bezig......en heel soms kan ik een verschuiving voelen in energie wanneer ik iets gezegd heb wat  bij de ander binnen komt...en ik zonder woorden bedankt wordt voor steun die ze ontvangen......

Laatst was er een collega die tegen me zei dat hij bij mij in de buurt zich altijd beter ging voelen.......soms is het de stemming omhoog brengen bij bewoners...de sfeer goed maken door mijn aanwezigheid.....even iemand bemoedigen...een arm om de schouders...een praatje......de was vouwen zodat ie direct de kast in kan...iets extra's maken bij de lunch......we werken allemaal met energie en we zijn er meer of minder bewust van hoe dat werkt of wat we doen......we zouden nooit niet kunnen werken met energie..ons denken...onze overtuigingen en menigen....ons gevoelens ..ons denken over en aan iemand..alles draagt energie en alle energie gaat ergens heen...wanneer wij gevoelens van Liefde en vrede ervaren dan horen daar trillingen bij die wij uitzenden.....je moet je voorstellen dat die trillingen zijn zoals kringen in het water....ze worden al maar groter en gaan almaar verder..en in de tijd die ze reizen raken ze allerlei mensen die misschien juist die trilling nodig hebben en op hun beurt hetzelfde gaan voelen waardoor ze trillingen gaan uitzenden die gaan reizen enz enz enz........alles wat we voelen, denken, willen..positief of negatief zend een trilling uit en komt ergens terecht bij iemand die er weer op reageert

Onderschat nooit de werking van het  denken...ik heb van mn  Lomilomiteacher geleerd dat gedachten +emotie= creatie......alles wat je denkt en waar je iets bij voelt zend een trilling uit die je moet zien/beschouwen als een vraag aan het universum.....dat is wat je krijgt, vroeger of later en als je bij herhaling hetzefde blijft denken gecombineerd met gevoel dan creeer je telkens weer dezelfde situatie.......het eindeloos erover blijven nadenken waarom jou dit nu is overkomen is hetzelfde als wekelijks met hetzelfde briefje naar de slager gaan...je krijgt dan meer van hetzelfde...dit is op vele situaties van toepassing....zoals met mijn collega..wanneer ik hem alleen maar kan zien als degene waar ik niks aan heb dan kan hij alleen maar aan die vraag beantwoorden door ervoor te zorgen dat ik niks aan hem heb ook al is ie dat nog zo onbewust.....mijn energie vraagt erom......als je altijd maar denkt dat je niet door donkere straten moet lopen omdat er dan wat ergs kan gebeuren dan zorgt dat ervoor dat wanneer jij een keer door een donkere straat loopt er wat ergs gebeurt...je hebt die gedacht nl met emotie gecombineerd en dat bij de kosmos besteld ahw bij herhaling..kosmos kan niet anders dan leveren wat je verwacht

Ze zeggen niet voor niks dat je moet uitkijken met wat je vraagt want je zou het maar zo kunnen krijgen......ook dat wat je niet wil........denk goede dingen,spreek goede woorden en voel goede gevoelens ....richt je aandacht op de goede dingen en fake it untill you make it......niet zomaar een gezegde

Heb t goed......let eens op wat je zegt en hoe je het zegt..kijk eens naar wat je denkt......en denk niet zomaar aan iemand...alles komt bij je terug....

hartegroet.....EllekeC

Ik heb vandaag een fijne dag gehad..op mn werk en met de collega facilitair....gisteren ben ik vrij geweest en het voelde als een lang weekend, alsof de tijd uitgerekt werd zodat die langer duurde..heerlijk was dat...lekker op Bol.com gesnuffeld naar iets nieuws wat mn hersenen weer eens zou prikkelen en ik kwam een boek tegen wat ik al heb en ook gelezen heb....toch voelde ik me uitgenodigd om dit boek weer te gaan lezen en daar ben ik inmiddels al weer halverwege in..het is een boek van Sanaya Roman en heet "kracht door bewustwording" en is geschreven voor mensen die gevoelig zijn. Het gaat in grote lijnen over energie management....hoe je je voelt in gezelschap van anderen, wat een bepaalde situatie doet, hoe je energie verandert en dan ook vooral of je dat kunt waarnemen. Het lezen van energie van anderen, vragen stellen over een toekomstige situatie, over iemand....allemaal bekende kost voor mij maar toch heel lekker om er weer even mee bezig te zijn.

Ze vertelt ook dat het belangrijk is dat je zelf in de gaten hebt/houdt  wat je uitzend, dat hetgeen jij van jezelf denkt ook is wat er wordt opgepikt door de ander en dat je dan ook dienovereenkomstig benadert en bejegent wordt, en ook dat wat je negatief over jezelf vertelt tegen jezelf eigenlijk een vraag aan t universum is om meer van hetzelfde ...een boek wat je kan helpen beter te begrijpen hoe en waarom mensen soms op n bepaalde manier op jou reageren...of waarom jij reageert op n bepaalde manier in de buurt van mensen.

Het hielp mij weer even om anders naar mij te kijken...en te gaan zien dat ik in de buurt van mn dochters ook telkens verschillend reageer en met mn collegea idem.....en o.a te beseffen dat ik  ook kan kiezen hoe ik me wil voelen door mn gedachten daar op te richten, door andere beelden te maken in mn geest, me te richten op goede en mooie gevoelens. Dat heb ik me vandaag toen ik wakker werd ook voorgenomen , ik heb voor mezelf de intentie neergezet dat ik met plezier en liefde wil werken voor de mensen vandaag en dat ik ook telkens even bij mezelf kijk hoe ik me voel  zodat ik dat kan bijstellen  wanneer ik me inene anders voel.......en ik heb n heerlijke dag gehad. Met mn collega een leuke dag samengewerkt en hij heeft veel losgelaten over zichzelf waardoor ik hem  wat beter leer kennen...er ontstaat zelfs bijna een soort vriendschap tussen ons...daar voel ik me goed bij

Het verschil in werk en houding op t werk dat is iets wat ik niet kan veranderen bij hem  maar ik kan wel veranderen hoe ik ermee wil omgaan.Het is niet dat ik het negeer of niet meer wil zien maar het is meer dat ik probeer er geen drama van te maken en er niet de hele tijd over te blijven nadenken ( daar heb ik nogal een handje van ) en gewoon mijn werk te doen zoals dat voor mij het best werkt...dan heb ik er ook plezier in en zit ik mezelf niet in de weg. Feit blijft dat hij gewoon anders werkt en feit blijft ook dat ik  niets aan hem heb als collega , dat ik hem beter leer kennen en hem aardig vindt is geen beletsel om niet alsnog met mn manager te gaan praten want daar gaat t wel van komen omdat dit gewoon niet werkt en ik niet een huis met 22 mensen erin alleen schoon kan houden met alles wat erbij komt kijken maar ik wil er geen strijd om voeren.....

Ook mn manager was goed te spreken vandaag en dat maakt t allemaal net even leuker en gemakkelijker.....lekker met zn 3en zitten praten over wat wij  tegenkomen op de werkvloer en hij heeft ons ook gehoord....

Ik ga voor nog zo'n dag morgen.....en overmorgen ook...en dan heb ik n lang weekend met leuke afspraken en lekker eten ...kan ik me nu al op verheugen.....heerlijk en ik ben er ook blij mee dat ik me zo lekker voel.....ik wens jullie hetzelfde plezier in alles.....en vooral met jezelf

heb t goed en doe t beter..wees iedere dag de beste versie van jezelf...

hartegroet...EllekeC

Ik heb n klein conflict met een buurman....hij heeft sinds kort een scooter( geleend) en die stalt hij in de loods...de lege ruimte naast mijn woonruimte en al mijn deuren komen er op uit.........zo ook mijn slaapkamerdeur die ik graag s'nachts laat openstaan in verband met de broodnodige frisse lucht....aangezien ik inpandig zit is ieder sprietsie frisse lucht meegenomen.Deze meneer is uiteraard zuinig op zn geleende scooter en heeft daar een zware "scheepsketting" als slot aangeketend en dat ding moet natuurlijk s'óchtends vroeg ook weer van dat verrekte slot af met alle herrie van dien.....en het geval wil dat hij vindt dat die scooter naast mijn open slaapkamerdeur het veiligst staat. Dat ik achter die deur lig maakt hem niet uit...Hierop heb ik hem aangesproken en hem gevraagd om die scooter onder mijn huiskamerraam neer te zetten zodat ik niet om 06.45 gewekt word omdat hij met dat ding weg moet..hij wil hier niets van weten en vindt dat hij m mag neerzetten waar hij wil..mijn argument dat het mij mn slaap kost omdat ik er wakker van wordt vind ie niet relevant en "hij gaat de discussie niet aan met mij "....de arrogante bal van midden dertig hoeft geen rekening te houden met een ander kennelijk....ik heb hier de huisbaas maar op gezet....

Zo is er ook n buurvrouw ( de moeder van de rondstampende kinderen )die vindt dat ze rond 23.00 uur  nog moet bellen met Verwegiestan en rebbelt er lustig op los in t spaans...alle lichten aan en en fijn er op los dampend in dezelfde loods alwaar wederom mijn slaapkamerdeur openstaat, ik rook zelf niet en zij heeft niet in de gaten dat ik daar last van heb.....ik lig net in bed en ben bijna in slaap en dan wordt ik weer ruw gewekt door deze dame en haar geklets..ik heb er alle begrip voor dat ze vanwege tijdsverschil laat op de avond moet bellen maar met dit mooie weer kun je dat ook even buiten voor de deur doen ..juist wanneer je wil roken..ik voel me dan zo in mn energie en privacy belaagd en aangetast dat ik onredelijk kwaad wordt en dan "al" 3 kwartier later van nijd roep dat "ik nu gdvdme eindelijk wil slapen en dat dat klotelicht  nu uitmoet."...eind van het liedje is dat ik van kwaadheid bijna niet meer in slaap kan komen en zowat uit mn vel spring van woede over deze ongevraagde invasie en inbreuk op mn rust.....

Dan heb ik ook nog n collega die als persoon n geweldige leuke man is maar als collega op de maan zou moeten zitten....deze man doet namelijk gewoon niks...als in helemaal niks......wij zijn samen de facilitaire dienst in n opvangcentrum voor ex-dak,en thuislozen...wij doen het zelfde werk...tenminste dat zou moeten...ik loop al zo lang ik daar werk tegen het feit aan dat hij niets doet..hij haalt een lappie over de dingen voor t oog, zijn eigen tekst, dus dat het wat lijkt....maar  al het schoonmaken laat ie voor mij liggen......daardoor komt het werk gewoon niet klaar en ik kan er niet tegenaan werken...ik heb in t eerste half jaar al tegen mn manager gezegd dat hij( collega)  niets doet....en ik kreeg de wind van voren en hij wist niet wat hij hoorde enz. enz.....kortom ; het is niet aan mij om daar iets van te zeggen kennelijk of zoals F. zegt "dat is niet jouw taak om daar op te letten, Elleke"

Ik mag dus wel op mn kop krijgen wanneer het werk niet gedaan wordt maar dat dat het gevolg is van mn collega die niets doet dat is kennelijk niet van belang........H. verschuilt zich achter het feit dat hij wat technische klusjes moet doen af en toe( 1 x per maand of zo ) , hij rookt en moet dus ook rookpauzes hebben, en hij lijkt overal mee weg te komen want hij is "gesellug" en joviaal en staat voor iedereen klaar..jaja zo kan ik t ook..en dan tegen mij maar zeggen dat wij als collegae wel goed voor elkaar moeten zorgen uhu....Daar baal ik stevig van....de aanhef van dit blog slaat dan ook op mijn gevoel dat ik kennelijk niet mag zeggen wat ik wil, niet mag vragen of anderen ook met mij rekening willen houden wanneer ik dat aangeef of vraag en dat het lijkt alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is dat ik me overal in schik, loyaal ben aan, begrip heb voor...de ander alle ruimte geef ...enz enz

We zitten nu in t midden van de berg in de mayakalender....en ik kan kiezen om terug in t oude patroon te gaan en dus terug naar beneden of ik kies voor verder te gaan staan voor mezelf en op te komen voor wat voor mij van belang is en dus aan de andere kant  van de berg weer naar beneden...in het nieuwe te stappen..ik weet wat ik wil kiezen en toch voelt het alsof ik er geen recht op heb om op te komen voor de dingen die voor mij belangrijk zijn en nadeel van niet gehoord worden is dat ik dan in mn  verdrietige onmacht in agressie de verkeerde dingen zeg en de ander dat niet weet te vertalen naar een behoefte van mij die gehoord wil worden....nondeju...

Gaat de ander altijd voor op mij ? Zijn de belangen van de ander altijd belangrijker dan die van mij...vraag ik zulke idiote dingen van n ander.....mag ik niet vragen of ze ook met mij wat rekening willen houden......En wanneer ik dan eindelijk zelf  ook vind dat ik ook belangrijk ben en dat mijn wensen ook gehonoreerd mogen worden dan reageert de ander op een manier waardoor ik me zo geminacht voel....zo niet gezien of gehoord...zo onbelangrijk voor de ander......dat ik op n heel agressieve manier reageer en emotioneel verbaal mezelf niet meer kan uitdrukken waardoor ik me machteloos voel en de ander mij niet meer wil horen....en als er 1 gevoel is waar ik slecht mee kan omgaan dan is dat machteloosheid doordat mijn stem me wordt ontnomen en doordat hetgeen ik wil als" niet ter zake doende " aan de kant geschoven wordt..zoals ook benadrukt is door de handeling van mijn vader op het moment dat hij me wurgde en me ook voor langere tijd mn stem ontnam...het mankeert er dan nog maar aan dat ik als zeur bestempeld word.......dat geeft me dus het gevoel dat ik eigenlijk het recht niet heb om voor mijn belang op te komen...ook dat het als vanzelfsprekend wordt gezien dat je je collega niet afvalt en dus loyaal blijft ook wanneer ik onterecht op iets wordt aan gesproken waarvoor ik niet  alleen de verantwoordelijkheid draag...of je zwijgt maar stil want het maakt geen verschil.....dat is tegennatuurlijk voor mij want ik moet tegen de verdrukking in blijven reageren en communiceren over wat voor mij belangrijk is al is t met angst en beven soms.

Daar moet ik mee stoppen maar daar heb ik nog iets voor nodig van mn collega...ik moet dit soort dingen eerst met hem bespreken..niet dat ik dat nog niet geprobeerd heb....en het is ook niet zo dat ik de dingen niet naar hem toe al benoemd heb maar het maakt geen verschil......hij is zo en ik moet t er mee doen.......uiteindelijk zal ik weer met mn manager hierover moeten praten als ik wil dat er iets verandert en dan loop ik het risico dat ik mn baan kwijt raak.( dat is ook met zoveel woorden gezegd tegen mij )..want ik ben natuurlijk lastig....al zou hij ook moeten bedenken dat ik niet zomaar 2 jaar lang over mn collega loop te dubben als dat niet waar zou zijn....maar daar vertrouw ik niet zomaar op.....

Deze 3 situaties gaan over hetzelfde ding nl mijn eigen stem, autoriteit, leiderschap, vertrouwen en eigenwaarde.....ik blijf oefenen en doorgaan want onrecht is iets wat ik niet kan zien of  waar ik de dupe van wil zijn dus moet ik mn mond open blijven doen ook al wordt het niet gehoord of begrepen.....en voor mijn gevoel loop ik altijd een soort van risico door mijn stem te laten horen als gevolg van onrechtvaardigheid maar ik weiger me in n hoekje te laten drukken omdat het de ander beter uitkomt mij te negeren....

heb t goed........blijf kijken naar wat je ziet.....is wat je ziet ook wat er gebeurd? hartegroet....EllekeC

Vanwege het bericht van mn zusje over mn moeder ben ik vandaag met mn dochters naar Limburg getogen om een paar uurtjes bij haar te zijn.Mijn zus heeft de huisarts gesproken om eens goed duidelijk te maken dat het met ons mam niet zo goed gaat als zijzelf de arme man wil doen geloven. De huisarts is door dit verhaal gealarmeerd geraakt en wil de nodige testen uitvoeren maar dan moeten we haar wel zo ver krijgen dat ze die ondergaat en dat zal nog niet zo gemakkelijk zijn want op sommige momenten is ze best kien en bij de tijd....en vindt ze dat ze het allemaal nog best kan......totaal geen inzicht in eigen ziektebeeld maar ze wil de regie nog niet uit handen geven dus houdt ze star vast aan wat ze heeft en kent....

Het ging heel goed, ze vindt t leuk dat er  vandaag geen mannen bij zijn en geen kleinkinderen en dat we vandaag met alleen maar vrouwen waren , er ontstaat dan een sfeertje van meiden onder elkaar wat heel grappig is , op haar manier is ze dan ook wel ondeugend en kan de leukste verhalen vertellen over haar jeugd en meisjesjaren. Dan komen alle clichés over mannen te sprake, het krijgen van kinderen enz enz. Ze verbaasde zich over hoe "groot "de meiden( alledrie volwassen)  zijn inmiddels....niet dat ze dat niet weet maar wanneer ze ziet lijkt t alsof ze ze al eeuwen niet gezien heeft. Ze heeft genoten vandaag van de humor en het plezier om de woordspelletjes die we spelen, het gebekvecht en gekibbel onderling wat zussen hebben, ze komt zelf niet verder dan wat standaard zinnetjes en algemeenheden........Ze vertelde ook dat ze dat wel miste in huis en ze liet tussen neus en lippen door ook merken dat ze wel klaar is met het leven en dat ze ook nooit meer terug komt op aarde........ze geeft her en der al spulletjes weg onder het mom van "dan heb je dat alvast"....zo heeft mn oudste het  porseleinen paasei meegekregen dat altijd bij mn moeder op tafel stond met pasen en dan vol zat uiteraard met paaseitjes, dat had ze aan S. toe gezegd dat zij dat mocht hebben.......net zoals de verzameling kookwekkertjes aan mn middelste zijn toegezegd.....iedereen weet dat ook . Het lijkt alsof ze al afscheid aan t nemen is van haar leven....we zullen wel zien....het was vandaag gezellig maar ze wordt nu een oud wijffie..op haar manier lief en ook gezellig meedoen zoals vandaag maar ze blijft weer alleen achter.....dat vindt ze niet leuk maar t is niet anders.....

Tot weer een keer...heb t goed....EllekeC

Ik ben  nu in mn 2de vrije dag en niet erg in mn hum, ik heb soms dagen dat ik al geirriteerd opsta met een onrust in mn lijf die ik dan niet kan verklaren. Dat wil ik wel verklaren maar kom er meestal niet achter of ik weet t wel want dan heb ik een vreemde droom gehad, zo eentje uit een surrealistische wereld met mensen die lang voorbij zijn......het zal voor n deel te maken hebben met de blog van gisteren over de afwezigheid van mn vader in mijn leven en de gevolgen daarvan en het heeft ook te maken met een brief van de belasting want ik moet weer een deel zorgtoeslag terugbetalen. Voor mijn gevoel ben ik mn hele leven al aan t terugbetalen op alle mogelijke manieren....dat maakt me onvrij in mn eigen monetaire stelsel zeg maar en ik heb minder  te besteden daardoor

Geld, sex en je plaats in de wereld zijn met elkaar verbonden....wanneer er 1 niet van werkt  dan werken de andere ook niet want het gaat om dezelfde stroom energie. Die is bij mij op alle fronten wat beperkt  , al heb ik t gevoel dat het ook wel meevalt, en dus op alle drie de items. Sex is in dit geval de levenstroom en heeft te maken met "je geworteld zijn "en je verbonden voelen...nou daar schort nog wel eens het een of ander aan bij mij en dat gevoel wisselt sterk in aanwezigheid...en omdat ik niet altijd helemaal aanwezig lijk te zijn kan ik ook niet goed genoeg een geld/energiestroom op gang houden...raar maar waar en het gaat me niet van nature goed af maar meer vanuit een enome wilskracht en doorzettingsvermogen waarvan ik net doe alsof ik dat heb....fake it untill you make it........Ik heb natuurlijk een baan en daardoor een gegarandeerd inkomen en daar ben ik echt heel blij mee want doe ik het niet goed wanneer er geen zekerheden op dat front zijn..ik wordt daar erg onrustig van en daar gaat dan al mn energie inzitten zodat ik nergens meer toe kom...niet prettig

Het verbonden zijn met is ook zoiets...ik besta omdat dat bevestigd wordt door anderen...doordat zij mij waarnemen, voelen, zien,ervaren enz.....wanneer er iets als kritiek is op mij dan wordt dat ( mijn verbondenzijn)bedreigd...als ik alleen maar gezien wordt door middel  van de dingen die ik doe of zeg en iets daarvan wordt als niet goed ervaren dan voelt dat voor mij als een uitgummen van mezelf door de ander...wanneer iemand iets ,wat ik doe of zeg vanuit mn dienstbaarzijn naar de ander, afkeurt dan valt er een stukje van mij weg en dat stukje van mij is een deel van t enige wat ik heb of ben.....mijn dienstbaarheid en mijn  behoefte aan brengen van harmonie aan de ander...wanneer dat niet gezien wordt , of ik moet iets anders zijn dan ik ben dan wordt ik niet gezien en dat voelt heel alleen en soms ronduit eenzaam.

Ik kreeg in de afgelopen week een heel lief compliment van mn collega..ik kwam rond 10 uur in dienst..hij was wat stil en niet in zn hum.....na een uurtje kwam hij bij me en vertelde me dat hij zich al veel beter voelde en dat de energie erg was verandert sinds mijn binnenkomst.......nog weer wat uurtjes later komt ie nog een keer langs en zegt "het werkt echt zo bij jou want wanneer ik bij jou in de buurt ben voel ik me gelijk heel lekker, jij bent goed om bij in de buurt te zijn" ......dat is hartverwarmend voor mij en ik voel me gezien...echt gezien en hij is zelf ook erg gevoelig voor zn omgeving en voelt wat mijn energie doet.....heerlijk is dat en ik voel mezelf dan echt aanwezig.....dat geeft mij energie en vreugde

Misschien is " het onder een vergrootglas liggen "  van de laatste tijd voor mij zo bedreigend dat ik me daardoor onrustig voel.....alles wat ik doe wordt uitvergoot, doorgegeven aan mn manager die me daarop weer aanspreekt, ik weet dat het onzinnig is maar ik voel me er onzeker door worden en n soort van bedreigd in mn bestaansrecht door dit alles...ik moet ,denk ik ,mijn bestaansrecht in eigendom nemen.( whaauw, deze is belangrijk) ...niet laten afhangen van mn omgeving en wat die allemaal vind en denkt over mij...

ik voel dat ik hier iets cruciaals gezegd heb en dat ik mezelf wel wat meer credit mag geven voor mijn leven tot nu toe en voor hoe ik het gedaan heb en wat ik gedaan heb en ik moet het ook niet vergelijken met de levens van anderen of de dingen die zij gedaan hebben......dat weet ik mentaal en toch vergeet ik dat af en toe......dat ik in staat ben het voor anderen plezierig te maken, lol te brengen en gezelligheid, rust en harmonie in de energie te brengen door wie ik ben dat is ook mijn levensdoel......dat is waarom ik hier ben en ik moet dat zelf niet onderschatten ook al doen anderen dat wel omdat ze dat niet zien als een verworvenheid of kwaliteit...Doen is voor veel mensen gemakkelijker dan Zijn......en Zijn is waar t om gaat........daarom wordt een Zijnskwaliteit niet goed gezien voor wat t is......

Dit is belangrijk om voor ogen te houden en mezelf niet te vergelijken met diegene die alles van n diploma laten afhangen en daar de rest van de wereld aan af meten.....daar laat ik mezelf in de steek kennelijk door dat geloof over te nemen.........en daardoor ontstaat die onrust voel ik.......en daardoor wordt ik wat labieler en emotioneler

Door dit verhaal kom ik weer uit bij wat belangrijk is voor me nl  "mijn eigen authoriteit vinden en in eigendom nemen "......en mezelf steunen...

nu zitten we midden op de berg ( Mayakalender) en is het belangrijk dat ik voor mij bepaal wat ik ga doen wanneer ik de berg weer af ga aan de andere kant...want dat ik er aan de andere kant weer af ga is voor mij wel duidelijk..ik wil niet terug naar beneden in het oude......ik wil vooruit in n zinvol leven als een betere versie van mezelf..iedere dag weer maak ik die keus......

heb t goed en kies voor jezelf..ook als je tegen de stroom op moet, liefs....EllekeC

Ik bedenk nooit van tevoren wat ik ga schrijven of waarover...ik laat t min of meer maar gebeuren , ik hoor iets of lees ergens over en voel dan dat ik dat onderwerp moet uitwerken. Nu is dat "hoe t verder ging met mn vader", terwijl daarvoor allerlei gedachten, feiten en gevoelens binnen komen vallen wordt ik ook acuut zwaar geirriteerd en mn pc schijnt vandaag in slow motion te willen werken alsof ik nog even tijd moet nemen om tot schrijven te komen en het hele gedoe moet overdenken.

Mijn vader is t huis uitgegaan toen ik bijna 17 was, in eerdere blogs heb ik geschreven hoe t daartoe is gekomen, en ik heb m toen n aantal jaren niet gezien, de eerste keer was toen ik in verwachting was van mn 2de dochter. Ik ging met mn echtgenoot , mn broer en zn vrouw naar mn vader en dacht dat het wel kon ook. Daarvoor was er al weer voozichtig contact, hij had voor mn broer en mij een bouvier uitgezocht want die wilden we graag allebei. Aangezien mn vader zijn leven lang met honden in de weer is geweest hadden we het idee dat hij ons daarbij kon adviseren. Gek is dat ik niet meer heel precies wat daarvoor de aanleiding was, wellicht had ik de idee dat het nu maar klaar moest zijn  en dat we weer normaal met elkaar moesten kunnen omgaan...waar haalde ik dat vandaan denk ik nu........Er kwam weer een keer dat wij met zn 4ren naar Amsterdam togen......het was een soort van gezellig maar er kwam nooit een goed contact van de grond omdat ik zo vreselijk onrustig werd in de buurt van mn vader en ik niet in staat was tot normaal contact met hem...ik weet nog goed dat ik met hem alleen in de kamer stond naast een enorme safe die hij had laten bouwen in zijn appartement..paranoia als hij was want zo de waard  is vertrouwd hij zijn gasten.....en ik weet dat ik helemaal gek werd in zn buurt en als verlamd naast hem stond en niet wist wat ik moest doen....had nog het belachelijke idee dat ik het aan hem verplicht was om toch een gewone relatie met hem te hebben.....ik ben bijna halsoverkop het huis uit gegaan...kon daar niet meer blijven en in de auto terug ging ik helemaal uit mn plaat van ellende. Dat was het moment waarop ik besloot niet meer met hem in contact te gaan.....ik wilde het ook voor hem niet want ik vond t niet eerlijk om hem terug in mn leven te halen als ik hem niet voor de volle honderd procent zou kunnen vertrouwen en hem met argusogen zou bekijken telkens wanneer hij met mn kinderen in contact zou komen want inmiddels had ik ook mn 2de dochter al.

Al die jaren heeft mn broer contact met onze vader gehad maar ik ben ver van hem gebleven.....Op zeker moment werd R. ( mijn man ) zwaar ziek en hij wilde heel graag zijn vader weer zien......deze man kwam bij ons op visite en ik vond t van begin af aan een engerd.....een man die direct heel joviaal mij in de armen nam de eerste keer dat hij me zag.......een gluiperd en over hem wist ik dat hij ook zn dochter( dus R zn zusje) had gemolesteerd..ik heb hem n aantal keren in huis gehad maar heb dat stop gezet omdat ik ook hem niet vertrouwde met mn meiden.....In betrekkelijke rust heb ik de contactloze periode volgehouden tot mn 48 ste..........toen pas was ik toe aan eventueel hernieuwen van het contact maar ik wilde nu ook eindelijk eens praten over alles wat er was gebeurt. IK heb hem zelf gebeld op mijn verjaardag...dat was vreemd en ik kon horen aan zn stem dat hij blij was..voor mij voelde het goed om met hem te praten...daarna is er een schriftelijk contact op gang gekomen en daarin maakte hij mij duidelijk dat ik het niet meer moest hebben over wat er geweest was want hij wilde er niet over praten. Ik werd daar behoorlijk kwaad over en liet hem weten dat het niet meer alleen om hem draaide en dat ik geen dom kind meer was die hij kon voorschrijven wat wel of niet te doen. Ik liet hem weten dat het nu om mij ging en dat hij mij moest laten voorgaan op zijn eigen egoistische motieven of redenen. Ik wist dat zijn tweede vrouw nooit door hem op de hoogte was gebracht van het hele verhaal en zij weet tot op de dag van vandaag nog steeds niet wat er allemaal is voorgevallen en waarvoor hij uiteindelijk heeft gezeten..of waarom hij zijn dochters nooit meer heeft gezien..zij heeft hem leren kennen terwijl hij via de reclassering te werk werd gesteld bij de toenmalige PTT waar zij werkzaam was...dat terzijde.....

Ik was zo ontdaan over zijn egoistische gedrag naar mij toe want hij was alleen maar bang dat zijn vrouw er achter zou komen dus t ging alleen om zijn eigen hachje dat ik ook zoiets had " stik er maar in " en ik heb het contact weer verbroken....Hij is uiteindelijk in 2007 overleden zonder mij ooit nog gezien te hebben..Mijn broer belde me dat zijn vader in t ziekenhuis lag na een zware hartaanval en eigenlijk is hij daar niet meer uit gekomen......Ik heb serieus nagedacht over aanwezig zijn bij de crematie maar had er totaal geen gevoel bij en om t zijn vrouw niet ook nog lastiger te maken ben ik niet gegaan. Voor mij voelde dat heel goed.....het was klaar tussen ons en het was niet meer belangrijk voor mij...

Het ontbreken van n gewone normale vader in mn leven is verantwoordelijk voor heel veel dingen die je normaal gesproken zou hebben geleerd door je vader....en ook geleerd zou hebben over jezelf......dat is wel jammer temeer daar mn moeder nou ook niet het schoolvoorbeeld was van n verantwoordelijke ouder........ze had wel de verantwoordelijkheid maar wist ook veel niet....had ook zelf veel dingen niet meegekregen en niet bij geleerd....de autoriteit van n vader figuur ken ik niet en ik lap m  ook aan mn laars......dus ook die van n manager of baasfiguur...daar stoot ik geregeld mn neus aan want ik accepteer het  gewoon niet omdat ik ze niet kan zien voor wat ze zijn of waar ze voor staan....

Mis ik n vader ? Ja , ik heb wel een gezellige liefhebbende vader gemist....zo eentje die je motiveert om door te gaan, je ondersteunt met wijsheid enz enz..opa's heb ik ook niet gekend dus die hele mannelijke energie is soms vreemd voor me...ook de mannelijke energie in vrouwen kan bedreigend zijn  voor me......dat ervoer ik n de afgelopen dagen maar weer door n collega die haar mannetje staat en mij aansprak over iets wat niet perse gericht was tegen mij persoonlijk maar waar ik wel tegen in ging en wat ik persoonlijk maakte.......dan wordt ik emotioneel want ik heb al t gevoel dat ik onder een vergrootglas lig en ik wordt al regelmatig onterecht aangesproken of verantwoordelijk gehouden voor dingen die niet bij mij liggen.....ik wordt daar heel klein van en dat wil ik niet maar het heeft die uitwerking op mij en ik kan dan niet meer zien waar t eigenlijk om gaat in dit geval de bewoners....ik vind t erg dat ik dan niet steviger in mn schoenen sta en gewoon aanhoor wat ze zegt zonder in de verdediging te schieten..maar goed...ik zal t nog wel leren in dit leven hoop ik

heb t goed.....hartegroet....EllekeC

Ik lees vandaag in de margriet een artikel over hoe oud je jezelf kunt voelen en of dat overeenkomt met je kalenderleeftijd.....tja da's wel een leuke vraag en de meeste tijd zal ik antwoorden dat ik me veel jonger voel dan ik ben, ook op dit moment trouwens voel ik me jonger dan ik ben maar ook wel weer ouder dan mn gevoelsleeftijd wat altijd nog jonger is dan mn echte leeftijd hahaha, volg je me nog ?

Als kind voelde ik me altijd veel ouder dan mn leeftijdsgenootjes en ik vond ze ook vaak kinderachtig. Dat was natuurlijk ook een soort van masker voor mezelf omdat ik me nooit echt thuis voelde op deze planeet en de meeste mensen gewoon niet snapte laat staan de dingen die ze deden.......dus ik riep dan dat ze zich zo kinderachtig gedroegen terwijl ze gewoon deden wat kinderen horen te doen op kinderleeftijd........ik kon me als 7jarige zo oud voelen waardoor ik me als een soort alien buiten de wereld plaatste en van buiten af naar binnen keek als het ware...vreemde gewaarwording ook en daardoor hoorde ik er ook niet echt bij.

Later, in mn late puberjaren had ik een soort arrogantie over me door alle ervaringen in eerdere jaren opgedaan, matchte ik ook nooit met mn werkelijke leeftijd...In mn 20er jaren voelde ik me zo onhandig en anderen lieten me ook wel weten dat ik vrij onwetend was en ipv dat ik me realiseerde dat ik ook niet zoveel kon weten  ervoer ik dat als een tekortkoming en trachtte telkens maar bij te benen met de anderen van mijn leeftijd, ik was niet echt gelukkig toen en legde de lat te hoog voor mij , nam niet echt de tijd om te leren want ik wilde gewoon zijn zoals anderen van mijn leeftijd.........voelde me in bepaald opzicht ver vooruit op anderen en de vraag is maar of dat echt zo was want ik ben lang een kuiken gebleven en soms voel ik me nog zo..heb nog een frisse naiiviteit en onbevangenheid over me maar soms is dat gewoon onnozelheid door onwetendheid en ik zie dat zelf ook wel....maar voel me daar niet meer vervelend bij....dat ik nu 54 ben betekent niet als vanzelfsprekend dat ik het nu allemaal moet weten en dat hoef ik ook niet meer van mezelf wat me veel vrijheid geeft en me tot n leuker mens maakt want natuurlijk hebben anderen die vrijheid ook bij mij...

In mn 30erjaren heb ik me vrij neutraal gevoeld qua leeftijd......wel lekker eigenlijk want ik vroeg me ook niet zoveel af, leefde mn leven totdat mn man ernstig ziek werd en ik veel moest leren in korte tijd......niet over mezelf want dat kwam daarna pas maar over hoe t leven zichzelf stuurt en de onontkoombaarheid der dingen.......hoe je niet kunt ontlopen wat er voor je is weggelegd danwel is afgesproken voor je naar aarde kwam.....en dat dingen niet altijd gebeuren omwille van jou maar ook omdat de ander zijn agenda heeft...moeilijk hoor en zeker toen.....

Ik ging me pas lekker voelen achter in mn 30erjaren....ik zag er goed uit.....voelde me goed...wist van niets en bleef naief want je kunt heel ingrijpende levenservaringen hebben en dan nog evengoed naief zijn...niet naief als in dom....begrijp me goed...maar naief als in "blanco en niets verwachtend" een soort openheid blijven ervaren waarin altijd alles mogelijk is......nu zou ik zeggen dat ik me zelf nog steeds ver hou van de realiteit...want die wil ik niet altijd zien....ik hoef niet te weten dat mensen in staat zijn tot de meest gruwelijke akties, manipuleren en bedrog en gewoon uit zijn op jou een poot uitdraaien.....dat gevoel heb ik steeds minder..gelukkig zou ik zeggen....toch vind ik het jammer dat ik iets minder onbevangen en argeloos  ben nu hedentendage...

Rond mn 40ste kreeg ik last van het "is dit het nou "gevoel....vroeg ik me af of ik er al aan toe was te doen wat ik kwam doen en of ik het misschien al gedaan had.. maar dan had de vraag niet bestaan denk ik . in die jaren heb ik het meest voor mn kiezen gehad en veel depri-periodes gekend, existentiele vraagstukken opgelost, veel aan soulsearching gedaan, veel workshops/cursussen/opleidingen gedaan en keihard gezocht naar alle antwoorden..ontiegelijk veel heimwee gekend........en mezelf door de dagen heen gesleept of mezelf onder mn kont geschopt om toch maar weer gewoon verder te gaan ook al had ik de antwoorden niet......ii

k ben zo blij dat ik dat allemaal achter me heb gelaten en nu 54 ben...hoewel ik me niet zo voel..ik heb ergens nog steeds dat jonge meisje in me wat graag plezier maakt en lacht en het de mensen graag naar de zin maakt.....maar zo langzaam aan pas ik steeds beter in mezelf.....ik groei naar mezelf toe en ervaar de rust van de middelbare leeftijd met de wijsheid die ik heb verzameld of ,beter nog ,me weer herinner ......Grappig is dat ik me ook realiseer dat al mn zoeken naar antwoorden me weliswaar veel heeft gebracht maar dat ik daarmee gewonnen heb dat ik kan zien dat ik alles al die tijd gewoon in mezelf al voor t grijpen had...moest daar dus eerst  ong. 50 voor worden...en van alles weggooien/opruimen/laagjes afpellen/verdriet voor hebben/levensmoe voor worden om daardoor blanco te kunnen zijn en te zien wat er zo dichtbij was

Een mens ruimt wat op in zn leven....als ie daarvoor openstaat tenminste en wat ik mooi vind is dat ik daar weer anderen bij kan helpen/ondersteunen...Dat ik op afstand kan kijken en weet dat zij het ook zullen vinden maar daarvoor eerst de nodige ervaringen moeten opdoen

Ik zei in n eerder blog dat ik nog niet klaar ben met jong zijn en daarmee bedoel ik dat ik mn naiviteit en onbevangenheid nog graag langer wil behouden..ik wil niet blasé zijn en reageren op iets alsof er geen beweging meer mogelijk is en alles statisch blijft....niets staat vast en alles is aan verandering onderhevig en soms is t lekker om even niets meer te leren maar ik hou dat niet lang vol en blijf als een kind de wereld inkijken......soms met stomheid geslagen over wat de mensen soms bedenken en doen en/of anderen aandoen......vaak alsof ik dingen en situaties voor t eerst zie en alsof het helemaal nieuw is en ik gedij er op....voel me soms ook kind...nu met mn kleinkinderen kan ik daar heerlijk in meegaan en van genieten of met mn meiden heerlijk in n deuk liggen van t lachen, met de bewoners geintjes uithalen...ik vind t leuk en geniet ervan

Ik kom ook wel in situaties waarin ik de wijze moet zijn en ook daar geniet ik van....dat ik met mildheid kan kijken naar wat iemand doet of hoe iemand omgaat met iets wat lastig is.......ik geniet wanneer ik daarin wat steun mag geven, bemiddelen, de andere kant kan laten zien, iets mag uitduiden of met een volkomen nieuw gezichtspunt aan kom om de boel om te gooien.....heerlijk is dat.....en dan voel ik me wijs...niet oud......das iets heel anders..mn wijsheid is gegroeid door mn levenservaringen waardoor die ook n doel gediend hebben en die wetenschap doet me goed en dan is t prima om n wijs mens te zijn....van middelbare leeftijd..dat wel maar ik zou niet anders willen.......

heb t goed en wees geduldig met jezelf

hartegroet....EllekeC

Ik heb vandaag en morgen weer even vrij en ik geniet van thuiszijn zonder mensen om me heen wat op zich geen kunst is wanneer je zoals ik alleen woont maar ik waardeer de tijd zonder mensen om me heen altijd enorm. Ik noem het ook bewust niet een tijd van alleen -zijn want dat lijkt toch iets anders in te houden, ik voel me namelijk niet zo gauw alleen en in de grond van de betekenis ben je ook nooit alleen......ik heb vandaag al weer diverse zielen rondom mij gevoeld en mn planten zijn bv ook heel nadrukkelijk aanwezig in de goeie zin van het woord. In de meer aardse zin heb ik boven mij een stel lawaaiige kinderen wonen die telkens door hun huis heen lopen te denderen over de houten vloer boven mijn hoofd...vele vormen van niet alleen zijn dus

De laatste tijd had ik een wat ondefinieerbaar gevoel en vandaag heb ik daar weer een woord bij nl dat dit gevoel een "wachten op" is........waarop ? tja , dat weet ik niet zo goed. Wel weet ik dat ik diep van binnen lijk te weten waarop ik wacht en dat ik het daarom nog even moet volhouden. Dat gevoel ken ik al veel langer.......alsof je hele wezen in afwachting is van wat er gaat komen....alsof je wezen al in voren weet dat er iets staat te gebeuren terwijl jij of ik in dit geval dat nog niet  heel bewust  in je mind hebt. Misschien dat het met de Maya-kalender heeft te maken waarin we nu zitten in de aanloop naar het midden om te bepalen of we terug naar beneden gaan of doorgaan en naar de andere kant van de berg/midden......ik voel bij mezelf dat ik steeds meer onvrede voel met wat er is ...of nee ,onvrede is niet t goede woord maar ik bedoel meer dat ik niet meer genoeg heb aan wat er is in mn leven.......maar het voelt alsof het nog niet mijn tijd is en waaruit "mijn tijd" dan bestaat of wat dat inhoudt weet ik ook niet precies, kennelijk ben ik nog steeds aanloopjes aan t nemen en dus aan t wachten

Vanmorgen bedacht ik me dat ik weliswaar zo'n 3 jaar geleden heb gekozen voor t leven als in "niet eruit stappen" maar dat ik niet  volledig heb gekozen voor "het Leven " zelf....dat wat zich dagdagelijks aandient in vormen die je als mens niet altijd zelf zo bedenkt maar  waar je als mens wel lekker tegen tekeer kunt gaan omdat je dat nou net  niet wilde ervaren.....of dat je het zo niet bedoeld had...of dat dit niet eerlijk is want laten we eerlijk zijn ...als mens zijn we zo arrogant te denken dat we recht hebben op vanalles  en dan juist de materiele dingen als baan, geld, gezondheid, huis, auto en vakantie, zaken waardoor we over het algemeen niet zo veel leren als alleen dat je er steeds meer van wil. De andere dingen zoals verlies , ziekte, ongeluk en trauma's die er net zo goed bij horen die willen we t liefst zo ver mogelijk van ons houden terwijl dat precies de dingen zijn waardoor we worden aangemoedigt om te leren, om onze kwaliteiten en capaciteiten te ontwikkelen, een betere versie van onszelf te worden, compassie te tonen en respect voor degene die anders is

Ik voor mezelf heb dat denk ik wel aardig onder de knie , ik hecht niet aan materie en hoef niet steeds meer, ben tevreden met wat ik heb maar ik ben er nog niet en dat is het wachten, er gaat iets komen vanuit mn gevoel waardoor de zingeving in mn leven een andere vorm gaat krijgen...het zal zich wel laten zien aan mij.....dat is wat het leven doet als het de kans krijgt om zichzelf te laten zien zonder dat ik daar met mn enorme wil stuur op ga zetten omdat ik  stiekum toch ook nog wel enige verwachtingen heb. Daarmee ben ik al vaker de "fout ingegaan", het niet kunnen laten gebeuren omdat ik niet meer wil dat mij nog iets vervelends gaat overkomen, als mens vind ik dat ik dat al genoeg heb ervaren en ik heb er ook veel van geleerd en daar gaat ook om. Dat laat zien dat ik als mens nog af en toe in de polariteit zit en ook nog de afweging gebruik van goed en fout, terwijl ik weet dat er niet zoiets is als goed en fout, wij als mens plakken er een gevoelservaring op en bestempelen een ervaring  als 1 die we willen of die we niet willen that's it

Maar goed, wat weet ik er nou van...nou, eigenlijk heel veel maar ik pas t niet altijd toe op mezelf....hoe kan ik weten wat goed voor mij is en dan bedoel m.n welke lessen ik nog onder de knie mag krijgen zodat ik spiritueel kan groeien...want iets wat ontzettend veel pijn en verdriet brengt kan wel heel goed zijn voor mij als mens, dat wil zeggen wanneer ik wil zien dat er iets moois ligt verscholen voor mij in die ervaring en dat mij die zal helpen om een betere versie te zijn van mezelf maar niet iedere ervaring  of les hoeft een pijnlijke of verdrietige te zijn..... Dus zit ik te wachten, want er gaat iets komen en dat voel ik in mn lijf en ik voel ook dat ik het moet laten gebeuren en dat ik me niet verzet door er controle over te willen, te gaan marchanderen met het universum, het op n akkoordje te gooien....wel heel menselijk maar niet zinnig.....En heel eerlijk gezegd ben ik dit gezapige leventje wel een beetje zat...er mag wel wat veranderen voor mij en ik zit te wachten op n duwtje......

wordt ongetwijfeld vervolgd...heb t goed......geef wat je wil ontvangen.....Elleke

het zit er weer bijna op......morgen ga ik weer werken....en dat is prima..op zeker ogenblik ben ik er weer aan toe om terug in t dagelijkse ritme te gaan en mn ding weer te doen....dan heb ik weer behoefte aan mensen om me heen...flauwekul en grapjes te horen van de bewoners en mn dag weer zinvol door te komen.....

Het was een vruchtbare periode voor mij en volgens de mayakalender komt er nu nog een betekenisvolle tijd aan voor ons allemaal........10 dagen met speciale energie-input....20 dagen om alles te laten beklijven en dan nog 10 dagen om zeker te weten wat je gaat doen of laten

Je moet die kalender eigenlijk voor je zien als een berg...aan de linkerkant kun je ertegen op     ...in t midden kun je even kijken of dit is wat je wil en waar nodig nog bijstellen en aan de rechterkant daal je weer af de nieuwe tijd/periode in met wat je aan inzichten /intenties/wensen/plannen hebt verworven....de aanloop duurt 10 dagen..het in het midden zijn duurt dus 20 dagen en de afdaling en aanloop naar t nieuwe duurt 10 dagen........het midden dient om te bezien /herwaarderen/passen en meten of je toch terug wil naar t oude of dat je toch doorgaat in het onbekende nieuwe met wat je in de voorliggende periode geleerd en verworven hebt....dat kan heel heftig zijn want wij als mens doen t niet zo goed met nieuwe onbekende situaties....we blijven het liefst hangen in wat we kennen...mag vervelend zijn maar we weten tenminste wat we hebben en niet wat we krijgen...het spreekwoordelijke "wat de boer niet kent dat vreet ie niet"...zoooo hollands maar ook zo universeel....en daarom verandert er soms helemaal niets  en blijven we ontevreden....jammer toch ?

Als ik dan naar mn eigen processen kijk dan weet ik wel dat het oude mij niet meer dient...het oude als in mijn eigen houding, overtuigingen, meningen, oordelen...en ook mijn waarden en normen moet ik af en toe wel onder de loep nemen want die veranderen mee door de inzichten die er komen...omdat ik een betere versie van mezelf wil worden.....iedere dag.......en omdat ik mezelf steeds beter wil leren kennen in de diepte moet ik ook vragen blijven stellen aan mn hogere zelf....mn innerlijke zelf......hoe je t ook maar wil noemen...introspectie......en dat houdt nooit op...voor mij dan toch want ik ben n zoeker naar de waarheid.......tenminste  n zoeker naar datgene wat voor mij als waarheid voelt want dat hoeft t voor jou nog lang niet te zijn....en dat is fijn dat je dan ook niet t gevecht hoeft aan te gaan om te bepalen welke waarheid nou de waarheid is....bij mij hoef je dat niet......dat geldt niet voor iedereen zo is mijn ervaring..maar goed....da's weer een ander verhaal......en om mijn waarheid te vinden ben ik altijd in de weer met boeken/bladen/schrijven/verhalen van anderen om daarin iets van herkenning te vinden van de dingen die voor mij belangrijk zijn.....wat eigenlijk wel grappig is als je bedenkt dat ik zelf het hardst roep dat iedereen zijn eigen pad loopt en dus ook zijn eigen verhaal maakt en leeft.......en dat dat  verhaal weliswaar herkenbaar kan zijn maar daarmee nog niet mijn waarheid hoeft te zijn.....Krishnamurti....Gandhi.......Chopra.....DonaldWalsh, Zukaf , Rother  en er zijn er zovele anderen die iets geschreven hebben waarmee ik resoneerde wanneer ik dat las...en daarom n soort van blijheid kan voelen soms vanwege die herkenning

Dat is wat ik in de afgelopen 12 dagen ook heb gedaan....waarheid vinden in mezelf over wie ik ben, wat ik heb te doen, wat heling behoeft en liefde en compassie......kijken naar wat ik overboord mag gooien en kijken en voelen over wat ik ga meenemen naar de andere kant van de berg.....wat ik ga durven doen en vooral zijn....spannend en ook leuk

Tegelijkertijd ben ik ook weer toe aan "gewoon doen" als in met mn handen iets doen.....weer aards bezig zijn met triviale gewone dagelijkse dingen zoals de was....het eten....schoonmaken enz enz.....heel prima voor mij want daarin schuilt mijn dienstbaar zijn aan......... en het is een tegenwicht voor het geestelijke en spirituele werk wat ik ook doe en niet alleen voor mezelf.....ik ben niet dienstbaar omdat ik dit werk doe......begrijp me goed.....ik doe dit werk omdat ik dienstbaar kan zijn in deze vorm......door dit werk kan ik daaraan uiting geven.......ik vind er vrede in en dat heb ik lang niet gevoeld......

Ik hoop dat eenieder een heel fijne tijd heeft deze zomer....geniet vooral....Da's  "Het elfde Gebod".....gij zult genieten....eigenlijk zou dat t eerst moeten zijn maar dat is mijn mening.

Misschien wil je mij eens laten weten wat jouw waarheid is.....hartegroet

Voor mij is de vakantie weer bijna om en dat is prima....ben nu 10 dagen thuis geweest...heb daarin leuke dingen gedaan en mn vrienden gezien of gesproken..met mn dochters en kleinkinderen samengeweest en vooral ook veel tijd met mezelf doorgebracht....om naar binnen te gaan...om te zien en te voelen wat aandacht behoeft of heling....

Ik neem altijd vrij omdat ik voel dat er iets is waar ik aandacht aan moet schenken en zeker de laatste tijd gebeurt er veel in mn leven.....bv ontmoetingen met 2 mannen die mij met iets in contact brengen wat ik me bewust moet worden...de eerste is iemand die getrouwd is maar waar ik toch een relatie mee begon....nog nooit eerder gedaan......iemand die mij een zo goed gevoel gaf over mezelf en mn lichaam....ook de sex was meer dan goed en door hem heb ik gevoeld hoe belangrijk dat  toch ook is voor mij en hoe ik dat ook mis.....ik was heftig verliefd op hem en kon de hele wereld aan daardoor maar hij bleek een rotzak van t zuiverste water...en ik heb er na veel vijven en zessen een punt achter gezet.......met een vervelende nasleep in de vorm van bedreigingen enz.....dat heeft me behoorlijk geraakt en bij tijden heb ik daar nog last van...want die gevoelens zijn niet zomaar weg....de 2de leerde ik via internet kennen...een mooie man..goed verhaal....leuke gesprekken enz.......hij kwam met allerlei verhalen op de proppen die iets vertelden over hoe  hij sexueel in elkaar stak of over wat hij op dat vlak had meegemaakt.....niet mis kan ik je vertellen en telkens wanneer ik het 1 had geaccepteerd kwam er weer iets nieuws om de hoek kijken...iedere keer kwam er weer een nieuw aapje uit mouw..hij had dusdanige sexuele wensen dat ik daar niet mee wilde leven laat staan me er aan aanpassen....uiteindelijk heeft hij besloten te gaan voor zn bizarre wensen en de relatie met mij verbroken en dat was prima anders had ik dat gedaan......we zijn nog even op vrienschappelijke voet verder gegaan maar ik werd ongevraagd met zijn verhalen, ervaringen, foto's geconfronteerd als ook met het feit dat hij door mij te mailen toch ongekend opgehitst werd en daarna dan vaak ging masturberen en mij dat ook expliciet liet weten....dat ging me te ver en ik heb er n punt achter gezet.

Deze 2 mannen en bijbehorende ervaringen zijn ook de aanleiding geweest om alles maar eens op te schrijven....nadat mn jongste dochter riep "mam, waarom ga je er geen boek over maken of bloggen"?...vandaar al deze schrijfsels..ontboezemingen...ervaringen...verdrietjes en wonden....maar ook de inzichten en wijsheid en de kracht  en kunde die t me heeft opgeleverd...

deze tijd is kosmisch gezien een belangrijke tijd voor iedereen....ook wanneer je je onbewust door t leven begeeft...we worden allemaal geconfronteerd met issues die niet af zijn, waar lang geen aandacht aan geschonken is, wat we niet leuk vinden aan onszelf, wat niet uitgesproken is, wat ligt te etteren in onszelf omdat het te pijnlijk is om er mee bezig te zijn..niemand ontkomt eraan tenzij je er heel bewust voor kiest om het uit de weg te gaan......"het na mij de zondvloed-principe"  We moeten ons bewust worden van wat er in ons leeft omdat het tijd wordt voor een andere manier van samenleven met elkaar......we moeten terug naar liefdevol zijn en zorgzaam zijn voor de ander, terug naar een gemeenschap waar de liefde boven de angst uitstijgt...waar gewonde mensen met liefde gecorrigeerd worden...met begrip en compassie...waar iedereen geeft wat hij /zij heeft en zichzelf belangeloos inzet om te zorgen dat iedereen krijgt waar hij /zij recht op heeft....voeding...scholing......huizen......warmte.... belangeloze nabijheid...zorgvuldig omgaan met moeder aarde die trouwens ook uitstekend voor zich zelf zorgt want ze is een levend organisme met een eigen mind en intelligentie die ze bv inzet om de gekwetste plekken, vervuilde plekken op te schonen door bv tsunami's...orkanen...vulkaanuitbarstingen enz....enz...te veroorzaken....en daar heeft god niks mee te maken........ze moet wel wil ze overleven ....ze reageert instinctief omdat ze wil overleven als ons thuisland op aarde

Voor mij heeft het ( deze periode) dus alles te maken met hoe ik naar mannen kijk en naar sexualiteit in bijzonder en dus ook mijn eigen sexualiteit en beleving daarvan.......ik weet van mezelf dat ik ook lange tijd sex heb ingezet om te krijgen wat ik wilde, zeker in mn jonge jaren toen iedereen me altijd alleen maar zag als iemand om sex mee te hebben en verder niet...heb daar al eens over geschreven  in eerdere blogs......op zeker moment kies je ook voor zo'n houding want het leverde me wat op.....dat hield op toen ik serieuze relaties aanging en dat weer een andere kant van de sexualiteit met zich meebracht...en dat heeft alles te maken met mn eigen gevoel voor eigenwaarde...kan ik achter mezelf gaan staan....vertrouw ik op mn eigen oordeel/intuitie/gevoel/innerlijke stem enz....mag ik nee zeggen...mag ik iets niet willen...durf ik dat op te eisen ...durf ik ook iets te laten gaan/los te laten ondanks mn gevoelens.....kan ik stoppen met "genoegen nemen met" omdat het lijkt alsof ik niks beters kan krijgen......vind ik mezelf genoeg waard om voor iets anders te kiezen.....vertrouw ik er op dat er iemand gaat zijn die helemaal voor mij zal gaan.....durf ik dat wel....ook niet onbelangrijk......

Dat is hetgene dat voor mij nu belangrijk is om te leren en dus komen er nog wat residuen langs van het oude wat nog niet geheeld is in mij en waar ik aan moet werken om dat op te ruimen...plaats maken ahw voor t nieuwe...voor wat ik voor mezelf wens.......net als Gaia moet ik ook mezelf opschonen om aan iets beters  plaats te bieden en ruimte te bieden aan wat ik voor mij wens..niemand anders kan dat doen voor mij....niemand loopt in mijn schoenen en leeft mijn leven....velen hebben daar een oordeel over en ook ik heb uit angst daar wel eens naar geluisterd en mn eigen stem genegeerd maar dat gebeurt nu niet meer...ook al neem ik nog zo vaak de verkeerde afslag...het is en blijft mijn weg  en ik moet m gaan......

wat is t voor jou ? Wat is er in de komende tijd voor jou  van belang wat aandacht vraagt...herken je dat ook...durf je dat ook en ga je dat ook aan met jezelf? Wanneer je in jezelf iets heelt heel je daarmee ook anderen want jouw energie verandert en omdat we allemaal met elkaar in verbinding staan heb je ook invloed op de energie van de mensen om je heen.....er wordt wel eens gezegd dat de vleugelslag van een vlinder in jouw tuin een orkaan kan veroorzaken in Azie...omdat de trillingen zich blijven verplaatsen en dus ook steeds groter worden...net als een steen die in de vijver gegooid wordt ook steeds grotere cirkels maakt....dat doen wij als mensen ook voor elkaar door onszelf te helen waar dat nodig is...niet voor niets is de belangrijkste uitspraak op iedereen van toepassing

"verbeter de wereld en begin bij jezelf".....maak heel wat een wond is.....wees lief voor jezelf......heb compassie met de mens die je bent en streef ernaar iedere dag de beste versie van jezelf te willen zijn.......wordt datgene wat je wil zien in de wereld.....

heb t goed.....doe t beter.......wees wie je bent

hartegroet, EllekeC

Ik lees de verhalen meestal nog even na en zie dan op dat moment of later dat ik nog zoveel niet gezegd heb.....er schiet me altijd wel iets te binnen  wat er eigenlijk nog bij zou moeten en misschien schrijf ik er nog wel eens wat over...voor nu is dit goed genoeg......Het doet mij goed dit allemaal op te schrijven en ook al zijn er veel details niet genoemd...het is een heel enerverend leven geweest voor mij......en ik ben blij dat alles in rustiger vaarwater is op dit moment.....momenteel ben ik tevreden met hoe mn leven zich nu ontvouwt voor mij en ik wens voor me zelf dat er nog goede en mooie tijden gaan komen voor me...daar vertrouw ik ook wel op

Woorden in allerlei vormen zijn altijd erg belangrijk geweest voor mij.....ik heb altijd geschreven, al van jongs af aan schrijf ik in een dagboek..met de hand en dat heeft ook wel wat..eigenlijk heeft dat meer voor mij en kan ik dan ook veel beter "geinsprireerd" schrijven..nu de techniek ons dit medium heeft gegeven van de pc en al haar mogelijkheden is dit een mooie mogelijkheid om ook te delen met anderen

Ik heb voor t schrijven altijd mooie pennen gebruikt en een speciaal schrift......een dik boekhoud schrift...grijs/zwart gewolkt en wanneer ik ze ergens zie koop ik ze nog steeds....prettig glad papier en pen met dikke stift....heerlijk vind ik dat en ik kan er uren mee bezig zijn ...vaak voel ik dat aan mezelf dat ik moet gaan schrijven ook al weet ik niet wat...gaandeweg ontstaat er een "in verbinding zijn"...een in de stroom zijn en dan schrijf ik prachtige inzichten.....dingen die me duidelijk moeten worden........

je zou dat ook channelen kunnen noemen.....de stroom laten binnenkomen en deze vertalen en op papier zetten....dat heb ik ook vaker gedaan door me op foto's te concentreren en dan op te schrijven wat er aan info binnenkomt over iemand.....accuraat en erg leuk om te doen.......of me gewoon te concentreren( verbinding maken)  op degene met wie ik in gesprek ben en vertellen wat ik zie , hoor of voel......

Het spreken van woorden is belangrijk maar de intentie waarmee ze gebruikt worden is zeker , zo niet meer , belangrijk want woorden hebben kracht......we hebben zoveel woorden voor bepaalde emoties,hebben soms geen idee wat we zeggen of waarom maar we hebben er  vaak wel een bedoeling mee.. snerende,pijnlijke,bijtende,woedende,beledigende,kwetsende,afbrekende , ondermijnende,sexistische,racistische, mishandelende,kleinerende,kleurrijke,warme, liefdevolle, troostende, lichte of zachtaardige woorden.....een bepaalde klank of kleur in woorden leggen die met een zekere bedoeling worden uitgesproken....en mensen luisteren ook op zoveel verschillende manieren waardoor  een woord verschillende betekenissen heeft......we hebben allemaal een ander timbre, ritme, warmte, toon, kleur of diepte in onze stem

Met de stem kun je iemand maken of breken......maar helen kan ook door bv zingen of tonen maken, vooral met een grote groep kan tonen een helende werking hebben....chanten en meditatief zingen...zachtjes praten of woedend uithalen.....rustig maken of juist opwekken....en er zijn maar weinig mensen die er bewust mee bezig zijn in het alledaagse leven..over hoe iets overkomt bij de ander...waarom je nou juist dat woord gebruikt....of iets op die manier zegt......woorden hebben een eigen kracht en die kracht doet iets  met iemand........en wanneer er ook nog een emotie in de stem wordt gelegd wordt er iets gezaaid in de ander..............positief of negatief.....

woorden die geschreven worden ....ja...die staan daar dan....en men hecht waarde aan wat geschreven staat...denk maar aan de bijbel , wetten..officiele brieven van bv belasting...wordt niemand vrolijk van meestal.....er zijn mensen die nooit of te nimmer iets op papier zetten als in afspraken.......overleg bv tussen collegae........als in overdracht......want wat geschreven staat daar kun je op worden aangesproken.......niet dat alles waarheid is maar toch..

Ik vind t boeiende materie...woorden....gevoel......spreken.....wat komt er binnen..wat wil gehoord worden....wat moet gezegd worden...Ik ben nog niet klaar met wat woorden allemaal uitrichten..overbrengen..duidelijk maken..uitleggen.....vehelderen...verlichten...verheffen......

wordt vervolgd...heb t goed

De allerlaatste belangrijke langdurige relatie is geeindigd in begin 2008........heeft al met al ruim 8 jaar geduurd met de nodige ups en downs....Deze man heet Karel.........en heb ik leren kennen op de hypnotherapie-opleiding.....iemand die me zeer intrigeerde..mannelijk...eigenzinnig en zachtzinnig....met diepgang en heel erg bezig met zn eigen groei.....voor mij zeer aantrekkelijk en hij viel ook voor mij......Deze relatie heeft me veel gebracht in alle opzichten........met een aparte levensstijl..huis in de bossen...een bende katten , hij masseerde....lang alleen geweest.....vele vriendinnen.......bij hem ben ik met veel van mn eigen issues in contact gekomen.......en hij heeft me daar zeker ook in helpen groeien.......kon midden in de nacht besluiten naar me toe te komen......deed onverwachtte dingetjes....was romantisch.....zorgzaam....en mijn jongste dochter leest nu ook mn blogs....dus kind wanneer je dit leest...niet gaan lachen.....je kent hem dus.......zij had een bijzondere band met hem en andersom was dat net zo...het vreemde was dat hij zelf 4 kinderen heeft waar hij weinig tot soms geen contact mee heeft.....hij kon t ook niet zo goed vinden met mn middelste en ook dat was wederzijds...Ik heb veel mooie momenten met hem gehad maar ook even zoveel moeilijke en verdrietige tijden met hem beleefd..toch kwamen we altijd wel weer bij elkaar uit na een poos radiostilte..hij was emotioneel zuigend.....kon er niet tegen dat ik soms geen aandacht voor hem had...of aan mn meiden aandacht gaf terwijl hij er ook was.....liet mij weinig ruimte wanneer ik energetisch even helemaal vol was en hem er eigenlijk niet bij kon gebruiken...hij kon daar niet mee omgaan......ik ben wel eens van workshops teruggekomen ...ik  heb dan altijd een paar dagen nodig om weer helemaal aanwezig te zijn...had dan liever niet dat hij er dan was, hij voelde zich dan helemaal in de steek gelaten wanneer ik geen aandacht voor hem had.....ik kon ook niet langer dan 3 dagen hooguit met hem samen zijn en dan ging ik weer naar huis of hij ging weer......en zo hebben we een aantal keren de relatie verbroken.........hoewel we wel van elkaar hielden wilde het  tussen ons niet werken.....uiteindelijk zijn we de laatste keer zeker een jaar uit elkaar geweest en in die tijd heeft hij ook nog een andere relatie gehad.....totdat ik heel sterk weer t gevoel had hem te moeten bellen...bleek hij op dezelfde tijd zo'n beetje ook dat gevoel  te hebben dat hij mij moest bellen......en vandaar af zijn we weer bij  elkaar gekomen en hebben t ook direct over samenwonen gehad...in mijn beleving gingen we gewoon verder waar we gebleven waren...........dit ( samenwonen) hadden we al eerder geprobeerd in mijn huis en daar woonde ik toen met 2 dochters...huis was te klein voor 4 volwassenen en mijn meiden lieten zich door hem ook niks zeggen...terecht ook ......en het werkte ook niet....maar goed....we hadden t ook nu weer over samenwonen want het ging heel goed tussen ons..inmiddels waren de meiden de deur uit.....alles leek anders te zijn tussen ons...al die dingen die er eerder niet waren  leken nu allemaal aanwezig.......we pasten weer naadloos bij elkaar......

Ik heb mn huis verkocht en ben naar hem toe gegaan...hij had nog niet zo lang voor t eerst sinds 15 jaar een huurhuis en wilde dat ook  niet zomaar weer opgeven dus ik koos daar heel bewust voor om bij hem te gaan wonen.....niet zo gemakkelijk hoor want hij is een einzelganger....lang gewend op zichzelf te zijn..zijn eigen routines net als ik  hoewel ik meer aanpassingsbereid leek te zijn......dat huis was absoluut niet mijn huis en stond ook in de verkeerde plaats in t oosten van t land......in the middle of nowhere.......met winkels die op zaterdag om 12 uur dicht gaan..ondenkbaar voor mij.....en in onze relatie was de lichamelijke kant altijd goed geweest tussen ons.....hij  heeft nooit moeite gehad met mn lijf...nu leek dat anders te zijn ( ik was ook wel wat zwaarder dan hij van mij kende) en wel leken eerder broer en zus in die tijd...voelde me erg ongemakkelijk bij hem want ik was me door hem erg bewust van mn lichaam en op n onplezierige manier ook....maar volgens hem was er niks aan de hand......ik kreeg steeds meer t gevoel dat hij me daar niet wilde...ben tussendoor een week naar mn dochter gegaan om na te denken....had ook nog een trainingsweek ergens tussendoor en toen ik terug kwam vertelde hij me dat hij toch niet meer van me hield maar dat hij gedacht had dat wanneer ik bij hem zou wonen dat wel weer goed zou komen.....en eigenlijk al gevoeld had voor ik mn huis verkocht...ik had natuurlijk al vaker deze dingen aangekaart bij hem en dan was alles ok volgens hem..hij moest wennen...zich voorbereiden op enz........dingen gingen zo moeizaam..overal was strijd over..o.a zijn huis wat aan alle kanten erg vies was....over hoe alles op n vaste plek in vaste volgorde moest staan...dit moest ik hier kopen en dat moest ik daar kopen.....hij deed t altijd zo en wilde graag dat alles zoveel mogelijk bij t oude bleef..ik kon me het huis gewoon niet eigen maken........en voelde me daar ook niet meer prettig en werd er langzaam ongelukkig..in de tijd dat ik naar hem toe verhuisde was ik behoorlijk verkouden..zijn huis was aan alle kanten stoffig en dat verergerde mijn verkoudheid naar een allergie waar ik tot op heden nog last van heb.....

Toen hij me vertelde dat hij niet meer van me hield heb ik direct aangegeven dat ik twee weken nodig had om mn dingen te regelen en dat ik dan weg zou gaan......ik heb mn ringen afgedaan en ze alle drie ( goud/witgoud) zo in de kliko gedumpt..ik was er helemaal klaar mee...nog wel de afspraak gemaakt dat we zo normaal als mogelijk met elkaar wilden omgaan in die 2 weken...da's gelukt en het leek er even op dat het toch nog de goeie kant uitging...hij veranderde zijn houding naar mij....ik vertrouwde hem niet meer

Deze man was  soms erg moeilijk te bereiken en vooral verbaal emotioneel  kon hij absoluut niet horen wat ik hem vertelde of van hem wilde wat mij een keer zo kwaad maakte dat ik de tuin in ging en daar heb staan schreeuwen als een gewond dier...tegen de tuindeur heb staan schoppen  en beuken van frustratie en alles wat er van mij in de tuin hing/lag/stond heb ik allemaal met veel geweld kapot gegooid want ik wilde niet dat hij daar nog plezier van zou hebben wanneer ik daar niet meer was....ik ben naar binnen gestormd en heb tegen hem gezegd dat hij t niet in zn hoofd moest halen ook maar iets op te ruimen van de puinhoop die ik er van gemaakt had en dat ik dat zelf zou doen wanneer ik er aan toe was..hem gesommeerd overal met zn tengels vanaf te blijven en hij moest er maar omheen lopen....het heeft er 4 dagen gelegen...toen was ik weer enigszins bedaard en kon hij me niet meer raken...ik was helemaal klaar met hem...in de laatste dagen moest ik 2 van mijn  lievelingskatten naar t asiel gaan brengen, ik was met 3 katten naar hem toe gegaan en 1 kat was van mn jongste en zou bij hem blijven....dat deden we samen...ik zou thuisloos zijn als ik bij hem wegging en wist niet waar ik terecht zou komen.....ik wist al wel dat ik naar mn dochter zou gaan  maar die woont 9 hoog en ik wilde daar ook niet langer blijven dan noodzakelijk zou zijn...die katten wegbrengen sneed me door mn ziel en ik mis ze nog steeds.....die 2 weken zijn we wel goed doorgekomen en ik heb alles weer bij elkaar gezocht...ingepakt en klaar gezet...heel surrealistisch......op de dag dat ik wegging kwamen mn dochters alles weer inladen....hij heeft even geholpen met sjouwen....ging daarna maar wat verslagen in de kamer zitten want wij met zn 4en hebben in no time alles ingeladen op onze eigen manier , wilden niet meer eten of drinken of wat dan ook en toen kwam t afscheid.......het laatste wat ik tegen hem gezegd heb is dat ik nu echt nooit meer met hem in contact zou treden en hem ook niet zou laten weten waar ik zat of terecht zou komen...dat we elkaar nooit meer zouden zien of horen.....hij schrok daarvan.....ik wist dat hij daar wel op hoopte want we zijn altijd met elkaar in contact geweest /gebleven en ik wist dat hij dat heel moeilijk zou vinden wanneer dat niet meer zo was...mijn genadeslag.......heb m op zn wang gekust en ben gegaan........tot op de dag van vandaag heb ik geen contact meer gezocht en ik ga dat ook niet meer doen....af en toe komt hij nog eens voorbij in mn gedachten maar ik grijp dat niet meer aan als reden hem te mailen of te bellen......gedachten gaan wel weer voorbij....

Daarna heb ik even bij mn dochter gebivakeerd en kon gelukkig vrij snel in t appartement van een vriendin van mn jongste dochter...ze ging samenwonen en wilde haar flatje niet gelijk verkopen dus dat kwam mooi uit....daar heb ik het eerste jaar behoorlijk depressief doorgebracht, wat een rottijd was dat zeg. kwam tot niks...heb alleen maar naar animal planet gekeken want met mensen had ik even helemaal niks, ging nauwelijks de deur uit......had t gevoel dat ik daar nooit meer uit zou komen........heb daar van  begin 2008 t/m dec 2009 verbleven...toen was ik toe aan een ruimer huis en dat is waar ik nu ben...in dat flatje heb ik mn laatste depri-periode beleefd en in dat flatje heb ik ook besloten om voor het leven te kiezen aangezien ik er toch niet toe kwam om eruit te stappen......en het gaat steeds beter gelukkig......dit  huis is ook niet mn eindstation want ik hoop volgend jaar eindelijk weer een huurhuisje te hebben met n tuintje en daar wil ik dan blijven wonen voor langere tijd....maar je weet nooit ........

ik heb me in mn leven ook lang slachtoffer gevoeld van alles wat me overkwam en me ook zo gedragen.....wat betekende dat ik geen verantwoording nam en het graag aan anderen overliet om voor mij te zorgen in welke zin dan ook......ik had al zoveel meegemaakt dat ik daar recht op had....dacht ik ........er waren ook mensen die aan mijn slachtoffer-zijn een bepaalde status ontleenden zoals mijn moeder en het voor en met mij mede in stand hielden......ik heb ook vaak mijn incestverhaal naar voren gebracht als excuus of reden voor t een of ander.....of om mezelf belangrijker te maken  en meer bijzonder te zijn daardoor

Gek genoeg voelde ik dan in mn binnenste wel altijd een wat zeurderig gevoel dat aangaf  dat wat ik deed niet klopte..maar voor ik in de gaten had wat dat betekende......dat heeft even geduurd

Het me daarvan ontdoen begon met me losmaken van de familie-mythe...het verhaal van met name mijn moeder dat wij zo'n goed en geweldig gezin waren met z'n 4en en dat we het ondanks al onze problemen toch maar mooi gered hadden...waarmee ze ook bedoelde dat zij t in haar eentje toch goed gedaan heeft want dat zegt ze  nu nog wel eens...voor haar was indertijd ( midden jaren 70) belangrijk wat de buitenwereld voor beeld zou hebben van ons..en incest als zodanig was nog niet een wereldwijd en opengegooid fenomeen zoals nu ,daarmee was t voor haar heel moeilijk om er over te praten....mn moeder heeft zich vooral geschaamd en zich heel schuldig gevoeld omdat ze niet in de gaten had wat er speelde in haar gezin ....daarbij had zelf al veel problemen met haar vent stond dus niet open voor wat er om haar heen gebeurde ....en als je nog in dat gezin zit heb je niet zo goed in de gaten welke dynamiek er speelt en draai je gewoon mee..nadat mijn vader weg was uit het gezin  werd t voor mn moeder name naar de familie van mijn vader belangrijk om ze "poepie te laten ruiken, te laten zien dat wij heel goed zonder hun konden en ze ook nergens voor nodig hadden" en vooral ook dat het niet door toedoen van die familie was dat wij zo goed terecht kwamen....en dat ze dat wel goed moesten begrijpen......jaja

Ik heb met mijn moeder vaker periodes gehad waarin we geen contact hadden met elkaar en ik heb me daar ook nooit druk over gemaakt.Op zeker moment, ik denk zo'n 15? jaar geleden, zaten we weer in zo'n periode...mede omdat ik het helemaal zat was om altijd maar weer door haar in het incestverhaal betrokken te worden terwijl ik daar helemaal geen trek in had.....De aanleiding voor mij om eens goed na te denken over wat ik er van vond was een huwelijksfeest van 1 van onze tantes, getrouwd met een broer van mn vader....deze man had ook zn eigen dochter lastiggevallen en jonge meiden geschaakt enz.....we gingen voor haar uiteraard....we lieten ons allemaal van onze beste kant zien en hadden ons mooi aangekleed...mn zus en ik zagen er piekfijn uit......en de reden was dat wij ons mam wilden steunen in haar doel om aan de familie te laten zien dat wij t goed hadden...nou was ik in die tijd ook wel zo'n 20 kg lichter en zag er goed uit en mn zus idem dito....mn moeder had ook wel redenen met ons te willen pronken.....familie raakte niet uitgepraat...goh...zijn dat W.zn dochters..en is dat zijn zoon...jee wat zien jullie er goed uit ......leuk om jullie te zien blablabla

het drong tot ons door dat we dit deden ter meerdere eer en glorie van mn moeder , dat was naaar aanleiding van het sterven van weer een tante dat wij in zo'n pavlof reaktie schoten maar het ook tot ons doordrong dat het helemaal niet om ons ging.......en ik had geen zin meer om nog een keer in zo'n poppenkast terecht te komen..heb mn moeder geschreven dat ik niet meer meedeed aan die ballonshow...dat ik ze wilde doorprikken en heb haar laten weten wat ik werkelijk voelde......wat ik echt dacht van onze familie/gezin en dat ik me daar niet meer voor leende...

Dat viel uiteraard niet goed en ze snapte het ook niet maar ik was toe aan echtheid en echt-zijn in alles dus ook in de communicatie over onszelf....Ze heeft veel niet begrepen maar dat geeft niet......een ander trekje van mn moeder was dat zij zichzelf altijd nog ziet als de moeder van haar oudste dochter die slachtoffer is van incest door haar eigen man.....dat hield mij ook altijd in de positie van incest-slachtoffer....ze had altijd wel een manier om ergens weer over te beginnen...om zichzelf neer te zetten als slachtoffer van de omstandigheden enz enz...dit is nu ongeveer 3jaar geleden en ik had t helemaal gehad daarmee....dat had ik al veel langer maar het was kennelijk nog niet nodig voor mij om me daarover uit te spreken naar haar toe...over dat ik meer was dan n incestslachtoffer....dat ik niet meer verwond was want zo zag zij me nog altijd......dat ik heel goed begreep wat er gebeurt was...en dat ik hem allang vergeven had en haar ook ......dat viel helemaal niet goed want zij had toch niks gedaan...nee, exact!......dat ik n sterke onafhankelijke vrouw ben geworden ondanks of dankzij al die dingen en ervaringen....dat ik ook niet meer met haar wilde praten over die periode en ook niet betrokken wilde worden door haar verhalen in ander verband...en wanneer ze het toch niet kon laten om erover te beginnen ik zou opstappen en mezelf zou verwijderen uit die situatie....want ik was er echt helemaal klaar mee en wilde mn verleden achter me laten..niet door te doen alsof het er niet was maar omdat het mij niets meer deed en ik er geen pijn meer van had...mn vader niet haatte al had ik al meer dan 25 jaar geen contact met hem...zij kon zich dat niet voorstellen  dat ik daar zo mee om kon gaan en omdat ik veel en veel meer ben geworden dan zij dacht........

Ik zie mezelf ook niet meer als incest slachtoffer...ook deze ervaring heb ik voorgeboortelijk gepland met als doel mezelf te helpen groeien in spritueel opzicht, mezelf te leren kennen en te snappen dat alle lijden een doel heeft...en anderen er mee te helpen.....ik snap dat dit voor veel mensen iets heel moeilijks is om er zo naar te kijken maar voor mij is dat n waarheid...die voel ik in mn hart en ik twijfel er niet aan.....reageer gerust wanneer je dat zo voelt.......

hartegroet.....Elleke

eerlijkheidshalve moet ik van mijn kant ook schrijven over hoe ik sommige mensen gewoon uit mn leven heb gebannen...vriendschappen heb laten verwateren....genegeerd heb enz enz want het is niet zo dat ik er altijd netjes mee ben omgegaan om allerlei redenen weliswaar en in de tijd dat ik  me nog lang niet zo bewust was van alles.....dat zijn redenen maar geen excuses dat besef ik ook wel.....

Ik ga er wel vanuit dat mensen maar voor een bepaalde tijd met elkaar in contact zijn..omdat ze voor een "iets" wat ze alleen maar kunnen leren in contact met die bepaalde persoon bij elkaar moeten zijn...niet dat je dat altijd weet...sommige mensen wel...ik heb t bij een aantal mensen geweten zeg maar....maar vaak ook pas achteraf hoor....

Gisteravond na t schrijven van de vorige blog verschenen er nog wat mensen in beeld...en dat was een soort van aha-moment..ohh ja die waren er ook nog....ik weet dat in de tijd dat ik ontdekte dat ik HSPer ben ik diverse mensen uit de weg ben gegaan..niet omdat ze onaardig waren maar omdat ik  er energetisch niks mee kon en ook nog niet wist hoe met HSP-zijn om te gaan....en voordat ik wist wat HSP uberhaupt was ging ik ook nogal klungelig om met vriendschappen...maar wist geen andere manier dan ze maar uit de weg te gaan....want ik ben natuurlijk niet van de een op de andere dag supersensitief en hooggevoelig en dat weet ik nu .....nu speelt dat minder een rol voor me want ik zorg dat ik goed instel op wat n situatie van me vraagt...of de persoon in kwestie...en hoef bijna nooit meer een situatie op t laatste moment af te blazen...wanneer dat wel nodig is dan heb ik mezelf te lang niet goed in de gaten gehouden....komt nog wel ns voor......

Het uit de weg gaan van iemand heeft ook alles te maken met "de confrontatie "niet aangaan...en vooral niet met iemand die verbaal nog sterker is dan ikzelf..of met iemand die vooral in de mannelijke kracht gaat staan om zichzelf groter te maken...of met iemand die macht misbruikt vanuit de positie...of oneigenlijke authoriteit inzet.....want het is  echt niet zo dat ik niet zie wat er gebeurt maar dat ik niet weet hoe dat te adresseren aan iemand die zich zo positioneert tov mij...sowieso vindt ik t altijd weer verbazend dat iemand dat uberhaupt nodig vindt en ben ik altijd n beetje "blown away" door die mensen en ga het gewoon niet aan...ik wordt dan "passief agressief".....ga mopperen....onderhuids zaniken enz enz...daar heb ik alleen mezelf maar mee...dus ga ik er nu wel tegenin en zeg wat ik er van vind....niet omdat ik mn gelijk moet halen maar domweg omdat ik mezelf moet laten zien en horen in zo'n geval...omdat ik het gezegd moet hebben ook al heb ik er niets aan.....want dat ik t uitspreek betekent niet de ander zich er iets van aan trekt en dat mag ik ook niet altijd verwachten....ik accepteer niet meer dat er bij mij iets wordt neergelegd wat niet  voor mijn verantwoording is en ik maak t ook niet  meer tot mijn verantwoording...daar in heb ik al veel gewonnen voor mezelf....dus ben ik bij tijd en wijle ook retetrots op mezelf hahahaha....mijn dochters trouwens ook want die zien mij worstelen met bepaalde dingen....en gelukkig hebben ze zoveel gezien dat zij voor zichzelf bedacht hebben dat maar niet te gaan doen en hun eigen plan trekken in hun leven......helaas hebben ze ook op sommige terreinen wel t eea overge-erfd.....genetisch mee gekregen omdat zij er hun eigen ding mee hebben en moeten......ik vindt dat ze t geweldig doen op hun eigen manier....anders dan ik heb ervaren in mn jeugd mochten zij alles/veel uitproberen of dat bij hun paste.....of ze die kant of de andere kant op wilden.....mijn oudste dochter zegt wel eens dat zij te weinig grenzen heeft ervaren en het daardoor lastig vond met bepaalde dingen....mijn jongste had grenzen omdat ze een heel andere persoonlijkheid was en die wist er altijd in t geniep onderuit te komen en heeft daardoor zichzelf in een positie geplaatst waarin ze ervaringen opdeed waar ze nog helemaal niet aan toe was...de middelste keek t allemaal aan en deed alles wat de anderen in t gezin hadden gedaan lekker buiten t zicht toen ze op zichzelf woonde...ieder heeft geleerd wat wel of niet waardevol is voor zichzelf door alles maar aan te gaan en ervan te leren.....te onderzoeken met in hun achterhoofd wat mam al allemaal was tegengekomen en hoe ze  mij hadden zien stuntelen.........

Ik ben kritisch in wie ik toelaat in mn kringetje.....daarin ben ik niet alleen......maar ik doe het niet zo goed met verwachtingen en moetens.....ik heb dat tov een ander ook niet......het moet klikken in de diepte en de breedte....en ik ben niet kunstig genoeg om het met oppervlakkigheid te willen doen...natuurlijk kan ik slap ouwehoeren...en een simpel praatje maken...niks te melden hebben maar ik doe ook niet net alsof.......wat dat bertreft ben ik een open boek voor iedereen...wat je ziet is wat er is.....

fijne dag

Ik heb nooit veel vrienden of vriendinnen gehad in mn leven....er was vaak maar 1 vriendin waar ik dan ook alles mee deelde....in mn beginnende pubertijd waren er 2 zusjes die aan de overkant woonden waar ik veel mee optrok , we deelden de Tina en luisterden muziek......zeker in de eerste klas van de  allereerste mammoet-mavoklas waarin jongens en meisjes gemengd zaten waren wij veel samen..ik kwam ook geregeld bij hen thuis en zij hadden een oma die de kaart legde , of pijn afbad..en ook helderziende gaven had...zij had in de gaten wat er bij mij thuis gebeurde en liet dat af en toe weten aan mij bwv troost...die 2 meiden en ik waren hecht en gek genoeg groeiden we toch uit elkaar doordat we in verschillende klassen terecht kwamen..mede door mijn leven thuis en door de verschillende interesses die we in de pubertijd kregen....misschien heeft ook hier mijn vader wel een rol gehad want deze meiden droegen toen echt minimini en hij vond dat ik dat niet mocht dragen en wilde waarschijnlijk niet dat die2 in mn buurt waren zodat ik niet  op rare gedachten kwam....wanneer mn moeder dan toch al eens zoiets had van jij mag dat ook vond ik mn kleren onveranderlijk kapot geknipt in de kast terug door toedoen van mn vader

er was ook nog een vriendin uit Enschede met wie ik regelmatig schreef, schiet me nu te binnen, de brieven werden opengemaakt en wanneer die teveel over dansen, uitgaan,jongens of sex gingen( daar bestond haar leven uit) dan werden die brieven gewoon kapotgescheurd en aan mij gegeven met de mededeling dat ik niet meer met haar mocht schrijven...idem met brieven van een nichtje uit Groningen........mijn vriendschappen hebben altijd onder druk gestaan eigenlijk........raar om me dat nu te realiseren......en dat terug te zien...zal wel even nodig zijn denk ik......

later toen ik 14 /15 was kreeg ik n nieuwe vriendin waarmee ik tot rond mn 35ste contact heb gehouden...zij woonde in limburg en ik al lang en breed in t midden van t land....er kwam een punt in mn leven waarin ik van alles afscheid wilde nemen wat met mn vroegere leven te maken had.....dit was ongeveer 3jaar na het overlijden van R......ik wilde gewoon een blanco lei waarop ik nieuwe verhalen kon schrijven en daar hoorde zij niet bij

Zij was belangrijk voor me toen ik de heftigste periode van mn leven zat en ik was dat ook voor haar...we hadden alleen elkaar en hebben veel met elkaar meegemaakt en dat was het enige wat ons bond....doordat we ver uit elkaar woonden en kleine kinderen hadden zagen we elkaar niet meer vaak en hadden ook niet zo veel met elkaar gemeen...voor mij dan ook prima om de vriendschap te verbreken.......juist omdat ze ook zo verbonden was met de periode waarin ik gewurgd werd door mn vader......de verschrikkelijk periode op school.....het samenspannen van de wederzijdse vaders tegen ons...we mochten beiden niks en werden daardoor naar elkaar toe gedreven......juist vanwege al  die vervelende dingen wilde ik dat uit mn leven bannen......we hebben dus al die tijd geen contact meer gehad en t is goed.....ik heb in die tijd aan veel mensen een kaart geschreven waarin ik iedereen bedank voor de rol die ze gespeeld hebben en de goede steun  die ik met de meiden mocht ontvangen en voor de bemoeizorg die eenieder geleverd had en dat ik het van daar af weer ging oppikken...gesteund door alle liefde......

Ik heb eigenlijk nooit zulke diepgaande vriendschappen gehad met mensen..soms komt er iemand dichterbij en soms bleef ik juist op afstand.....ik voel altijd te veel......ik ben ook iemand die niet perse iemand iedere week moet zien om te ervaren dat het een goede vriendschap is....ik neem vaak teveel vrijheid door af en toe een afspraak af te zeggen omdat ik me niet goed voelde.....ik ben de laatste die zal zeggen dat ik de vrolijkheid zelve was...er was altijd veel met mij aan de hand.......nu ik mn energiehuishouding beter kan managen zal dat anders zijn....ik laat altijd iedereen in zn waarde...iemand hoeft voor mij niet anders te zijn dat  hij /zij op dat moment is........iedereen heeft bij mij altijd alle vrijheid om iets wel of niet te doen mbt vriendschap maar ook in vriendschappen laat ik me niet manipuleren, afblaffen, kleineren, intimideren of gebruiken....

Ik heb in de laatste jaren een vriendin gehad met wie het bij tijd en wijle prima ging...we gingen naar workshops...aten vaak samen...praten erg veel met elkaar...maar zij deed precies wat ik  van niemand pik .....zoals bovenstaande.....agressief op n mannelijke manier, me afblaffen, beledigd zijn waneer ik haar mening of advies niet opvolgde enz enz....nog veel meer dingen waardoor ik er op zeker moment genoeg  van had en het was niet zo dat ik dit nooit aan haar had laten weten maar op 1 of ander manier kwam dat niet binnen bij  haar....meerdere keren in haar leven is ze door haar gedrag vriendinnen kwijt geraakt.....wij zijn 3 dagen na elkaar jarig.....grappig is dat ik vandaag van haar een verjaardagskaartje kreeg..lief ...daar niet van...maar niet iets waar ik op zat te wachten.....ze heeft me ooit verteld dat zij het prima vindt om ruzie te hebben of om het te stoppen maar na verloop van tijd moet je ook weer gewoon verder kunnen gaan en t er dan niet meer over hebben...uuhhhuu....dus toen ik dat kaartje kreeg was dat het eerste wat er door mn hoofd ging.....ik heb ook even heel serieus overwogen of dit een opening zou kunnen zijn voor hernieuwing van de vriendschap....uiteindelijk besloten dat niet als zodanig te beschouwen want na 4 jaar  haar gedrag te hebben ondergaan zag ik het niet meer voor me en ik mis haar niet.....omdat ze dus ook bijna jarig is en omdat ik beleefd wilde blijven( had niet gehoeven vind ik zelf maar goed) mailde ik haar een bedankje en de beste wensen  en heb daar aan toegevoegd  dat ik dit niet zag als opening/aanloop voor een eventuele hernieuwing.....meer niet...Daar kwam een reaktie op in de vorm van "een lief kaartje met een goede intentie is een lief kaartje met een goede intentie"en dat ze niet snapte waarom ik zo agressief was en  waar ik het vandaan haalde dat zij dit als een poging tot beschouwde..........dat zij met allerlei lieve en goede herinneringen en goede bedoelingen dit kaartje had gestuurd.....waarop ik nogmaals een mailtje heb gestuurd dat ik abslouut geen enkele emotie( dus ook geen agressie) had bij t schrijven van de eerste mail maar dat uit beleefdheid had gedaan en dat ik duidelijk wilde blijven over wat mijn intentie was.....klaar wat mij betreft...

Waarom ik bovenaan dit bericht "getest" zet is dat ik heel goed weet dat zij absoluut geen mensen om zich heen heeft en eigenlijk heel eenzaam is en dringend behoefte heeft aan n vriendin.....die wetenschap zou voor mij anders de reden zijn om het weer te proberen.....keuzes en er op terugkomen toch ? Nu dus niet.......en ik voel me er goed bij .......Yes !!!

Ik kan t best........bij n besluit blijven......en doen wat ik zeg......heb daar van de week nog met 2 van mn meiden over gepraat en die herkennen dat ook bij mij...snappen nu hoe dat bij mij werkt maar zien ook de verandering die ik doormaak.......gelukkig maar

Ben n beetje gaar van het warme weer en geniet van de koelte die er nu even is door alle regen van vandaag...ik ga er ook maar ns op tijd in....morgen met een dierbare vriendin op stap....gezellig bij kletsen en naar een tentoonstelling en daarna een hapje eten...heb er zin in

Vanmiddag was er een oude vriend van mij waarmee ik op de Hawaiiaanse LOMILOMIopleiding heb gezeten en met wie ik een goed band heb....daarbij kreeg ik van een vriendin uit diezelfde opleiding nog n lief berichtje.....allemaal mensen die ik al wat jaartjes ken en met wie ik 2 a3 x per jaar contact heb om bij te praten....meer hoeft ook niet voor ons en we zorgen ervoor dat we elkaar niet uit oog verliezen maar hebben een druk leven en ik zie het als een leuke toevoeging voor af en toe....

Dus dit was de dag van de vrienden voor mij en ik geniet wel van deze contacten.....ook het voorbij komen van mensen van lang geleden is goed.....en er mogen ook weer nieuwe vrienden komen in mn leven met wie ik nieuwe verhalen en herinneringen mag maken...daar sta ik absoluut voor open...voor vriendschappen in gelijkwaardigheid....ik teken ervoor

heb t goed...wees aardig voor jezelf

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die er moeite mee hebben zich voor te stellen dat er zoiets als  eenvoorgeboortelijke planning zou kunnen bestaan en toen ik er voor de eerste keer mee in aanraking kwam werd ik alleen maar heel  erg kwaad en woedend en verdrietig en boos want  in mijn beleving loopt er niemand hier rond die al die ellende over zichzelf zou hebben afgeroepen, toch?..........Ik heb er lang over gedaan om dat idee toe te laten en inmiddels is er voor /aan mij wel bewezen dat het zo is.......en wanneer je daar op dat punt in je leven bent moet  je ook de verantwoording nemen voor je leven en alles wat er in gebeurt....nou dat was nog niet makkelijk kan ik je verzekeren.........

Hou zou ik in hemelsnaam een incestervaring hebben willen kiezen of een gewurgd worden door mn vader, emotioneel en geestelijk mishandeld willen zijn enz enz....bijna ondenkbaar en voor de aardse mens ook niet te bevatten......toch  heb ik middels  4 trance-reizen, mediumsessies,rebirthingsessies en allehande paranormale zaken,reiki-workshops enz gezien waar ik vandaan kom en wat ik hier kom doen...heel erg verhelderend voor mij......het heeft me geholpen mijn eigen intuitie te vertrouwen en ervan uit gaan dat ik mijn eigen gaven ook in staat ben waarheid te onderscheiden van onwaarheid...herkennen waar het mis gaat en wat wel of niet goed voor me is..en dan ook de bijbehorende keuzes te maken...daar heb ik t over in mn vorige blog.....dat lijkt zo simpel zoals het hier staat.....en dat wordt t zo langzaam ook wel....

Om jullie wellicht wat te helpen, dat wil zeggen wanneer je ook maar iets van herkenning voelt bij wat ik schrijf en er voor open wil staan, raad ik je in ieder geval 2 prachtige boeken aan die over dit onderwerp gaan...dit helder uiteen zetten en in begrijpelijke taal uitleggen wat er precies gebeurt...hoe we hier zo zijn terecht gekomen en waarom.....waarom hebben we de ouders die we hebben...waarom heeft de 1 meer geluk dan de ander enz enz

Het 1ste boek wat ik wil aanraden is van Steve Rother en heet  "Her-inneren" zo liefdevol geschreven door iemand die  wordt geleidt door "De Groep"...werkelijk prachtig.

Het 2de boek is "Moedige Keuzes" van Robert Schwartz....met daarin verhalen die zijn opgetekend door hem in samenwerking met mediums die hij consulteerde over mensen die wilden weten waarom hen overkwam wat hen overkwam.....de mediums traden in contact met diverse zielen, geesten en gidsen zowel van henzelf als van de mensen die voor de consulten weren geinterviewd....zo herkenbaar en ik hoop dat beide boeken je kunnen helpen beter te begrijpen waarom jouw leven zoals het is...Probeer ze echt met je hart te lezen en ga ervan uit dat het in ieder geval zou kunnen dat........

ik wens je een mooie reis door deze boeken en misschien wil je me laten weten wat je ervan vindt en wat t met je doet ? Je mag natuurlijk zowiezo laten weten wat je van mn verhalen vindt...voel je uitgenodigd om te reageren...

heb t goed en wees zacht voor jezelf.......heb geduld met jezelf.......

En het is niet zo dat ik het verhaal over mn geboorte nog niet wist....dat weet ik al heel lang  en ik had daar ook al wel mn conclusies aan verbonden maar nog niet zo verregaand als vannacht het geval was......ben er een beetje beduusd van eigenlijk....ik herken dat gegeven eigenlijk wel in alles en door mijn interesse in de Maya-kalender weet ik ook dat dit jaar voor mij daar bepalend in wordt.....dat ik wordt getraind door t leven zeg maar om besluitvaardig te worden en mijn eigen authoriteit neer te zetten en te handhaven....me niet meer zomaar van de sokken te laten blazen door gasten met een grote bek ....so to speak....maar ook verantwoording te nemen voor de dingen die ik doe of zeg.....dat doe ik al wel en ik ben altijd eerlijk want ik kan niet goed liegen dus doe ik dat maar niet....ik ben ook altijd direct...een flapuit met hart......ik zeg wat ik zie en voel..niet altijd handig maar je weet wat je aan me hebt....

Ik heb een gevoel van alertheid nu , een soort opgetogenheid in mezelf en voel dat ik er aan toe ben nu wat besluiten te nemen en me daar aan te houden...het dan ook te doen.....niet alleen te plannen maar ook uit te voeren.....want ik kan een prachtige keuze maken en er per direct op terug komen......en met goede redenen ook want die weet ik wel te vinden...en het is niet altijd verkeerd denk ik want ik kan heel goed zien waar t einddoel is en wat t einddoel is en daar linea recta naar toe gaan om dan op mn schreden weer de weg terug te keren zodat ik kan zien waarom ik bij het einddoel moet uitkomen....de meeste mensen doen dat andersom...lastig voor mn omgeving ook maar die kent me ...dat scheelt een stuk

Waar t op neer komt is dat ik mezelf niet vertrouw dus.............dat ik  niet zeker weet of ik het juiste doe, beslis,wil, kan,voel,nastreef,ben enz enz...........en dat begint  dan al bij de keus die ik maakte als ziel om naar de aarde te gaan en op t laatste moment daar veel spijt van te hebben gehad en dus niet geboren wilde worden en me terug wilde trekken........dat had ik in een eerder stadium moeten doen....dan had mn moeder een miskraam gehad zoals we dat noemen maar het is veel meer dat de ziel zich terugtrekt en op n ander lichaam wacht en op andere ouders oid........meestal is een miskraam een gevolg van een keus van de ziel en niet een foutje van de natuur zoals we dat als mens willen verklaren

Da's iets wat ik mn hele leven al ken...niet altijd achter mij gaan staan wanneer ik n keuze gemaakt heb.....op mn besluit terugkomen omdat iemand er last van heeft, verdrietig is , zich tekort gedaan voelt, kwaad wordt, me aan t twijfelen brengt,een grote bek heeft, me ergens mee dreigt, me emotioneel en geestelijk manipuleert.....

zelf altijd overal vraagtekens bij zetten en dan maar doen wat iedereen doet ondanks dat ik voel in mezelf dat het voor mij zo niet werkt ...bij mn gevoel,bij wat ik denk, doe, weet wil enz enz.....het is echt niet dat ik dat nog nodig heb want ik trek me al heel lang niets van anderen aan waar t mij zelf aan gaat maar t is meer dat ik niet doorhad dat ik dat tot patroon gemaakt heb van mezelf en nooit heb opgeruimd....ik weet nog dat ik heel lang hen geroepen "ik wilde niet maar ik moest" omdat ik altijd dat gevoel had dat ik wel moest en dat ik daar geen keuze meer in had...het proces was al in gang gezet en onomkeerbaar......en daarom maak ik zo lastig een keuze omdat ik voel dat die onomkeerbaar is en ik eraan vast zit...en er zoveel gevolgen zijn....van daaruit zijn dingen mij overkomen omdat ik niet zelf een keuze maakte......anderen wisten kennelijk altijd wat goed voor mij was..ik niet.....En ik weet dat ik mn hele leven ben uitgedaagd door t leven zelf om dit gegeven te transformeren......in allerlei situaties ben beland om te leren te gaan staan voor de keuzes die ik maak ongeacht of ik weet wat de gevolgen gaan zijn...en ik kom daar nu ook  want ik doe dat al ..nog niet voor volle 100% maar al wel heel veel meer dan ik ooit gedaan heb en ik voel me er sterk door en zelfverzekerd

vandaag ben ik jarig en de Maya-kalender geeft een dag -energie...voor mij is dat De Krijger...dat is het talent dat ik mag ontwikkelen en staat voor luisteren naar jezelf, je innerlijke stem , je intuitie....deze dag heeft ook een opening voor de input van bijzondere energie in de mens en wanneer je daar voor open staat kun je ook voelen dat de energie anders is op n GAP-dag....ik voor mezelf voel iets van vastberadenheid en van een kracht in mezelf.....dus kom maar op......heerlijk dat ik dit allemaal door te schrijven ontdek en dat ik daar wat mee kan doen en ook ga doen....

Eerder in mn leven kon ik wel eens t gevoel krijgen dat ik geen tijd genoeg had om alles te leren maar dat gevoel heb ik nu niet meer.....ik geniet ervan en voel dat mn leven nu pas begint nu alle balast is losgelaten....ik begin mezelf ook leuk te vinden.....en dat is ook lang anders geweest......da's voor n andere keer......

fijne dag allemaal .......de mijne is al  helemaal goed

In het vorige blog kwam ik er ineens bij uit dat de geboorte van mij een goed beeld schetst van hoe ik mn leven leef....dat ik altijd terug kom op een keuze, beslissing....dingen niet tot een eind breng....enz enz

Dit is een cruciaal inzicht voor me en het is wel bijzonder dat ik al schrijvende daarbij uitkom..hoewel ik dat wel ken van mezelf wanneer ik in dagboek schrijf...ik ga soms zitten om te schrijven en ik weet niet waar t over zal gaan maar weet wel dat ik moet schrijven..dus dan begin ik maar en voor ik t weet staan daar de prachtigste inzichten......mooie stukken tekst waarin diepe gevoelens verwoord en waarin ik blijk geef van t feit dat ik de kosmische kennis en wetten wel goed begrijp en ik die ook begrijpelijk weet neer te zetten maar die niemand leest........

Ik ben nu trouwens officieel al n 35 minuten 54...gefeliciteerd Elleke !!

Het gegeven van niet de verantwoording nemen voor wat ik kies, beslis, zeg, doe , ontwikkel, wil enz enz is al van voor de geboorte....want ik kies ervoor om naar aarde te gaan en wil op t laatst niet ...ik maak een keuze en kom erop terug in de ruimste zin van het woord en niet altijd want wanneer mijn eigen veiligheid of zieleheil ( om maar eens een mooi woord te gebruiken) in gevaar komt doe ik wat ik me heb voorgenomen en dan ben ik spijkerhard indien noodzakelijk....Bizar om me nu te realiseren dat mn geboren worden en de manier waarop kennelijk een blauwdruk is voor mn huidige leven en ik dat tot op de dag van vandaag nog zo doe al denk ik er beter over na......ik realiseer me dat ik in de loop van mn leven wel geleerd heb ermee om te gaan.....en ook veel meer nakom wat ik me voorneem

Dat heeft me vaak in de problemen gebracht zoals bv met mn vader.......ik heb wel 1000 x aangegeven dat ik niet meer wilde dat hij nog aan me zat en dan probeerde hij dat ook wel  want hij natuurlijk ook wel door dat wat hij deed gewoon niet kon ...maar!!!!.....wanneer ik dan met de konsekwenties werd geconfronteerd in de vorm van zijn gedrag tov de rest van t gezin dan krabbelde ik weer terug....maakt ik een relatie uit en de emoties waren weer wat geluwd en de ander deed zn best dan kon ik dat ook zo maar weer ongedaan maken.....ik weet van vorige levens dat ik vaak verantwoordelijk werd gehouden voor wat ik vertelde of juist niet vertelde..ook als men juist bij mij kwam omdat ik orakel was of priesteres..dat er mensen , waaronder kleine kinderen, soms vermoord werden omdat ik iets niet zei of juist wel.......ook al zei ik de waarheid.......en vaak werden dingen anders vertaald dan ik gezegd had en moest ik daar voor boeten ipv de magistraat die de uiteindelijke boodschap verhaspeld had..ben heel wat keren opgehangen of onthoofd..en evenzo vele keren moest ik vluchten en als een soort verschoppeling buiten de maatschappij leven omdat ze me niet accepteerden....daar komt dan ook mij passie voor de dak en thuisloze verslaafden uit voort..ik heb n zwak voor de mens die nergens thuishoort en die aan de rand van de maatschappij leeft omdat ie zich niet wenst aan te passen..dapper zielen....

In dit leven ben ik altijd wel heel enthousiast over allerlei dingen geweest en vaak begonnen aan iets zoals opleidingen /cursussen/ eigen praktijk als coach....en wanneer t er dan op aan kwam zoals beoordeeld worden dan nam ik de kuierlatten....wil ook wel veel doen zoals sporten/ de deur uit/ vanalles en nog wat..maar ik kom er altijd weer op terug om wat voor reden dan ook eigenlijk belachelijk en t zit me ook in de weg dat ik dat doe....ik vindt dat ik goed kan zingen( anderen vinden dat ook )  en ook solozingen maar stel me in dienst van koren..voor mij ook goed want 1 van de koren gebruikt ook veel zangers als solist dus ik kom er wel maar t is tekenend voor hoe ik er in sta....daar heeft mn afkeer van authoriteit dus ook alles mee te maken....en ook mn eigen authoriteit mag ik niet teveel laten gelden..ten misnte tot nu toe dan want dat verandert steeds meer....ik heb mezelf lange tijd als slachtoffer gezien van de omstandigheden en me daar door laten beperken ...grappig is ook wel dat er al veel mensen gezegd hebben dat ik een boek moet schrijven over alles en mn leven...dat heb ik altijd afgehouden met het idee "wie zit er nou op mijn verhaal te wachten" en nu heb ik hier al de helft van mn leven neergetikt..mijn jongste dochter opperde dat ik zou gaan opschrijven wat ik allemaal meegemaakt heb en er kwam bij mij direct het idee van te gaan bloggen...ik denk dat er voor alles een tijd is en kennelijk is dit mijn tijd

het geen keuze maken is ook n keuze maar ik was niet altijd blij met het resultaat en voelde me daar dan slachtoffer van..niet reeel natuurlijk maar ik denk dat iedereen dit wel kent....je weet niet goed waar je voor kiest en je ziet  het dan wel...uiteindelijk komt er iets uit voort wat je niet op t oog had maar waar je dan wel mee moet dealen.....story of my life......

Nu terug kijkend zie  ik dat ik veel heb laten liggen door gewoon geen keuze te maken en het wel te zien. of door heel instinctief te handelen zonder nadenken.....heel impulsief te zijn en blind voor de realiteit....of dingen gewoon  niet aan te gaan om zodoende de verantwoordelijkheid te ontlopen en  niet aansprakelijk te  kunnen worden gesteld en dus ook niet "onthoofd" of "verjaagd"

Grappig is ook dat het er bij mij vaak om gaat wat mijn besluit voor konsekwenties zou hebben voor de ander en niet zozeer wat het voor mij zou betekenen.....raar ook want  bv sporten zou mij heel goed doen en voor een ander niets betekenen en toch zie ik altijd eerst wat t me kost en niet wat t me oplevert...ik moet ervoor fietsen..ik moet in de avond de deur uit..ik hou geen vrije tijd over...ik ben moe......blablablabla enznenzenz.....gewoon  belachelijk eigenlijk

IK ben nog  niet helemaal klaar met dit onderwerp..kom er nog op terug

slaap lekker

Zolang ik me kan heugen en in ieder geval vanaf mn 12/13 de jaar heb ik een onbestemd gevoel gevoeld....iets wat aanwezig was op de achtergrond en soms heel manifest werd....heb dat lang niet kunnen duiden voor wat t was.....ik had sowieso nooit gehoord van "heimwee kunnen hebben naar iets wat je niet kunt omschrijven".......laat staan dat ik het kon benoemen...

In mijn zoektocht naar mezelf...naar mn essentie.....naar waar ik vandaan kom ....wat doe ik hier ......in die zoektocht werd t voor mij steeds duidelijker en kon ik benoemen wat ik als kind ook altijd gevoeld heb nl dat ik gewoon niet hier op aarde wilde zijn......dat ik me niet thuisvoelde en ook het sterke gevoel ervoer van in de steek gelaten zijn door mn geliefden aan de andere kant van de sluier..ik heb altijd het gevoel gehad dat ik hier op aarde gedropt werd tegen mn zin....dat zou aansluiten bij hoe ik geboren ben....dat was namelijk geen pretje..niet voor mij en niet voor mn moeder.....zij was net 18 toen ik geboren werd...ik was gewenst......maar ik wilde er niet uit...mijn moeder kon daar niet tegen aan persen want ik kwam gewoon niet...uiteindelijk zijn er doktoren op haar buik gaan liggen en werd ik  zo  naar buiten gedreven.....in n latere rebirthing-sessie werd me duidelijk dat ik als pasgeborene al sterk ervoer dat ik er alleen voor stond...ik wilde niet voor niks niet geboren worden want ik had heel sterk weet van wat me te wachten stond en had daar geen trek meer in......ik was weggelegd  op n koude tafel in n felverlichtte ruimte door de doktoren en mn  moeder moest eerst geholpen worden....ik voelde me erg in de steek gelaten en heb dat mee genomen mn babytijd in.....die hele geboorte is eigenlijk een voorloper van hoe ik mn leven leef.....er is altijd een schop onder mn kont nodig om me tot iets te zetten....heb altijd een zetje nodig van deze of gene..neem soms een besluit en kom er weer op terug en ......dit bedenk ik me nu ter plekke...tenminste ik zie nu dat ik dat  zo doe.....heb goeie plannen maar t komt er niet van....ik heb een idee maar voer t niet uit....ik begin ergens aan maar maak t niet af.....ook later als opgroeiend kind kon ik mezelf moeilijk ergens toe zetten en dat heb ik nog steeds....ik kan mezelf niet bemoedigen...motiveren...aanjagen zeg maar...echt een gemis en ik ervaar het ook als een gemis.......Nadat mijn echtgenoot was overleden heb ik heel lang enorme heimwee gehad maar niet de guts om eruit te stappen.....had 3 kinderen voor wie ik er moest zijn

Heimwee in deze gradatie voelt als....rondlopen als een alien...vreemd zijn  in je eigen gezin....echt constant het gevoel dat je hier niet hoort...daarom ook niets begrijpen van wat je anderen ziet doen of van de wereld in algemeen...is ook kijken als een buitenstaander...niet geaccepteerd worden en nergens bijhoren......tegen beter weten in vrienden maken/zijn en zoveel doen omdat het hoort...omdat anderen het zo doen..omdat het je zo vertelt wordt...en altijd ...bij alles wat me gebeurde....bij wat ik mensen zag doen of hoorde vertellen heel sterk het gevoel hebben dat de wereld echt heel anders in elkaar hoort te zitten.....dat je zo niet met mensen hoort om te gaan.....een zeker weten dat er nog een andere wereld is waar t heel anders gaat...mensen elkaar met respect en vanuit Liefde tegemoet treden.....iedereen de ander helpt en bij staat...alles met elkaar gedeeld wordt en er vrede is.....ook dat het leven gewoon niet zo moeilijk kan zijn.....daar dan niet van weten hoe het dan zou moeten op deze aarde....deze huidige wereld is niet liefdevol....dat is door de mensen die er op leven en die allemaal geregeerd worden door angst....en niet begrijpen dat ze bij zichzelf moeten beginnen om de wereld te veranderen en dat ze zelf de mens moeten worden die ze graag om zich heen willen zien

Ik heb n aantal uittredingen gehad en 1 daarvan is me bijgebleven en ik kan daar nog om huilen wanneer ik er aan denk..dat was in de relatie met de pornoverslaafde......we waren net wakker en ik was heel verdrietig dat het ons maar niet lukte vredig met elkaar om te gaan en de liefde te kunnen voelen waar we mee gestart waren in deze relatie...ik voelde me ineens opgetild worden door een grote liefdevolle hand ....werd ahw uit het bed geschept en mee genomen naar een prachtige liefdevolle zachte en mooie wereld alsof me getoond werd dat ik moest blijven geloven dat het er wel was en dat het ook mogelijk was daar te zijn zoals ik zo graag wilde....even later werd ik weer teruggelegd in mn bed naast P........ik kon gewoon  niet geloven dat ik weer terug was op deze wereld en kon er niet mee omgaan ook........voelde me zo verscheurd en eenzaam...wat n verdriet heb ik daarvan gehad...ik kon daar uren om huilen en had toch ook het vreemde gevoel dat ik het echt hier moest zien te vinden op deze aarde....ik leefde lange tijd in twee werelden...en ook nu  nog kan ik gemakkelijk van de ene in de andere wereld stappen...ik maak makkelijk contact met mn geliefden....

Ik heb heel wat uren voor een raam gezeten om naar de hemel te kijken en naar de wolken om te zien of daar een boodschap voor me was....een teken of wat dan ook waaruit ik kon opmaken dat ze er voor me waren ...ik heb heel wat onbetekenende stukjes hout of stenen op geraapt omdat er een gezicht in was te zien voor mij...en wanneer ik ermee in contact ging hoorde ik altijd een naam..of ik zag een specifieke voor mij iets betekenende kleur zodat ik wist dat mn oma er was....of het licht ging uit  want R. kwam even om de hoek kijken.......dus nu weet ik dat er altijd iemand bij me is en is de heimwee minder zwaar aanwezig  en hoewel ik altijd zal hunkeren naar Thuiskomen is het nu niet urgent voor me....Steve Rother zei me ooit eens "wanneer de heimwee op z'n hevigst is dan zijn zij zo dichtbij als voor hen mogelijk is".....dat heeft me enorm getroost.......Ik heb de heimwee voor t laatst gevoeld toen ik uit een 7-jarige relatie kwam......dat is nu 3 jaar geleden.....in n periode waarin ik voor mezelf moest beslissen of ik zou gaan of blijven...ik ben n jaar goed depressief geweest...alles kwijt....geen baan....geen leven eigenlijk ook...geen huis....echt helemaal aan mezelf overgelaten en toen heb ik besloten omdan toch maar helemaal hier te zijn en te blijven...een commitment met mn leven aan te gaan en er helemaal te zijn......vandaar af is het gemakkelijker geworden in vele opzichten........het leven kon eindelijk ademhalen  en mij brengen wat het me wilde geven....wat ik gewoon nooit wilde aanvaarden.....want omdat ik het allemaal alleen moest doen ( in mijn beleving) aanvaarde ik geen hulp......kon ik niet mee stromen met het leven.....ik had overal stuur op gezet...en ik heb alles los moeten laten zodat de energie vrijer kon stromen om voor mij te brengen wat ik wilde ervaren in dit leven......omdat ik mn geliefden niet vertrouwde kon ik niets ontvangen en heb n ijzeren wil ontwikkeld...die staat me nu in de weg....dus ik moet loslaten......situaties transformeren...mensen los laten..oude overtuigingen, ideeen, oordelen, meningen, patronen en eigenaardigheden loslaten of transformeren...oude pijn laten gaan...boosheid en woede.....verleden loslaten en laten waar t thuishoort........gaat me nu goed af maar  viel niet altijd mee.........ik kan nu zijn waar ik ben en alles mag zijn zoals t wil zijn...ik stroom mee en laat waar nodig los.....dus ook mn moeder........en ik doe dat in vrede..........

heb t goed en zorg voor jezelf

Gisteren ook gehoord van mn zus dat mn moeder huilend aan de telefoon heeft gezeten en vertelde dat ze zo niet meer wilde leven en er geen zin meer in had.....dat kan ik me goed voorstellen....ze is 73 en altijd alleen, leest veel en kijkt nog televisie...ver weg van de familie......die woont voor t grootste deel in Zwolle en Groningen....de mensen die er toe doen voor haar komen niet heel vaak of heeft ze zelf de deur uitgezet.......voor n deel haar eigen toedoen wat die eenzaamheid heeft veroorzaakt......mn broer die ze niet meer wil zien en die 5 kinderen heeft die ze ook niet meer ziet....ik , die midden in het land woont met mn dochters.......4 zussen waar ze geen contact meer mee heeft en ook n broer......en weinig tot geen vriendinnen in de buurt

Zij woont al vanaf "67 in dezelfde wijk  in hetzelfde huis dat nu eigenlijk te groot voor haar is en daar liggen de meeste van haar herinneringen aan goede en slechte tijden.....en heeft iedereen zien gaan en komen....er woont nog 1 familie net zo lang als zij maar daar heeft ze geen contact mee....voor de rest zijn t  nu allemaal buitenlandse gezinnen rondom haar.....het leuke daarvan is dat de jonge meiden in zo'n gezin soms bij haar komen voor een praatje en koffie omdat het in hun eigen gezin soms zo druk is met alle kinderen....en dat de moeders regelmatig een bordje lekker eten brengen bij haar......ze wordt niet echt aan haar lot overgelaten...

haar wereld is klein en beperkt geworden... de laatste jaren mede ook doordat ze steeds meer dement wordt.....daardoor wordt ze kribbig en soms ook agressief.......gaat steeds meer in verleden van haar jeugd leven en weet soms niet meer wat er nu allemaal aan de hand is......maar ze kan ons ook nog verrassen door heel gevat uit hoek te komen waaruit blijkt dat ze meer mee krijgt dan wij denken....grappig is dat maar niet altijd......ze kan ook heel nasty zijn....heel onaardig of racistisch uit hoek komen....niet altijd prettig om mee samen te zijn....Ik probeer tenminste 1 x per 2 maanden naar R. te gaan voor n paar uur....dat vindt ze ook wel leuk....ze ziet me meer als een jongere zus dan als haar oudste dochter en heeft met mij wel een band.....anders dan met mn jongste zus die bij haar in de buurt woont en het ook als haar plicht ziet om zich af en toe om haar te bekommeren, boodschappen te doen en n oogje in t zeil te houden voor  zover dat kan want mn moeder is stronteigenwijs zo groot als ze is......ze wil nog niks uit handen geven terwijl ze steeds meer met haar eigen beperkingen wordt geconfonteerd...dat is wel triest eigenljik als je bedenkt dat een groot deel van haar leven er uit bestond om onafhankelijk te willen zijn....zoals zoveel vrouwen van die generatie

Dus mijn zus en ik zullen ook niet vreemd opkijken wanneer ze gevonden gaat worden omdat ze eruit is gestapt..ik kan me goed voorstellen dat zo niet nog 15 of 20 jaar verder wil...ze voelt zich ontzettend eenzaam........ze is redelijk gezond op suikerziekte na dan.....ze saboteert de boel regelmatig door zich niet aan de richtlijnen te houden want ze vindt dat maar onzin....ik zou waarschijnlijk net zoals zij reageren en mn eigen gang gaan wanneer ik net als zij de zin er niet meer van in zag.........ik kijk er niet raar van op want dat heeft ze mij ook verteld toen ik 2 weken geleden bij haar was dat t voor haar niet meer hoefde.....en ik heb er geen emotie bij...het is haar leven en zij is er klaar mee en dat is haar goed recht..vind ik

Haar leven is mijn schrikbeeld en ik doe er ook best veel aan om niet in zo'n zelfde stramien terecht te komen..ik heb wel een beetje de neiging om kluizenaar te zijn vanwege het HSP-zijn....moet soms echt alleen zijn om bij te tanken....heb wel een paar mensen om me heen met wie  ik een goed contact heb..ik heb nog n baan van 32 uur.....zit op 2 koren.....mn kinderen zijn er regelmatig , spreek mn broer en zus regelmatig........dus bij mij zal t zo'n vaart niet lopen maar ik ben er ook wel alert op en hou mezelf bezig buitenshuis.......probeer me niet overal aan te ontrekken maar heb die neiging wel......en betrap me ook nog wel eens op die gedachtes....wat doet t er toe...doe ik er wel toe....maak ik verschil.....wat is de zin .......wil ik zo wel verder en dan nog zo lang ook....wordt t nog wel eens anders....wanneer wordt t nou leuk.......die gedachtes zijn niet meer zo frequent aanwezig maar weg zijn ze ook niet helemaal...het is meer dat ik in staat ben net te doen alsof ze er niet zijn .....mezelf maar weer in mn nekvel pak en me ertoe zet het maar weer  gewoon te doen......Fake it untill you make it all over.....

Dus....mijn moeder wil dood.......en ik ben er aan voorbij om me daar heel erg druk over te maken.....het doet me niet veel......en ik heb lang geleden aanvaard dat het me niet veel doet...voel me daar ook niet schuldig over....vind ook niet dat ik me moet schamen......het is haar recht om niet meer te willen...ik ben emotioneel helemaal los van haar en kan haar laten gaan wanneer ze daar voor kiest.....en ik voel niet de behoefte om haar op andere gedachten te brengen....ze is klaar met het leven en ik hoop dat het tot een soepel vredig eind voor haar mag komen....dat gun ik haar wel.....ik wens haar alle goeds op die reis naar Huis.....daar kan ik alleen maar een beetje jaloers op zijn......en ik wens voor haar dat al haar geliefden haar staan op te wachten......en dat ze met mooie verhalen voor de anderen weer Thuis zal komen over hoe ze haar leven heeft geleefd....wat ze allemaal heeft ervaren en geleerd.....en dat ze engelen weer om zich heen heeft.....en dat ze terug kan kijken op iets wat haar dan goed zal doen...dat ze trots is op wat ze van haar eigen verwachtingen omtrent haar leven heeft waargemaakt.....dat ze kan lachen om al die dingen waar ze nu als mens niet zo blij mee is.....dat ze ziet welke impact ze heeft gehad op de mensen die ze in haar leven is tegengekomen.........dat ze in een scheur kan liggen om al die illusies die wij als mens om ons heen creeeren........

Mam....en als je dan weer Thuis bent...doe ze alsjeblieft de groeten en vertel ze hoe ik ze mis en  vertel ze hoeveel ik van ze houdt en er naar verlang om ook weer Thuis te mogen komen.....wanneer ik er klaar voor ben......

Dag lieverd...behouden Thuiskomst

Zo, de nederlaag tegen spanje even wegslikken......en weer verder ...het is niet anders en we zijn tenslotte  wel mooi 2de van de wereld...dat dan weer wel...

met mn dochters en 2 van de schoonzoons mn verjaardag gevierd en dat was heel gezellig...veel gelachen...lekker gegeten en gedronken...familieverhalen die dan altijd ter tafel komen en waarbij iedereen weer even de revue passeert..iedereen weer even in t zonnetje  gezet met de bijbehorende bloopers....altijd weer leuk om te horen en er wordt hard om gelachen , ook door de blooperist in kwestie.....goede en minder goede dingen gehoord en verteld...die we ons kunnen herinneren.....vanwege het extreme warme weer werd mn hele meubilair  naar buiten gesleept omdat ze lekker in de zon wilden zitten en ik geen buiten heb..gewoon  midden op de stoep wat in deze straat niet ongewoon is.....hele buurt leeft hier op straat..heel gezellig

DInsdag de 13de wordt ik 54.......voel me helemaal niet zo maar het getal laat t zien.....waar zijn die jaren heen gegaan......en als ik terug kijk op de verhalen die ik schrijf over mn leven en als ik dan ook bedenk welke verhalen er nog geschreven gaan worden lijkt t mij alsof  ik meerdere levens tegelijkertijd geleefd heb.....wanneer ik alles nog eens terug lees dan is t veel wat er in mn leven is gebeurt.......en pas de laatste 3 jaar krijg ik er lol in....en ik heb ook ongeveer 3 jaar geleden besloten dat , wanneer ik  dan toch hier moet zijn , ik er dan maar voor moet kiezen om heel bewust hier op aarde te willen zijn....me te verbinden met wat het leven aan mij aanbiedt....met de mensen die ik tegenkom.......en me niet meer te verzetten tegen het leven maar mee-bewegen.....niet meer het gevoel te hebben dat het me overkomt, of dat het niet eerlijk is, of dat ik overal slachtoffer van ben.....en dat ik het leven absoluut niet leuk meer vindt en ontzettende heimwee blijf voelen......deze gevoelens zijn lang niet meer zo zwaarwegend meer..ik zie veel meer de uitdaging van en in de confrontaties en richt me meer op de oplossingen dan op het probleem....ben er wat realistischer in en zie beter wat er gebeurt waardoor ik ook snap wat ik er aan kan doen...daarom kan ik er nu ook de lol van in zien en geniet ik meer van het leven...ik laat t meer gebeuren en beweeg mee ipv de controle te willen houden over de dingen.....dus al met al ben ik tevreden met wat het nu is...met wie ik ben en hoop dat de komende jaren ook mijn diepgevoelde wens nog zal uitkomen....het zal komen wanneer ik er klaar voor ben...daar geloof ik in en vertrouw ik op.....

heb t goed en geniet en tot gauw weer.....

Nadat mijn 2de echtgenoot was overleden heeft t een tijd geduurd voor ik weer openstond voor n relatie...heb tussendoor wat kortere periodes gehad met iemand maar dat werd allemaal niks....tot ik op n opleiding voor Spiritueel Genezer P. tegen t lijf liep...prototype van  mooie man met mooie kop en hij leek t allemaal voor elkaar te hebben....geinteresseerd in mij en steeds meer contact tussen ons..ook fysiek en sexueel......veel drama in zn leven ervaren en dat zou me opbreken maar wist ik toen nog niet.....we gingen samenwonen( na 3/4 jaar) in mijn huis en na n half jaar kwamen de eerste vreemde zaken naar voren in hem....we hadden een heftig sexleven en leken ook wel aan elkaar gewaagd.....ik zag er goed uit en genoot van deze man.......maar na een tijdje  bleek  dat hij  pornoverslaafd en internetsexverslaafd, sexverslaafd in alle denkbare vormen was..een zieke man dus......vele sexblaadjes overal...ik had 3 meiden in huis en de oudste stond op punt uit huis te gaan...achteraf was ik daar heel blij om en zij bleek al aan te voelen dat ze uit zn buurt moest gaan....natuurlijk wist ik dat niet op dat moment maar vertelde ze later waarom ze wegging....zij hadden hem al vaak vreemd bezig gezien achter de pc en vertelden dat niet aan mij .....gelukkig moest hij niet zoveel van die meiden hebben al gedroeg hij zich prima naar hen, hij zag hen alleen wanneer we allemaal thuis waren en was nooit alleen met hun en daar zorgden ze zelf ook wel voor want ze moesten hem niet zo.....ik had in huis mn eigen ruimte waar ik toendertijd veel mediteerde en tot rust kwam en die gebruikte hij ook om zich terug te trekken....hij heeft daar uiteindelijk zn pc neergezet en kon vrijelijk zijn gang gaan.....wat ik daar allemaal niet heb gevonden...aan pornoverhalen, de energie op die kamer was vergeven van de zieke geest die hij was.....dat kon ik wel voelen maar wist nog steeds niet goed wat er aan de hand was met hem......uiteindelijk vielen de stukjes op zn plek...steeds weer werd ik geconfronteerd met zijn gedrag en gedoe....was zenuwslopend....hooglopende ruzies....en ik was er na aan toe de pc 3hoog het raam uit te gooien en hem erbij....hoevaak ik niet er in ben gestonken en hem toch weer t voordeel van de twijfel gaf.....vele ruzies later .....gegooi met kastdeurtjes....manipulatie...enz enz....heeft hij een eigen woning gezocht en is weggegaan....vandaar uit hebben we nog lange tijd contact gehad...hij is in therapie  gegaan waardoor hij meer grip kreeg op zn jeugdervaringen( hij was sexueel lastiggevallen en misbruikt door zn  oudere broer).....en alle andere dingen die er waren gebeurd als gevolg daarvan....hij werd weer langzaam zichzelf....en we zagen elkaar regelmatig bij hem thuis.....voor mij was hij eigenlijk onbereikbaar..ik zorgde voor hem en daarnaast hadden we ook een goed ? en regelmatig sexleven maar ja wat is goed in deze omstandigheden.......er waren vele paranormale verschijnselen rondom ons en ik kan me nog herinneren dat ik in de huid van iemand anders kroop...iemand van lang geleden....hem helemaal aan alle kanten heb afgestraft voor wat hij de vrouwen in zijn leven( s)  heeft aangedaan....de dag daarna ging hij naar zn therapeute en die zag hem en zei "ik weet niet wat er is gebeurt maar dit is t beste wat je kon overkomen" zij wist nog van niets.....voor mij was die periode een groot emotioneel avontuur want ik kwam natuurlijk veel van mezelf tegen door hem...en wat een verdiet ik niet heb gehad  van de breuk maar ook door hem en zn gelieg en gedraai en daarna weer de beterschap die nooit lang duurde..de twijfels die ik had over mezelf wanneer ik hem weer eens betrapte op iets en zijn gemanipuleer om mij maar wijs te maken dat ik het verkeerd gezien had  zodat ik soms dacht dat ik gek was en er waren ook tijden dat ik maar niks meer zei omdat ik het niet waar wilde hebben......en ik wilde ook helemaal geen gelijk hebben en niet constant achter iedere deur een draak tegenkomen  maar dat deed ik wel...ik was op....

Bizar was dat ik uiteindelijk wel de kracht had om bij hem weg te blijven maar dat ik op gezette tijden heftige erotische gewaarwordingen door mn lijf voelde gaan terwijl ik niet met hem bezig was...uiteindelijk kon ik die gevoelens niet negeren en ging weer naar hem toe.....en in 1 gesprek dat we hadden kroop dat erotische gevoel weer in mn lichaam terwijl ons gesprek daar totaal niets mee te maken had...ik vond dat vreemd en vroeg hem ernaar...hij gaf toe dat hij mij  vaak energetisch en op afstand aan t beinvloeden was zodat ik weer naar hem ging verlangen en bij hem wilde zijn...toen ik dat snapte ( na 1,5 jaar) ben ik direct opgestapt om nooit meer terug te gaan. Ik wilde helemaal niet zo bespeeld worden maar begreep gewoon niet wat er gebeurde met mij want ik was al lang klaar met hem en toch voelde ik die sterke sexuele gevoelens voor hem. Hij was een meester in het werken met energie en kon die naar believen bespelen...woest was ik op hem en kon m wel slaan....ik had gewoon n blinde vlek voor waar t hem aanging en nog snap ik soms niet dat iemand n ander zo zou willen pijnigen...dat er mensen zijn die er toe in staat zijn zo te zijn

Deze hele periode met P. heeft ongeveer 3,5  jaar geduurd...heb m naderhand nog wel eens gesproken en we hebben nog wel eens gegeten met elkaar maar die aantrekkingskracht was gelukkig helemaal weg.

Zo af en toe kom ik m ergens tegen en dan moet ik nu toch ook aan de goede dingen denken die we gedeeld hebben en ik moet ook erkennen dat er iets in mij zat waardoor hij de ruimte kreeg te doen wat hij deed , ik was in die tijd ook wel veel bezig met vooral zorgen voor anderen en wilde graag de hulpverlener zijn........ego was groot in die tijd want ik kon met hem pronken hoewel ik wist dat hij niet monogaam was of kon zijn wat voor mij veel spanning opriep..altijd bezig met wat er nog meer rond liep en door die heftige confrontaties die daar t gevolg van waren beiden  inzagen dat hij niet gezond bezig was en ik ook niet....een leerzame  en destructieve periode voor beiden maar zo heftig hoeft t voor mij niet meer...daar ben ik wel klaar mee.

Zo, vandaag ga ik mn verjaardag vieren en vanavond natuurlijk voetbal kijken..ik heb er zin in en ga me maar eens voorbereiden op de meute.

heb t goed en geniet....

Hoe meer ik ermee bezig ben om te achterhalen wat er allemaal voortgekomen is uit mn jeugdervaringen hoe duidelijker t wordt voor me....laat ik voorop stellen dat dit niet de eerste keer is dat ik ermee bezig ben..heb vele vormen van therapeutische workshops gevolgd en seminars...,even zovele gesprekken gevoerd met mediums, psychologen, energiehealers, paragnosten en psychotherapeuten die werken als astroloog,stemhealing en bewegingstherapie, yoga, bio-energetica, biodanza, hypnotherapeut willen worden, reiki gedaan, touch for health, medium-zijn en nog zoveel meer en mijn conclusie is dat niets iets zal doen tot je wil zien wat je ook zelf hebt gedaan en wat je eigen aandeel is in de dingen.....da's zuur om te moeten erkennen aan jezelf maar het is echt niet anders....ben zelf ook lang werkzaam geweest  in deze werkvelden en mensen kunnen niet zomaar geholpen worden  en iemand kan ook niet zomaar inzien wat er aan schort alleen maar omdat iemand met autoriteit je dat verteld........wanneer je naar binnen gaat in jezelf en je stelt de vraag "wat is t dat ik nu moet weten voor mezelf"...of variaties op deze vraag waaruit blijkt dat je echt ook voor jezelf wil gaan zien waar jij ( in dit geval ik ) de situatie geinstigneerd hebt door je gedachtes , gevoelens en emoties en in hoeverrre je daar de verantwoordelijkheid voor wil nemen......want ik weet nu wel dat alle overgeleverde gedachtes, normen, waarden, overtuigingen...ingesleten denkpatronen......familiewaarden /overtuigingen /verhalen en ervaringen van bv de vrouwenlijn in n familie enz.........meewerken aan wat ik in dit leven zal ervaren....wat de overgeleverde verhalen, mythes zijn die ervoor zorgen dat die inslijten en waardoor ik niet buiten die box kan kijken om dat ik niet op t idee kom dat er nog iets anders is dan "buiten de box" en buiten mn "comfortzone kijken"....

Zo ook mijn kijk op mannen...door mn ervaringen...de verhalen van de vrouwen uit mn familie...mn moeder...tantes...oma...wat ik zag gebeuren ook rondom al deze mensen dat heeft me gevormd in hoe ik zelf kijk naar mannen in bijzonder......die overtuigingen die ik eruit gehaald heb en gecultiveerd heb als de mijne hebben mij ernstig belemmerd in hoe mijn keuze tot stand kwam wanneer t op kiezen van n partner aankwam....voor mezelf weet ik dat er vaak externe factoren een grotere rol hebben gespeeld dan reeel was.....dat ik op grond van uiterlijke kenmerken en vooral ook materiele feiten koos voor iemand en dat sex het lijmmiddel was..ik weet niet zeker of dat ook zo zou zijn geweest waneer ik niet door mn vader misbruikt zou zijn geweest....en aangezien ik geloof in vorige levens moet ik me ook afvragen hoeveel van de sexuele kennis die ik van nature lijk te hebben ook is meegekomen uit vorige levens

ik heb ooit een karma horoscoop aangevraagd waaruit dit sexuele aspect duidelijk naar voren kwam als iets waarin ik gepokt en gemazeld was.....dit ook te gelde heb gemaakt en uitgebuit..ingezet voor mn eigen gewin..mezelf ahw heb ge-etaleerd voor geld en andere zaken...dit voelt ook heel bekend voor me en daarom kan ik me goed voorstellen dat ik hoer zou zijn...ik heb ook n heel duidelijk beeld van mezelf uit historische tijden dat ik in de tempels werkte als priesteres en mannen inwijdde maar ook vrouwen op sexueel gebied...daarin had ik natuurlijk een goddelijk lichaam en was ik vermaard om mijn kunsten..toen was dat ook n kunstvorm...waar ik rijkelijk voor beloond werd...maar mn hart kwam er niet aan te pas.....dit is cruciaal voor mijn leven nu

In dit leven is dit van een heel andere orde voor mij..kennelijk heb ik daar veel in op te schonen en heb ik al deze ervaringen nodig om me daar bij te helpen....nu draait alles om de vraag of ik ook vanuit gevoel met iemand kan samen zijn...en omdat ik het( mezelf of de ander ) niet vertrouw ligt de nadruk  nog op wat ik niet meer wil ervaren zodat ik ervan leer dat ik dat niet wil

Door de ervaringen van de laatste tijd voel ik dat ik meer vanuit mn hart met iemand wil samenzijn..en in de samensmelting de verbinding met iemand zoek....ik wil vanuit liefde mezelf verbinden en kan niet meer uit de voeten met iemand die alleen voor de sex gaat.....vandaar dat t fout gaat met die mensen

Ik ben diverse relaties aangegaan vanuit materieel gewin...een leuke kop...potentieel.....allen hebben ze op sexueel gebied de nodige issues gehad  en die heb ik op mijn manier kunnen helpen weer terug op een pad te gaan waar ze konden helen ...maar ik leeg achter bleef waardoor het voor mij noodzakelijk werd te herwaarderen waarom ik ook alweer een relatie wilde en dat maakt de weg vrij voor wat goed is voor mij ipv wat ik denk dat goed is voor mij.....want datgeen waarvan ik denk dat ik dat wil is nog niet hetgeen waarvan de kosmos vindt dat goed is voor mij....en omdat we als mens allemaal onze vrije wil hebben gekregen en de kosmos ons respecteert en niet ingrijpt wanneer wij vinden dat we t zus of zo moeten doen kan t even duren voordat we dat inzien en allerlei zijpaden bewandelen omdat we denken dat het misschien daar wel ligt...bang om iets over t hoofd te zien of een ervaring te missen.....controle houden over ons leven omdat we geleerd hebben dat alleen wij weten wat goed voor ons is

Omdat ik nog niet geheel vrij ben van die oude denkbeelden over mannen....ze soms nog zie als sneue figuren...gaan alleen voor sex. en doen daar veel voor ..hebben een moeder nodig..kunnen niet zelfstandig volwassen zijn....en mn gedachten ook daarom heen draaien creeer ik ahw die mannen telkens in mn leven....al weet ik beter want ik weet dat niet iedereen zo is maar heb kennelijk mn vertrouwen verloren dat ik nog iemand ga tegenkomen maar ik weet dat ze er zijn..dat wel...maar kan ik kennelijk nog niet goed overweg met autonome mannen die goed weten wat ze willen en dezelfde dingen bij ons tegenkomen..of durf ik dat niet goed....mezelf overgeven aan iemand is wat ik wel wil maar niet goed durf...ik zou graag rusten in "zijn" bij iemand..het lijkt me heerlijk om achterover te kunnen leunen in de wetenschap dat er iemand is die af en toe de zorg overneemt...waar ik van op aan kan zonder er over na te denken....gewoon vanuit gelijkwaardigheid....want inmiddels ben ik al weer zolang op mezelf aan gewezen dat dat ook wel prettig is en ik dat ook niet zomaar wil opgeven..

Nu lijk ik iemand te zijn tegen gekomen die dat allemaal in zich heeft...hij is heel duidelijk over wat hij wil en via allerlei subtiele antwoorden en gesprekjes komen we veel van elkaar te weten.....iemand die niet in mn frame zit zeg maar...iemand die niet aan mn standaard beantwoord...maar ik weet ook wel dat ik buiten mn box moet kijken want mn eerdere eisen hebben me ook niet gebracht wat ik graag wil ervaren.....dus ik vindt dit spannend en  moet mezelf dwingen gewoon rustig de tijd te nemen om deze man te leren kennen en zonder al die voorwaarden open te staan voor hem en voor wie hij is..zijn cultuur..zijn uiterlijk....en ik merk aan mezelf dat ik dat graag wil en dat ook zonder voorbehoud wil doen.....en dan merk ik dat ik er geen stuur op kan zetten en dat ik veel los moet laten want hij heeft zijn eigen ritme..hij is heerlijk doorzichtig in zn vragen en zn manier van laten weten wat hij vindt dat ik moet weten.....dit gaat tijd kosten..maar dat is waardevol

Ik voel me heel rustig nu.......ondanks dat ik achter de pc wegdrijf van de hitte...het heeft hier net fanatiek ge-onweerd......heb de Canadien Tenors op de achtergrond....heerlijk meegalmen.....Ik vier morgen mn verjaardag met mn meiden en aanhang........en ga uiteraard voetbal kijken met hen samen...voel me langzaam uitgerust raken...slaap veel en vaak maar voor mij is dat goed.....ik ben me bewust van t feit dat ik 54 wordt....nog even niet zo oud maar ook wel weer zo oud dat het om de hoek ligt....ik ben nog niet klaar met jong zijn !!!!  Mijn lichaam geeft aan dat het nog veel wil beleven en zeker nog niet is uitgeblust....door de verliefdheden die ik gevoeld heb weet ik dat ik nog niet klaar ben met beleven en vieren vn mn lichaam....fijn gevoel...nou nog de partner om dat mee te delen.....

Daar vertrouw ik wel op...dat komt....en dan kom ik thuis

heb t goed en geniet.....

Na al dat schrijven over mijn verleden voel ik hoe de emoties werken en dat het zeer vermoeiend is om alles weer naar boven te halen......het is niet dat het allemaal weer zo nadrukkelijk  belangrijk is maar omdat het nu noodzakelijk is om te schrijven over deze dingen voel ik daar wel de nodige dingen bij....wil toch ook graag accuraat zijn en de dingen goed vertellen..ik hoop dat iemand er iets uithaalt van herkenning..of bemoediging....of dat er dingen op zn plek vallen.....maakt niet uit eigenlijk....

Vandaag was mn laatste werkdag voor mn vakantie en gelukkig ging de dag snel..heb fijn gewerkt en weer leuke gesprekken gevoerd met collega's.....toen ik thuis kwam bleek  de elektriciteit uitgevallen te zijn.....dat heeft ongeveer 3,5 uur geduurd en toen werkte alles weer....grappig wat er dan bij mensen loskomt als er iets niet gaat zoals ze gewend zijn.......ik ben lekker gaan lezen..af en toe buiten kletsen met mn huisbaas (of met de boven buurman.)..een gezellige vent ..echte utrechter met een bijzonder humor.....doet altijd zn best om alles zo snel mogelijk te verhelpen.......ben gewoon heel moe dus vanavond geen verhalen.....ben  nu 10 dagen vrij en ga daar heerlijk van genieten op mijn manier.....

Ik kom wel terug want er valt nog veel te vertellen over mn leven

geniet van t warme weer en doe voorzichtig..zorg goed voor jezelf met deze hitte...groet....Elleke

Toen mijn vader eenmaal niet meer thuis was en ook niet meer zou komen konden wij als gezin eindelijk opnieuw leren ademhalen.....en leren weer een gezin te zijn....dat waren we eigenlijk al jaren niet meer geweest en het viel ook niet mee voor ons want er was geen enkel vertrouwen in elkaar.....mijn moeder hoerfde nu alleen maar moeder te zijn en niet meer de vrouw van een gestoord mens..later vertelde ze dat ze al lang het plan had om te gaan scheiden maar ze wilde wachten tot wij oud genoeg waren en zonder vader in huis zouden kunnen..jammer......heel jammer.......er is veel waar ik geen herinnering meer aan heb...kan dus niet alles zomaar terughalen...daarbij heeft iedereen die uit n gezin komt zijn /haar eigen interpretatie van de dingen dus ik kan ook heel goed wel een wat vertekend beeld hebben van alles....maar goed....zo goed en zo kwaad als dat kon gingen we weer verder met ons leven..ik denk dat ik zo'n 2 jaar nodig gehad heb om weer naar buiten te treden en langzaam aan met uitgaan begon..ik werkte wel en had t enorm naar mn zin.....in die tijd had je kastelen van huizen in R. en die hadden enorme kelders waar feestjes werden gegeven....ik weet echt niet meer hoe ik daar kwam maar het was echt leuk en Radar Love is uit die tijd voor mij en wanneer ik dat hoor voelt dat nog net zo als toen..heerlijk nummer...Toen kwam de tijd dat ik meer naar de stad uitging en echt in het danscircuit terecht kwam...ik heb in die tijd ook danslessen gevolgd en zodoende kwam ik  ook in de kroegen terecht....enorm genoten van t dansen in die tijd en het is iets wat ik nog graag doe....sexwater drinken ( bessen met sisi) leek heel wat maar stelde vergeleken met de huidige tijd echt niks voor...ik leerde toen ook mn eerste vriendje (na mn vader) kennen.......een rustige en verlegen knul uit een goed katholiek gezin......waar ik ook regelmatig kwam en waar t ook vrij conventioneel  aan toe ging. Onvermijdelijk kwam na de eerste maanden ook het sexuele aspect om de hoek kijken...ik was daar natuurlijk veel verder in dan hij ...T. was nog maagd en n t stadium van verlangen naar t beloofde land...preuts en bangig.....en vast van plan om niet met mij te vrijen  voor er iets vastigs uit zou voort komen en bang voor de kerk  enz.......wel vreeen we droog waarbij hij het niet droog hield hahahaha......ik vroeg aan mn moeder of ik niet aan de pil mocht...zij jhad ergens het onnozele idee dat ik geen sex zou hebben en schold me uit voor hoer enz..... heel onterecht want ik had al die jaren met mn vader veel risisco gelopen en dat wilde ik nu niet...gelukkig had ons gezin een huisarts die met mij meedacht en haar overtuigde dat de pil voor mij een goede oplossing was....er werd zo weinig mee gedacht en met mij meegevoeld hoe dit allemaal voor mij was......er werd alleen maar aan wat men dacht gedacht door mn moeder....alles bleef binnenskamers en niemand wist ergens van behoudens een tante.....de vuile was  bleef binnen...onze goede naam moest vooral niet nog meer bezoedeld worden...alsof dat mijn schuld was en ik nu iets had goed te maken.....heel onterecht....de pil kwam er natuurlijk en die werd me erg onwillig gegeven...vanaf dat moment was ik veilig.......niet dat ik veel sexuele contacten had...ik ben erg trouw en nog nooit van de one-nightstands geweest.....toen ook niet maar zij dacht dat ik er maar op los n......te,......dit vriendje ging het voor mij niet worden en ik heb t uitgemaakt....saillant detail is dat hij tot op de dag van vandaag nog steeds niemand heeft en nog maar net op zichzelf woont..nooit meer een vriendinnetje gehad......

In het danscircuit kwam ik de man tegen die mijn eerste echtgenoot zou worden, de vader van mn prachtige oudste dochter, en met hem ben ik gaan samenwonen op mn 19de......moeilijk ...spannend......en voor mij ook heel veel nieuwe dingen die ik soms niet kon behappen ook al wilde ik dat heel graag..ik snapte soms niks van hem...veel agressie...veel drank.....vreemde sexuele situaties.....deed zo hard mn best om n goede vrouw te zijn voor hem...zoveel van mezelf weggegeven.......en sexueel onbevredigd omdat hij bij tijden niet sexueel was door het manisch-depressieve of door de enorme hoeveelheden drank.....hij was alcoholist....we hadden veel schulden...hij had last van stemmingen en kon van de een op de andere tel in enorme woede losbarsten....ik kon niks goed doen en deugde in zijn ogen nergens voor.......na 5 jaar voelde ik me op zeker moment ongekend sterk en besloot te gaan scheiden nadat hij vanwege een omgevallen doosje spijkers in een agressieve bui kwam en mij de wind van voren gaf.....toen was ik helemaal klaar met hem en van het ene op t andere moment ook niet meer bang voor hem..... dat ging allemaal niet van leien dakje maar hij ging weg en ik was met mn dochtertje alleen.......ik kon eindelijk voor de 2de keer in mn leven weer opnieuw leren ademhalen...had weer ruimte voor mij en mn kind

Ben ruim 1,5 jaar alleen met haar geweest toen ik bij mn moeder mn 2de echtgenoot leerde kennen die helemaal stapelknetter verliefd op me werd en op mn dochtertje. Voor hem heb ik heel bewust gekozen vanwege het materiele.....hij had een goede baan bij Seinwezen NS, zou niet vreemd gaan, wilde mij heel graag....ik vond hem een prima vent en hij heeft mn dochter zijn naam gegeven...ze was gelijk ook van hem voor zijn gevoel en er is nooit een moment geweest dat zij anders werd behandeld door hem dan zijn biologische dochters....ik had vanaf het begin het sterke weten dat wij niet langer dan 7 jaar bij elkaar zouden zijn...uiteindelijk werd hij in 89 zwaar ziek, Non Hodgkin Lymfoom oftewel bloedkanker in het 4de stadium......op het moment dat we dat hoorden wist ik ook dat hij 2,5 jaar ziek zou zijn ....dat was een hele zware tijd met 3 kleine kinderen in een tijd dat veel chemo zo veel zwaarder was dan tegenwoordig...maanden in t ziekenhuis...in isoleertenten....kinderen het huis uit vanwege infectie gevaar.....opnieuw chemo's......en dan remissie voor n half jaar en toen weer opnieuw n uitbarsting van de kanker...toewerken naar beenmergtransplantatie en ik wist dat dat geen enkele zin had en zijn laatste maanden alleen  maar nodeloos zwaar zou maken en ook geen kwaliteit zou hebben....en ik was zo moe van alles....zo verschrikkelijk moe...ik wist waaraan hij zou overlijden maar kon het er niet over hebben want mij werd te verstaan gegeven dat ik kennelijk niet wilde dat R. het zou overleven...de botte boeren......Uiteindelijk is hij naar huis gekomen als een totaal andere persoon dan die ik getrouwd heb...hij nam nergens meer de verantwoordelijkheid voor....kinderen namen hem niet meer serieus...hij moest verzorgd worden en kon niets zelf en dat 24 uur per dag 7 dagen per week....na 3 maanden kon ik het niet meer aan....heb hem laten opnemen zodat wij wat rust konden krijgen en hij is nooit meer thuisgekomen..Na 2 weken ( had hem natuurlijk wel iedere dag bezocht)  belde hij me snachts op , zwaar ademend en bijna niet  meer kunnen praten en hij vertelde dat hij naar de IC ging omdat zijn longen het begaven van de 1 op de andere minuut ....want ik was die avond nog bij hem geweest en hij ademde wel moeizaam.maar leek dat goed aan te kunnen...later bleek trouwens dat er vanaf het allereerste begin van zn ziekte een bakterie in zn longen te zitten die aktief word na chemo en bijna altijd de reden is dat men alsnog sterft......Hij bleek bijna geen longcapaciteit meer te hebben en daarvoor wilden ze een biopt nemen van zn longen( hij lag inmiddels op IC) ik was erbij dat ze ons dat meedeelden...ik heb m gekust en zei "tot morgen lieverd"...en dat was t......zonder dat dat was voorzien moesten ze hem in coma houden omdat hij niet meer op eigen kracht zou kunnen ademen.......dat hebben ze zo 2 dagen gelaten en toen kwam ik zelf tot de conclusie dat hij van de beademing af moest omdat hij dit nooit gewild zou hebben en het ook geen enkele zin meer zou hebben want het zou nooit meer anders worden voor hem...daarna ben ik met de kinderen bij hem geweest zodat ook zij afscheid van hem konden nemen....ze hebben op bed gezeten..overal mochten ze aankomen en hem aanraken...hebben nog lieve dingen tegen hem gezegd....kortom hartverscheurend voor ons allemaal want dat was voor hun de laatste keer dat ze hem zagen..........ze hadden mij verteld dat ze niet meer bij hem mochten nadat hij van de beademing af zou zijn omdat zijn lijf direct enorm zou veranderen door alle rotzooi die in zn lijf zat.....een dag later zouden ze hem afkoppelen...die avond had ik veel mensen in huis om me te ondersteunen......die nacht om 2 uur voelde ik hem gaan....de andere dag vertelde ik dat tegen de doktoren en die bevestigden dat hij  overleden was  op die tijd maar ze hadden hem nog aangesloten gelaten omdat ze met mij die afspraak hadden gemaakt........Wat was dat een moeilijk tijd voor mij en de meiden die nog zo klein waren...oudste was ong 9 jaar .....Voor mij had het leven in eerste instantie niet zoveel zin meer en ik had geen zin meer in t leven......dit was meer dan ik aankon.....het heeft zeker 4 jaar geduurd voordat ik weer een beetje uit voeten kon.....wat er daarna allemaal gebeurt is komt weer n een andere keer......heb t goed en geniet

Ik besef dat ik , om mijn verhalen te onderbouwen en te verduidelijken waarom het voor mij zo moeizaam gaat in mn leven, moet vertellen hoe mijn vader te werk ging en mij jarenlang voorbereidde op mijn ontmaagding op mn 12de jaar en alles wat daarna kwam tot mn 16/17de levensjaar

Mijn vader begon mij te liefkozen en aan te halen toen ik ongeveer 4 a 5 jaar was...ik was niet gewend aan veel aandacht , niet van mn moeder en niet van mn vader, dus het feit dat ik op schoot mocht en dat hij me aanhaalde was heel bijzonder voor mij...we waren niet heel close of aanhankellijk naar elkaar toe en ons werd ook niet verteld dat we bijzonder waren of dat ze van ons hielden of dat we goed waren zoals we waren. MIjn vader was soms met ons alleen omdat mn moeder ging werken 's avonds en in die tijd begon het...heel voorzichtig  maar wel duidelijk was hij me aan t groomen...voorbereiden op n heel rustige manier dmv aanraken , knuffelen enz......me heel bijzonder maken en me langzaam inpakken....hij was nooit agressief in de zin van slaan of verbaal ....wel in de zin van manipuleren...wat later wel heel bijzondere vormen aannam...

toen ik een jaar of 6 was bleek mijn vader een verhouding te hebben met de vrouw van een vriend en met haar verdween hij naar Duitsland..hij is ongeveer twee weken weggeweest met haar en kwam toen op hangende pootjes terug..ik weet nog dat we hem zagen komen aanlopen en dat we familie over de vloer hadden  waarmee ik de tafel aan t dekken was..ik weet nog dat mijn moeder hem binnenliet en van mij wilde dat ik hem zou begroeten...ik wilde niet maar ze dwong me..later heel significant voor me...hij werd gewoon weer binnengehaald en alles ging gewoon zijn gangetje..zo leek t voor mij...daarna begon hij duidelijker sexueel mij te benaderen......wij woonden toen in t oosten van t land tot mn 9de jaar..in tussenliggende jaren werd ik ook door buurjongens lastiggevallen..ik voelde me erg buiten de wereld staan en begreep dat wat er gebeurde niet klopte maar dacht dat het normaal was.....rond mn 9de jaar zijn we verhuisd naar Arnhem....dat was een verwarrende tijd voor mij.....ik ontdekte ook een deel van mn eigen sexualiteit maar was daar heel gespannen onder..ik weet nog goed dat mijn lijf soms echt niet fris rook en daar was ik me heel bewust van...en ik was bang dat anderen dat ook zouden ruiken......er was een jongen in de hogere klassen die met mij naar de kelders van de flat wilde en zo jong als ik was wist ik dat het hem ook alleen maar ging om mijn lijf en zijn plezier.....ik heb dat niet gedaan maar herinner me nog een gesprek met hem waarin ik hem uitlegde dat ik dat niet kon doen vanwege mn vader. ...als kind van 9 jaar .....ik was als de dood dat mn vader er achter zou komen en wist toen ook al dat het gevaarlijk zou zijn voor mij...tegelijk had ik veel problemen op school en kon niet goed meekomen met de rest....op alle fronten voelde ik me onveilig....in Arnhem woonde toendertijd een ouder echtpaar dat mijn moeder kende van toen ze ( of mn oma) daar ondergedoken heeft gezeten...een soort opa en oma voor mij...daar ging ik regelmatig heen en dat was heel leuk..jaren later ben ik met de zoon van de familie en zijn vrouw en kinderen nog vaak naar duitsland gereden voor een dagtochtje....we zijn ze uit t oog verloren....denk ik ....

We zijn  als gezin verhuisd naar LImburg en daar ging t van kwaad tot erger.....ik heb daar de laatste 2 jaar van de lagere school afgemaakt en moest toen naar de middelbare school...een ramp voor mij en voelde me daar helemaal niet thuis....faalangst aan alle kanten.....geen vriendinnen...leraren  die absoluut geen gevoel hadden voor kinderen die afweken zoals ik ....streng en tucht en regels die nergens op sloegen...echt katholiek limburg van die tijd ( 67 enz )...Al die tijd was mijn vader bezig zich aan mij te vergrijpen op alle mogelijke manieren..toen ik ging menstrueren was dat voor hem een soort startsein om me helemaal te penetreren en te ontmaagden...tegen mijn wil overigens en ik moest dan maar liegen over het bloed in mn ondergoed tegen mn moeder.....daarna kwam hij me gewoon uit bed halen wanneer mn moeder niet thuis was...dit was t geval ten tijde van dat mn oma heel ziek lag in zwolle en mn moeder daardoor niet in limburg was..... Op zekere avond lag hij met mij op de bank in de huiskamer toen mijn moeder belde dat mijn oma was overleden......heel surrealistisch......wanneer ik dan net deed of ik sliep liet hij duidelijk merken dat hij heel verdrietig was daardoor en ik de gevolgen wel zou merken....dan kwamen de dreigingen weer om de hoek kijken ....en altijd wanneer mn  moeder niet thuis was.....het gebeurde overal in huis..in de huiskamer terwijl mijn buurmeisje langsliep...terwijl de gordijnen open waren op klaarlichte dag....boven bij de vogels die hij kweekte.....wanneer ik overdag trhuis was omdat ik een vreemd schoolrooster had en hij daar zijn agenda op afgestemd had.....na het eten omdat hij de vogels ging voeren en ik moest helpen..in de schuur waar toen heel veel vissen stonden in aquaria.....terwijl iedereen thuis was en ons kon overlopen.....mijn vader had mij tot zijn prive-hoertje gemaakt en op zijn eigen verknipte manier hield hij ook van mij..ik was de favoriete dochter voor iedereen...zijn lievelingetje wat bij mij mijn broer en zus ook niet echt goed viel..niemand had in de gaten wat ik daarvoor moest doen...mij werd kwalijk genomen dat ik zijn lievelingetje was

Mijn vader dreigde met wapens...met vergif....met weggaan onder het mom van dat mijn moeder er dan alleen voor kwam te staan zonder geld en dat zou dan mijn schuld zijn...of ik zou een tehuis in moeten voor wat wij deden....of hij dreigde met zelfmoord..of hij verdween zomaar zonder iets te laten weten ....een kind van 13/14 jaar met dat soort dingen opzadelen......en ik was daar gevoelig voor want ik wilde natuurlijk niet dat mijn moeder daar de dupe van zou zijn of mijn broer en zus.......een enorme verantwoordelijkheid voor mij....hoe vaak ik niet gezegd heb dat ik wilde dat hij me met rust zou laten en dat beloofde hij dan maar terroriseerde het gezin daarna en dan voelde ik wat dat met ons deed en dan gaf ik maar weer toe aan hem.....dat heeft mijn gevoel voor vertrouwen helemaal stuk gemaakt  voor lange tijd....ik vertrouw een man zover ik hem zie en geloof op voorhand niet wat ie zegt.....het heeft al mijn fundamenten onderuit gehaald....mijn intuitie geschaad en mijn eigenwaarde tot niks gereduceerd...tot op heden eigenlijk wel hoewel ik daar nu veel beter mijn plek weer in heb en mezelf ook weer vertrouw in mn mening en gevoel

Toen ik op de middelbare school in de 3de ( had al een keer gedoubleerd )zat waren er natuurlijk ook jongens in mij geinteresseerd want die voelden mijn sex op hun klompen aan.....ik leek door de wol geverfd maar was dat natuurlijk helemaal niet.....ik speelde een rol maar niemand zag dat of keek er doorheen. Een vriendin van mij en ik gingen met een paar van die gasten een kelder in van n lieve lerares van onze school.....daar waren we wat aan t rommelen...mijn vriendin zou daar ontmaagd worden maar dat werd een puinhoop in die kelder. de juf belde later naar mijn huis , ze zei dat ik alleen maar met ja of nee hoefde te antwoorden ...ik ben een slechte leugenaar..ik gaf antwoord maar mn moeder had direct in de gaten dat het niet klopte en haar heb ik verteld wat er gebeurtd was....mijn vader kwam later thuis en die hoorde wat er was voorgevallen...ik was toen boven op mn kamer en lag op mn bed met n lollie in mn mond....hij kwam binnen en vroeg wat er was gebeurt en terwijl ik antwoord gaf zat hij ineens met zn knieen naast mn oren en wurgde me......ik was bewusteloos aan t raken toen mn moeder ineens boven kwam en hij weer bij zn positieven kwam en van me af ging......ze heeft nooit aangifte gedaan en stuurde mij  daarna met hem naar de juf om de dingen uit te praten..ik liet haar weten dat ik bang was voor hem maar ze dacht dat hij nu niets meer zou doen.......ik had alle aders in mn ogen gesprongen...mn keel was helemaal rauw , ik zat onder de blauwe plekken.....en ik ben ongeveer 3 weken moeten thuisblijven van school.....daardoor bleef ik opnieuw zitten en moest van school af....ik ging werken en mijn vader ging bij mn baas langs en gaf m de opdracht mij in de gaten te houden zodat ik niet met jongens aan t rotzooien ging...op school ging hij gewoon aan de poort staan om te zien wat ik allemaal deed..mijn kleren werden kapotgesneden wanneer het hem te kort was enz enz..mijn broer en zus werden opgestookt om mijn gangen na te gaan..mn agenda uit te pluizen op wat ik er allemaal in schreef...als ik al eens uit mocht met carnaval dan stond hij ergens in de buurt om me in de gaten te houden en wist feilloos te vertellen wat ik met wie had uitgespookt.......uiteindelijk heeft hij zichzelf achter de tralies gezet om maar van  mij los te kunnen komen..hij werkte indertijd als gevangenbewaker en had iemand helpen  ontsnappen op n dusdanig duidelijke en doorzichtige manier dat de sporen hoe dan ook naar hem moesten leiden.....hij heeft 1,5 jaar gekregen achter gesloten deuren......ik kreeg van hem een briefje dat mijn moeder had mee gesmokkeld uit gevangenis en daarin stond hoe ik mijn verklaring moest afleggen tegen de recherche zodat ik buitenspel zou blijven...de rotzak......die rechercheur had geen benul van hoe om te gaan met n 16jarig meiske dat zoveel jaren incest had ondergaan...deze man dwong mij om alles letterlijk te benoemen..ik schaamde me dood...ten eerste moest ik met hem mee in mn eentje en ik wist niet waar hij me naartoe bracht...bleek uiteindelijk sittard te zijn......en dan kom je thuis en ligt je moeder voor dood op de bank omdat ze teveel rotzooi geslikt heeft.....ik wist niet hoe ik me moest gedragen tov haar...haar woorden waren letterlijk "walgelijk" en verder is er niet meer over gepraat.....

Ben  nog wel een keer met haar mee geweest naar de gevangenis naar hem en het eerste wat hij probeerde was dat hij me dwong te beloven dat ik me niet met jongens zou inlaten en op hem zou wachten tot hij weer vrij was...alsof alles dan weer gewoon verder zou kunnen gaan....daarna ben ik niet mee geweest....mijn moeder stak daar ook n stokje voor..dat had ze wel in de gaten dat dat niet klopte....

Uiteindelijk is hij vrij gekomen en kwam bij ons op bezoek..het eerste wat hij probeerde was mij in de houtgreep op  mn mond te kussen...daarna is hij jaren niet meer geweest...een vriendin van mn moeder was op dat moment op bezoek en zij vertelde me dat mn moeder wilde zien of mn vader weer thuis zou kunnen komen...of hij met mij gewoon zou kunnen omgaan...nou nee dus....ik heb dat nooit gesnapt en toen ik haar er naar vroeg ontkende ze dat dat haar opzet was.....

Vandaar dat ik mensen soms maar uit de weg ga...het emotioneel manipuleren  en sexueel misbruik door  mn vader onder het mom van "ik hou van jou " heeft niet veel heel gelaten van mn eigenwaarde en zelfvertrouwen... en het niet veilig zijn bij mijn moeder heeft daar ook niet aan bij gedragen....hoewel ik al een heel eind terug ben bij eigen veiligheid moet ik hard werken om dat vast te houden....en hard werken om het wantrouwen los te laten..en ik heb n antennes altijd op scherp staan wat misbruik en manipulatie betreft en zit er eigenlijk ook nooit naast....hoewel dat lastig is voor velen waar ik mee te maken krijg of heb want die voelen zich naakt voor mij omdat ik ze doorzie en dan krijg ik weer met agressie te maken...een soort cirkel waar ik graag uit zou willen...daarom kom ik die rare gasten tegen met hun wensen waar ik niet voor open sta.....ik voel me niet meer geroepen om me te laten sturen door de emotie van de ander...of gemanipuleerd te worden door iemand die vindt dat ik het aan hem verplicht ben of wat dan ook.....en daarom vertrouw ik vrouwen ook niet altijd.....want ik kan er niet van op aan

Wat ik er van leer is dat er uiteindelijk maar 1 persoon is waar ik op kan vertrouwen en dat ben ikzelf.......en ik moet t ook van mezelf hebben.....weten dat ik van mij zelf op aan kan want ik ben degene die mijn leven leeft op de manier zoals ik dat zelf bepaalt heb voor ik naar de aarde kwam...ik weet wel dat ik mijn volgende leven echt heel anders ga doen....dan wordt ik al rijk geboren in n goddelijk mooi lichaam...bij geweldige ouders in een liefdevolle familie..... er gebeurt niets schokkend in mn leven ...een soort vakantieleven met alle goede dingen die je als mens kunt willen..dus ook die geweldige vent die mij op handen draagt....hahahahahahahahahaha..mmmmm.....nou daar ga ik nog eens over nadenken....

heb t goed

Ik begin te zien waar ik een beetje bang voor ben...nl dat mn kringetje steeds kleiner zal worden.....mijn familie is niet groot of eigenlijk ook wel maar we hebben al zo lang geen contact meer met elkaar oa door toedoen van mn moeder. Haar gezin bestaat uit meerder zussen die ze allemaal al jaren niet meer gezien heeft en n broer die ze heeft verbannen uit haar leven. Daardoor is er ook al heel lang geen contact met de nichtjes waari er eigenlijk wel plenty van heb..nu ook allemaal middelbaar en al vanaf pubertijd niet meer gezien en/of moeite gedaan en dat geldt voor beide kanten..jammer

Mijn grootouders zijn beide in tijdsbestek van 6 weken na elkaar gestorven...mijn oma heb ik gekend en ze overleed toen ik 15 was.....zij is ook nu  soms bij me wanneer ik het weer eens moeilijk heb met de wereld..mijn opa heb ik nooit gekend want zij waren gescheiden..mijn moeder had een goede band met haar vader maar mocht hem niet meer zien....ze was wel zo eigenwijs dat ze hem stiekum opzocht...en ik kan me herinneren dat ik een keer bij hem ben geweest hoewel mijn moeder zegt dat dat niet kan...ik was nog klein maar kan ook nu nog steeds het kamertje beschrijven waarin hij zat....ze blijft stug volhouden dat het niet kan dus misschien heb ik een geestelijke reis gemaakt...ook niet voor t eerst en zeker niet voor t laatst....

Mijn vader komt uit n gezin van 11 kinderen...vader met goede positie in de burgerij( er is een straat vernoemd naar de familie)  en moeder geheel egoistisch alleen voor zichzelf zorgend...ik weet niet zoveel van dat gezin maar mijn vader vertelde wel eens dat zijn moeder in de hongerwinter bij de bakker gebakjes stond te vreten terwijl haar kinderen honger leden....en alle kinderen hadden een incestueuze relatie met elkaar...er zijn diverse zussen naar internaat gemoeten.....er zitten pedofielen tussen....en meerdere mannen, waaronder ook een aantal neven van mij , hebben hun kinderen misbruikt....ik heb een kleptomane tante en n lesbische en n nymfomane...en n hoop vreemdgaande ooms.....dus een kleurrijke familie met bijzondere verhalen...spreekt voor zich dat mijn moeder daar niet bij paste en met haar nog twee andere vrouwen die zijn ingetrouwd in deze familie..haar grootste verdriet was toen deze twee vrouwen binnen twee jaar stierven want zij waren haar houvast.......

mijn gezin is ook klein en ik zie mijn broer niet heel vaak...mijn moeder heeft hem de deur gewezen...hij ziet mijn zus ook niet en ik ben de schakel tussen deze mensen want ik hou iedereen op de hoogte of ze dat nou willen of niet..omdat ik het nodig heb te weten dat er voor mij nog een gezin is waarbij ik hoor...ook al weet ik dat het niks voorstelt eigenlijk......daarom ben ik ook de bemiddelaar tussen alle partijen en dus ook voor de meiden...wanneer daar iets speelt probeer ik altijd beide partijen te laten zien wat er speelt en begrip op te brengen voor de ander......ik heb dat nodig , dat besef ik nu, dat het er in mijn gezinntje niet zo aan toe gaat dat we straks allemaal alleen zijn....maar uiteindelijk ben ik degene die nu ook alleen is.....in de wetenschap dat de meiden hun eigen leven leiden en gelukkig zijn en dat is belangrijk voor me....wat mijn eigen leven aangaat daar moet ik zelf invulling aan geven en ik zoek er ook naar....ga naar twee koren..heb n beste vriendin met wie ik leuke dingen doe en daarnaast heb ik ook soms alleen-tijd nodig........ben wel een beetje kluizenaar en die neiging zorgt ervoor dat ik me teveel afsluit van de wereld....omdat ik niet meer voel waar ik bij hoor.....ik sluit me soms aan bij n groepje zoals bv collega's van mn werk alleen maar omdat ik wil voelen dat ik ergens een plek heb en erbij hoor.....da's een eenzaam gevoel en ik voel me soms ook n indringer en heb niet altijd duidelijk dat ze me ook echt erbij willen hebben...dat het mag......en daarom is t nu wat moeilijk dat een van mn dochters zo duidelijk haar eigen koers vaart.....en ons niet betrekt bij de belangrijke dingen in haar leven.....we zijn haar niet kwijt en dat weten we ook....en we beseffen ook dat zij doet wat wij ook zouden moeten doen want wij willen het gezin in takt houden en de ander laten voelen dat die ook belangrijk is.......en erbij hoort....maar da's mijn ding en mijn gevoelens daar zijn de anderen niet verantwoordelijk voor....daar moet ik mn ding mee doen zeg maar...als ik nou maar eens zou weten hoe ik de eenzaamheid van me af moet houden en het gevoel dat ik niet in deze wereld hoor...en het gevoel dat ik zo hard moet werken om erbij te mogen horen niet zou hebben........ergens een doel zou hebben waarmee duidelijk is dat er ook voor mij  een plek is en dat het goed is dat ik er ben en dat ik weet dat ik er toe doe.....pfew....kom ik weer uit bij de heimwee........Steve Rother heeft eens gezegd dat wanneer  ik zoveel heimwee voel mijn geliefden dichtbij  mij zijn dus daar troost ik me mee

heb t goed vandaag

Doordat mn oudste dochter met de bruid in spe heeft gepraat over wat ik voel bij het hele gedoe rondom haar bruiloft heb ik toch mn hart gelucht  naar haar

Ik heb de dingen waar ik mee zat genoemd en mijn gevoelens verwoord naar haar, we hebben een goede verstandhouding dus dat kan ook tussen ons......al schrijvende komt dan toch ook de verstandhouding van mij met mn moeder naar voren.....en die is niet goed en niet slecht......we zijn gewoon on speaking terms in een soort status quo...mijn moeder heeft van mij alleen maar de geruststelling nodig dat ik haar niets kwalijk meer neem en dat "we het toch goed gehad hebben". Waarschijnlijk is ze alle confrontaties vergeten die er tussen ons geweest zijn aangaande de luchtbel waarin we zaten door haar manipulatie.....haar eeuwige schuldgevoelens....de afwezigheid van haar als moeder voor ons......Eigenlijk hou ik nu zelf de schijn op dat er een prima verstandhouding is tussen ons.....voor haar geruststellend en het geeft haar een veiligheid voor de laatste jaren van haar leven...wie ben ik dan om dat  voor haar te verstoren....het neemt van mij niets meer af door haar zo te benaderen en zij is er blij mee......

Ik heb mede door haar "moeder-zijn" in mn pubertijd besloten dat ik er altijd zal zijn voor mijn meiden.....waar ze ook mee kwamen of wat er ook was.....ze konden met alles bij mij terecht en dat hebben ze ook lange tijd gedaan...2 van hen doen dat op gezette tijden nog ....de middelste heeft dat veel minder gedaan en die heeft t ook minder nodig gehad....ik ben helemaal geen supermoeder en heb ook echt de nodige dingen verknald......terugkijkend op de dingen zie ik wel wat ik anders had kunnen doen maar net als iedere andere ouder deed ik wat ik dacht dat goed was en wat ik zelf kende......niet dat dat altijd het beste was....ik was ook wel eens egoistisch en niet aanwezig....toch wist ik altijd wanneer ik er moest zijn.....of terug moest komen voor ze.....lange tijd altijd bereikbaar geweest voor ze....nu hoeft dat niet meer en dat is goed........ze zijn sterk genoeg om het zelf te doen....

Ik ben enorm trots op mijn meiden....ze zijn tot prachtige mensen uitgegroeid van binnen en van buiten...krachtig en sociaal...zelfbewust en creatief levend...

Door mn gevoelens op te schrijven aan mn middelste voelde ik ook een beetje verdriet over dat ik haar nu helemaal moet los laten en dat ik me niet meer zeker voel over mijn rol omdat die verandert...niet alleen naar mn kinderen maar ook naar de rest van mn omgeving...ben een beetje mn houvast kwijt......en dan voelt de grond wat wiebelig aan zeg maar........da's een naar gevoel hoewel ik wel weet dat er dan iets nieuws gaat komen en ik ervan zal leren.....dichter bij mij kom als het ware...meer van mezelf zal ontdekken......toch de reden waarom we hier rondlopen......ik mag mezelf weer uitvinden ...nieuwe fundamenten vinden......sterker worden.....

Ik heb zoveel dingen moeten leren nadat ik mn jeugd voorbij was......en trouwde een alcoholistische manisch-depressieve man die niet wist of hij nou homo of hetero was....veel te veel voor mij en hij was 8 jaar ouder..en hij zei dat ik zn enige strohalm was....ik was door mijn vader heel gevoelig voor manipulatie..mijn vader was een meestermanipulator en zijn ultieme misbruik naast dat van mijn lichaam was mijn emotie misbruiken door te zeggen dat hij van me hield..... en als kind van 4/5 jaar geloof je dat en dat wil je als kind ook horen.....door met H. te trouwen die op dezelfde manier mij gebruikte viel ik van t 1 in t ander.....iemand met veel verbale agressie en soms losse handen...ben 5 jaar met hem samen geweest en heb in dat huwelijk mijn prachtige oudste dochter gekregen....zij was ook de reden dat ik wilde scheiden...wilde niet dat zij met die vader moest opgroeien.....ben erg onzeker geworden over mezelf door de geestelijke mishandelingen.....voelde mezelf niets waard......maar zorgde er in ieder geval voor dat zij veilig was voor hem en daar was ik sterk genoeg voor....hij heeft voor geld afstand gedaan van haar.....2 jaar geleden is hij overleden...zij heeft m nooit gezien....heel cru voor haar dat zij zn nalatenschap moest afhandelen.....ze is ongelooflijk intelligent  en nu een prachtige vrouw....maar heeft de nodige beschadigingen opgelopen waardoor ze ook lang depressief is geweest tot aan zelfmoord-gedachten aan toe....haar zussen en ik hebben lang aan haar bemoeizorg geleverd in alle mogelijk vormen.....nu is ze eindelijk in staat een normaal leven te leiden en ze is gelukkig met haar partner en kinderen...daar zit nog wel een verhaal aan vast maar da's voor n andere keer....

Ik heb moeten leren haar los te laten en haar haar ding te laten doen....en dat  doet ze goed.....aangezien ik ook geen echte moeder heb gehad heb ik alleen geleerd wat ik perse niet wilde voor mn kinderen en daar ben ik in geslaagd om niet dezelfde dingen te doen als mn moeder..rest heb ik met vallen en opstaan geleerd..

En toch ontdek ik nog steeds in mezelf dat er dingen nog niet altijd zo van zelfsprekend zijn en lijk ik soms zo naief en argeloos.....zo niet van deze wereld soms.......dan ben ik er niet helemaal ...dat merk ik als ik wakker wordt al....dan ben ik niet helemaal in mn lijf teruggekomen....dat zijn dan lastige dagen voor me en moet ik alle zeilen bijzetten om de dag door te komen...daarom is mijn werk prima voor me.....veel werken met de handen en down to earth huishoudelijk bezig zijn....zoals ik vandaag dus gedaan heb in mn eigen huisje.....

Het fijne is dat mn middelste absoluut begrijpt wat ik haar vertel en dat ze gewoon haar ding doet omdat ze dat belangrijk vindt waar ik haar ook om bewonder....kanjers zijn het alledrie...

Het werpt altijd zn vruchten af...zo'n periode van veranderingen en overpeinzingen.....zoals ik al schreef ben ik lekker aan t rommelen en heb diverse kasten opgeruimd en wat overbodig is, niet meer nodig of niet meer past lekker weggedaan....ineens weer meer ruimte...voelt gelijk ook anders in m hoofd.

ik woon hier nog niet zo lang en heb alles gelaten zoals t op de dag van verhuizing is neergezet...helemaal prima maar nu mogen de puntjes op de i gezet worden...er zijn nog diverse dingen die moeten worden opgehangen...en mogen nog wat planten bij komen..mn slaapkamer mag wat vrouwelijker worden door allerlei kleine details toe te voegen enz.....binnenkort wat langer vrij dus dan kan ik daar mooi mee aan de gang.....

na alle mineur van de laatste tijd voel ik me weer wat beter en heb meer energie....en voel ik de behoefte om t gezellig te maken in mn huisje.....grappig is dat ik net wel weer heb gereageerd op n huisje in de stad waar ik met de kinderen zo lang heb gewoond en die willen daar niet meer naar toe terug maar ik heb daar een goede tijd gehad....ben benieuwd of dat wat wordt...zou maar zo inene kunnen zijn dat ik per 1 augustus kan verhuizen...dat zou inslaan als een bom denk ik hahahahaha..we zien wel....

Er leeft weer meer het idee om weer te gaan coachen op zingevingsvraagstukken en levensvragen.....heb ik altijd erg graag gedaan...ik vindt t heerlijk om mensen op weg te helpen en n steuntje in de rug te geven op hun levenspad......daar maar eens serieus mee aan de gang gaan..........ik zou t mooi vinden waneer ik dat nu van de grond zou krijgen...heb n baan dus ben niet afhankelijk van de inkomsten en kan mn eigen tijd indelen....ook erg prettig.....

het wordt nog wel eens wat met mij.....wat dat betreft kan ik op mezelf vertrouwen....voelt heel goed dat ik die zekerheid in ieder geval heb..

heb t goed.......

vandaag ben ik vrij.....weer even bijtanken en gewoon wat rondlummelen in huis...muziek van UB40 op de achtergrond...reggea maakt me altijd vrolijk en  ga soms even lekker dansen in de kamer.....mijn lijf is moe en wat stijf en hoevaak ik ook weer een idee heb om te gaan sporten...het komt er gewoon niet van..jaren geleden heb fantiek gefitnessed, echt bodybuilding en dat was heerlijk om te doen maar ik verloor iedere ronding die ik had en werd erg hoekig....dat was niet mn bedoeling....nu merk ik dat de zwaartekracht intreed en mn borsten waar ik altijd erg trots op was  zijn minder stevig geworden en ik zie eruit als een moederlijke vrouw terwijl ik me niet zo voel...voel me soms nog een veulen en jonge vrouw.....beweeg me ook vrouwelijk ook al is mn lijf nu wat voller en romiger.......is ook goed en ik ben blij met mijzelf in dit lijf want het functioneert prima en doet wat ik nodig heb dat het doet...ben zelden of nooit ziek behoudens een verkoudheid of licht griepje en dat is alleen maar omdat er weer iets moet worden opgeruimd uit mn systeem en ik mezelf te lang heb genegeerd en dan dus letterlijk mn neus ervan vol heb en alles van slag is.......dan ben ik echt een HSPer en hou mezelf niet altijd goed in de gaten dus wordt ik tot rust gedwongen door mn lijf....

Mijn verjaardag komt eraan.....54 hele jaren heb ik er nu op zitten......en de tijd gaat zo snel....ik weet nog dat ik rond nieuwjaar dacht ....jeetje en dan ben ik ook al weer snel een jaar ouder en nu is de dag bijna daar...dit jaar wordt t een picknick bij mij in de buurt in een mooi park aangezien ik ook geen tuin of balkon heb en er wel kleinkinderen zijn die niet kunnen stilzitten....wordt gezellig en mn meiden doen hun best om er een leuke dag van te maken....ben dus nu ruim over de helft van mn leven want 100 hoef ik niet te worden..heb nog zo'n 12 werkbare jaren voor me liggen....er zullen nog kleinkinderen komen...en ik hoop nog steeds op n leuke vent ook al ben ik nu niet aktief op zoek...ik hoop dat de kosmos iemand op mn weg zet en dat ik m dan ook herken( ook niet onbelangrijk toch?) hahahaha.....want ik ben wel zo dat ik het niet graag aan n ander  overlaat....wil daar graag controle over houden ook al heeft me dat tot nu toe niet veel gebracht....dus maar gewoon loslaten en zien wat er gebeurt.....je weet maar nooit tenlotte....

Gisteren met mn 2 jonge collega's gewerkt en gepraat over midlife gedoe van een moeder van collega die telkens in verkeerde relaties stapt en nu voor de 2de keer gaat scheiden.....mn collega wilde van mij weten of ik iets dergelijks had ervaren en daar kon ik wel iets over vertellen hoe dat voor mij werkt maar ook mijn visie op hoe haar moeder dat nu doet en waarom ze telkens in dit soort relaties stapt en wat haar leerpunt is....heel herkenbaar ook wel weer en grappig dat ik dat nu met een ander kan delen die daar iets mee kan......en ook prettig dat ze daar ook in vertrouwen

Fijne gesprekken ook ....verder was t n prima dag al was  ik ook wel moe...3 dagen achter elkaar is voor n HSPer precies genoeg....daarna moet ik even bijtanken en energie opdoen...ik ben net een spons voor mn omgeving en pik alles op  wat er maar hangt aan energie en ander gedoe....dat moet ik ook weer kwijt door op mezelf te zijn...zoals nu vandaag...heerlijk  is dat...verder ben ik ook constant aan t voelen wat er in mij gebeurt ....wat er aan gedachten opkomt en ideeen....welke ingevingen ik krijg tov een intentie of vraag die ik heb over mezelf...ik krijg vaak de beste antwoorden of ingevingen op vragen in de meest vreemde vormen....dat kan een zin uit n liedje zijn...iemand die iets zegt wat ik dan opvang....ik lees iets......of sla zomaar een boek open en daat staat t dan.....of ik zie  en hoor iets op tv...bizar en ook weer niet want ik weet dat t zo voor mij werkt dus let ik er ook op....en de kosmos weet dat ik daar op let dus zullen ze ook op die manier een antwoord geven aan mij.....mooi hoe dat werkt..

Ik ga nu maar eens even m afwas wegwerken en wat schoonmaken...is ook wel weer nodig...even gewoon met de voeten op de grond en de handen uit de mouwen...gewoon huishoudelijk werk doen...meditatief ook

tot weer een keer

Vandaag  gewerkt......met mn favoriete collega's alhoewel je die niet behoort te hebben zeggen ze...ik heb ze......mannen en een vrouw waar ik me prettig bij voel en die mij ook goed zien voor wie ik ben....grappig is dat de vrouw in kwestie een , 'n  in mijn ogen n  meiske in de leeftijd van mijn eigen dochters is, een geweldige meid die ouder lijkt dan ze is....ik heb echt bewondering voor haar en voor hoe ze in 't leven staat en n homo van 33 waar ik het geweldig mee kan vinden en met hen heb ik fijne gesprekken....diepgaand en met inhoud ...mag ik mopperen en zeuren voor zover van toepassing en noodzakelijk......zij is ook wel gepokt en gemazeld door de ervaringen in haar leven en ze is christelijk.......dat ervaar ik vaak als een beperking voor de manier waarop christelijken naar niet -christelijken kijken maar bij haar is daar geen sprake van....en mijn homo-collega is een heerlijke vent die in alle openheid en argeloosheid zijn ding doet en daar ook in geuren en kleuren over vertelt...echt genieten is dat...daar wordt mn dag echt leuker van..

Twee jonge mensen die mij op hun beurt laten zien hoe het ook kan en daardoor mijn gemis ook duidelijk maken aan mij....zij kijken mij daar niet op aan...nemen mij ook serieus en vragen mijn mening...prettig is dat.....luchten soms hun hart bij me.......sowieso  zijn mijn collega's soms verbaasd over de dingen die ik doe of gedaan heb, of weet..in plat hollands dat ik  toch niet zo dom ben als ik er uit zie

Daarna kwam nog iemand in dienst die ik steeds leuker begin te vinden en die mij ook opzoekt...dingen voor me wil doen.....steeds het gesprek met mij opzoekt ...of even komt informeren hoe t met t leven is....iemand die ook spiritueel zichzelf ontwikkeld en een bepaalde kijk heeft op dingen. en waarmee ik van gedachten kan wisselen.....voor mij een goede dag dus.....

Dit is echt een tijd van evalueren...bezien wat nog van toepassing is en wat niet......wat mag er nu echt naar voren/boven  komen van mij en wat  moet/mag  ik los laten....waar zou mijn focus moeten liggen.......wat mag ik herwaarderen......waar ga ik mee aan de slag......en ik ben soms zo  vreselijk moe van dit alles maar te  moeten overzien en te snappen..het \zorgt ervoor dat ik niet geheel ontspannen mijn leven leef want ik moet me overal bewust van zijn....althans dat is wat ik de laatste jaren heb gedaan...bang om iets niet te zien...iets te missen of over het hoofd te zien.......het zo graag goed willen doen dat ik niet meer onbevangen of argeloos mijn leven kan leven......dat voelt als beperkend en beklemmend waardoor ik af en toe het gevoel heb dat ik op deze manier niet verder wil....maar weet ik wel hoe dat voelt om op een ontspannen manier mijn leven te leven?.....wat is dat dan......laat ik dan niet mijn verantwoordelijkheid liggen wanneer ik me niet zo druk maak......hou ik dan nog wel grip op mijn leven wanneer ik dat niet doe......ontgaat me dan niks.........en wanneer ik dan denk dat het me allemaal gestolen kan worden en ik me  er niet meer mee bezig hou dan heb ik t gevoel dat ik zo oppervlakkig ben en me er maar gemakkelijk vanaf maak....en dat voelt ook niet als juist...er zijn stromingen die dan zeggen dat je daarin gewoon een keuze moet maken en ik weet eigenlijk ook dat het zo werkt maar ervaar toch ook de moedeloosheid en het "willen opgeven" want waarvoor loop ik hier nog op deze bol rond? En dan moet ik echt mezelf ertoe zetten om weer verder te kunnen...moed heb ik genoeg....dat wel....

Dat heb ik met mannen natuurlijk ook.....ik "moet "ze scannen op eerlijkheid en obsessies...ik kom telkens nog met mannen in aanraking die verslaafd zijn aan porno of in dameslingerie rondlopen of geslagen willen worden en gedomineerd....de mindere willen zijn in relatie.....vreemde dingen willen in relatie.....vreemd willen gaan....mij willen overheersen..en ik ben daar zo mee klaar...heb daar zo genoeg van........en ik sta echt open voor iedereen....ik laat iedereen de ruimte om zichzelf te laten zien aan mij en dat doe ik zonder pushen maar soms kan ik t ook niet meer aan  en verlies ik mn vertrouwen en hoop....want ik heb toch een grens..misschien moet ik die ook telkens weer vinden......mijn gevoel geeft vaak feilloos aan dat er iets niet in de haak is en dat wil ik dan niet waar hebben dus dat rek ik dan..ga in t standje "compromissen sluiten "...tegen beter weten in...soms krijg ik gelijk en soms moet ik mijn mening herzien...en ik durf al bijna niet meer te geloven dat er nog normale mensen rondlopen.....en dat ik die ga tegenkomen.....en dat maakt dat ik het bijna ga opgeven....want  "i"m still faking it but just not believing  that i will make it".......en ben ik dan wel zo normaal....is wat ik wens en wil dan wel zo gewoon.....en als ik dat niet meer geloof wat blijft er dan over voor mij  om te wensen? En toch blijf ik het proberen...blijf ik open staan voor mensen......want ik heb wel t gevoel dat het mogelijk is en dat ik t zal vinden........

Net zo geldt dat voor mijn moeder....volgens mijn broer heeft zij lange tijd geweten dat ik door mijn  vader sexueel benadert werd....het schijnt dat hij ons een keer heeft overlopen en dat hij daarna direct naar mijn moeder is gestapt en dat heeft verteld...haar reaktie was dat hij zich waarschijnlijk vergist had en dat ze dat niet geloofde en hij moest niet zulke rare dingen vertellen....( dit speelt begin jaren 70) .ik was toen 12/13....ik werd door mn vader ergens rond mn 12 ontmaagd....het was toen al vanaf mn 5de jaar aan de gang dus het maakte op zich ook niet veel uit .......maar ze had me kunnen vrijwaren van nog eens 3/4 jaar van misbruik....op mn 15e werd ik door mn vader gewurgd..ik was al bewusteloos toen mn broer in de gaten had dat er iets met mij aan de hand was...weer was hij degene die mn moeder waarschuwde en toen die boven kwam kwam mijn vader weer tot zichzelf en liet mij los........vrij snel daarna werd hij gevangen gezet en zijn mn ouders gescheiden...iets wat in die tijd toch wel uitzonderlijk was........en als ik dan echt toelaat in mezelf hoe zij was..hoe ze echt op geen enkele manier toegankelijk was of  emotioneel /geestelijk beschikbaar was voor mij als kind/jong meidje dan moet ik dus aan mezelf toegeven dat ik eigenlijk geen ouders heb gehad en dan moet ik ook de implicaties daarvan toelaten in mezelf....en dan zie ik ook de onmogelijkheid voor haar en zie ik ook dat ze geen benul had van de mogelijkheid van incest......en de naiiviteit van haar ( ze is maar 17,5 jaar ouder dan ik ) en de emotionele en geestelijke onvolwassenheid. van haar.....dan voel ik hoe ik aan mezelf ben over gelaten....en dan voel ik ook eenzaamheid en verdriet voor het meiske dat ik was.....en dat ik zoveel heb ervaren waar ik nog niet klaar voor was...en dat ik daarna een rol ben gaan spelen omdat ik dacht dat het zo hoorde.....en ben gaan doen/naspelen wat ik zag gebeuren...klotewereld....en ik heb zoveel heimwee gevoeld naar Thuis.....zo intens veel heimwee en zoveel verdriet.....ongelooflijk......nu ( beginnend) dementeert ze en zie ik haar niet zo vaak en wanneer ik bij haar ben dan zit ik in de rol van geruststellende zuster...dan zorg ik ervoor dat zij zich rustig voelt.....wordt er veel over haar jeugd gesproken...heeft ze bemoediging nodig....peace of mind....ze wil niet meer..vindt er niks meer aan..ziet haar zoon niet meer.....heeft niks met haar jongste dochter en geen contact met haar overige zussen en broer....ze is eenzaam......daar hoef ik niks mee en dat doe ik ook niet maar ik ga eens in kwartaal even langs bij...zij woont in zuiden van t land en ik in t midden..het is precies goed zo voor mij.....ik heb niks meer van haar nodig......en dat geeft mij rust

Waar ik naar toe wil is dat ik niet geleerd heb mensen te vertrouwen, dat er mensen  zijn die zeggen dat ze mijn bestwil voor ogen hebben..die me manipuleren door mooie praatjes....die me verwijten dat ik wantrouwig ben en ze geen kans geef.....wat ik pertinent bestrijd want ik ben  eerder te goed van vertrouwen wat ook niet goed is...........iedereen krijgt van mij de kans om te laten zien wie ze zijn......andersom werkt dat vaak niet zo.........dus vandaar mijn gevecht met authoriteiten...ik heb helaas niet de ervaring dat ik ervan op aan kan....en dat is eigenlijk met veel mensen zo...wanneer ze om een of andere reden zeggenschap over me hebben vertrouw ik ze niet meer van wege mn ervaringen vroeger.....en wordt de verhouding moeizaam...vaak kan ik dat niet uitleggen....soms moet ik mensen meer vertellen dan ik kwijt wil alleen maar om zaken te verhelderen. Mentaal snap ik natuurlijk heel goed hoe t zou moeten zijn en ik moet zeggen dat mn manager het echt probeert en me kansen geeft......ook steeds beter luistert en me ook wel begrijpt...

Omdat ik wel graag deel uit wil maken van de  wereld..... er op uit trekken mezelf kwetsbaar maken....uit mn comfortzone stappen om te leren dat ik ook veilig kan zijn  wanneer ik wel in de wereld ben....en  nu dus ook in een positie stappen waarin  ik de macht heb zoals nu in mn baan.......mannen kunnen mij daar niet misbruiken en het is inherent aan de doelgroep( ex-dak,-en thuislozen...al dan niet verslaafd of psychiatrisch ziek ) dat ze dat wel proberen...ik bepaal min of meer wat ik voor ze doe....ze zijn  meer of minder van mij afhankelijk.....ik zit daar  in n dienstbare en hulpverlenende soort moederrol en weet dat ik ook in staat ben om ze nabij te zijn dmv een gesprek oid....gaat om basale soort aanwezigheid......

Ik kan goed met mannen overweg..begrijp ze redelijk goed...doorzie ze ook.....en door mn rol /baan bepaal ik wat er wel of niet gebeurt...ben n soort van onaantastbaar en toch belangrijk voor ze in kleine dingen...alsof ik door deze baan kan laten zien dat ik op veel meer terreinen iets waard ben dan alleen sexueel......zo zeg....da's een belangrijk inzicht nu......en dat  alles maakt dat ik nu nog niet de juiste man zal vinden...of er in ieder geval meer tijd voor zal/moet nemen om hem te leren kennen...ik moet eerst doorzien wat ik zelf doe en hoe ik me gedraag tov mannen....dat gebeurt nu denk ik .....want ik zie/ervaar ze vaak niet als gelijkwaardig of ze moeten door zoveel heen voordat ik ze de rruimte geef......of ze zijn niet bedreigend zoals mijn dierbare homocollega......he brightens up my day......mooi mens.....

Vanmorgen wakker geworden met een blablabla-gevoel...en dan moet ik alle zeilen bij zetten om niet weg te zakken in depressieve gedachten die dan mn hele dag gaan bepalen...dus moet ik me focussen op andere dingen waardoor mn gevoel minder depri wordt..leuke muziek draaien waar ik me vrolijk van ga voelen.....iets lezen waar ik wat neutraler van wordt...mn gedachten managen en n andere kant uitsturen.. .uiteindelijk voelde ik me in de middag wat beter....dat is dus hard werken want ik moet me er echt op focussen en heel bewust allerlei dingen doen om mijzelf in n ander spoor te zetten...alweer "fake it untill you make it"

vandaag is mn middelste favoriete dochter in ondertrouw gegaan.....zij gaat over een paar weken trouwen....dat is op zich een geweldig iets voor haar en haar lief en wij zijn er ook wel blij mee maar er zit wel een randje voor mij om....ze hadden nl het plan om dat met zn 2en te doen zonder verdere familie en/of vrienden maar door een verdrietige reaktie van de andere moeder hebben ze besloten om er toch iets meer mee te doen...nu dus komt alleen de allernaaste familie erbij en wordt t iets meer een feest......en dan zomaar uit niets wordt er inene vanalles georganiseerd waar ik als moeder en ook haar zussen niet in worden betrokken...wij doen ons best om haar wensen te respecteren  en ons nergens mee te bemoeien omdat ze aangeeft dat ze dingen samen met haar vriend  wil doen en regelen want haar plan om in stilte te trouwen is al zo oud als de weg naar Rome en wij wisten dat al vroeg in haar pubertijd....was ook nooit een probleem......nu regelt schoonmama eten, schoonzus doet de bruidstaart en wij worden nergens bij betrokken......allemaal nog niet zo erg maar er speelt meer mee....zo hoorden wij ( zussen en ik ) twee maanden geleden dat ze al vanaf vorig jaar februari probeert zwanger te worden...omdat ze voor een kijk operatie onder narcose moest liet ze ons dat weten..ook dat voelde niet echt prettig...een vriendin is haar getuige want ze wil niet kiezen tussen ons drieen...ik snap dat zij ook in een soort spagaat zit maar wij worden een beetje buitenspel gezet..op moederdag zijn  ze allemaal langs gekomen voor een paar uurtjes en dat was gezellig...mijn dochter en vriend gingen daarna nog naar zijn moeder...en later blijkt dat ze het haar toen verteld hebben dat ze gingen trouwen..mij een week later....

Voor mij speelt mee dat ik mn meiden vanaf "91 alleen heb opgevoed omdat hun vader toen overleed...wij hebben echt een goede band met elkaar....en vanuit die band heb ik ( en dat realiseer ik me goed dat ik die heb) daaruit kennelijk toch een soort verwachting over hoe dingen dan zullen gaan tussen moeder en dochters..ik roep zelf altijd het hardst dat anderen ( men)zich niet moeten voegen naar behoeftes en wensen of verwachtingen van een ander...maar ik doe dat nu toch zelf ook en ik voel me een beetje vreemd daarbij want ik wil haar plezier niet bedreven om de grote dag maar dit is allemaal toch wat pijnlijk voor me..ik vind het geweldig dat zij zo haar eigen ding wil doen en die keuze maakt ondanks dat ze best weet dat wij deze manier /gang van zaken niet leuk vinden...aangezien het in ieder geval voor mij lastig is om soepel een keuze te maken vindt ik het heel knap van haar.....maar t raakt me wel dat ik door deze dochter niet betrokken wordt bij processen die voor n vrouw zo ingrijpend kunnen zijn...Ben er nog niet uit of ik dit nog met haar zal bespreken..zolang ik er niet uit ben hou ik mn mond....dat is ook n valkuil trouwens.....want mn mond houden voor de lieve vrede levert mij niets op heb ik wel geleerd in mn leven.....

Vanmiddag drong tot me door dat allerlei dingen die nu in mn leven gebeuren mij laten zien dat het wellicht bij mij ligt en dat ik niet altijd een reeel beeld heb van bepaalde zaken.....van relaties.........van loyaliteit zoals ik dat zie......van wat rechtvaardig is.....en dat er nog wel wat valt los te laten voor mij....dat is goed maar ook pijnlijk om te ontdekken.....dat ik weer terug moet gaan naar mijn essentie...naar waar ik authentiek ben....dat proces heb ik al vaker doorlopen op andere gebieden in m leven en het werkt schonend...dat wel..voor mij is t belangrijk dat ik mijn eigen autoriteit terughaal en er voor ga staan dat ik leiderschapskwaliteiten heb en mezelf niet ondergeschikt maak aan iemand anders...misschien dat  ik daarom juist wel met mn dochter zou moeten praten ipv me neer te leggen bij wat ze doet....ben er nog niet uit

Ik ben me soms niet  helemaal bewust waar ik  nog niet mijzelf ben.....en het hoeft geen gevecht te worden...ik zie het echt als een kans om nog meer van mezelf terug te halen..mezelf beter te leren kennen. Toch duurt t altijd even voor ik dat weer kan zien....in eerste instantie denk ik alleen maar "shit, niet weer" maar uiteindelijk zie ik wel dat wat er gebeurt wel goed is voor mij en me vrijer maakt in .....wie ik ben of wil zijn...nl gewoon mijzelf.....ik blijf het nastreven....en het gaat me lukken...daar vertrouw ik op en geloof ik in....

tot gauw........EllekeC

voel me vandaag wat verdrietig om geen reden eigenlijk....ik heb vaak t gevoel dat ik alles redelijk op n rijtje heb en de dingen wel begrijp....vandaag even niet..heb gisteren een gesprek met mn manager gehad....een prima man  maar ik en authoriteit doen t samen soms niet goed.....heb dan t gevoel dat ik het onderspit bij voorbaat al moet delven....

ik was een tijd geleden heftig verliefd en dat was me al in geen jaren meer overkomen dus ik weet ook niet wat dat voor impact dat heeft op mij en mn functioneren...in die periode( week)  zijn er wat dingen misgegaan op mn werk en daar heeft een collega veel last van gehad...dat was uiteraard niet mijn bedoeling maar dat heeft wel gevolgen voor  mij in de zin dat mij een deel van mn verantwoordelijkheid is afgenomen.....en dat gegeven maakt me dan wat treurig en geeft me het gevoel dat ik het kennelijk toch niet helemaal snap....ik ben een HSPer en dat maakt dat mijn aandacht niet bij alles in dezelfde mate aanwezig is....dus een heftige verliefdheid is een situatie waarin alle aandacht daarheen gaat en andere dingen minder belangrijk lijken simpelweg omdat het lastig is voor n HSper om aandacht te verdelen......niet opzettelijk en bewust maar als vanzelf...Ik zou begrip hebben voor iemand en blij zijn voor die persoon maar mn manager vindt dat ik gewoon professioneel moet blijven waar hij ook gelijk in heeft.....ik had er geen weet van hoe verliefdzijn bij mij werkt en welke impact dat op mij zou hebben.. dit probeer ik hem dan uit te leggen maar dat komt niet binnen bij hem en hij vind ook dat ik er wel luchtig over doe en denkt dat ik dat als excuus gebruik.....en dit hele gedoe heeft dan ook zn weerslag op mij .

net als vele anderen die een ingrijpende ervaring hebben opgedaan heb ook ik last van twijfels en gebrek aan eigenwaarde...weinig zelfvertrouwen en het vaak overheersende gevoel erg mn best te moeten doen om mn hoofd boven water te houden....dat ik op zn minst alle balletjes in de lucht moet zien te houden...bijna een soort "fake it untill you make it"-gevoel..doen alsof en dan wordt t vanzelf een gewoonte...en ik ben daar wel goed in geworden in dat "älles draaiende houden"....ik kan mezelf goed redden en weet hoe ik in elkaar zit..heb alles een plek gegeven en de meeste zaken zijn me duidelijk..totdat er zoiets als bovenstaande gebeurt....dan heb ik t gevoel dat ik het weer kwijtraak..dan voel ik hoe fragiel ik eigenlijk ben...ik ben de meeste keren echt sterk en onafhankelijk maar wanneer er iets vanaf lijkt te hangen zoals mijn zekerheden ( niet de materiele) dan wordt ik wiebelig en voel ik de twijfel en onzekerheid in mezelf.

Ik ben al langere tijd alleengaand, heb zo af en toe wat "close encounters" met man-mensen, al of niet positief....ik blijf het proberen want ik wil heel graag iemand in mn nabijheid voor alle leuke dingen in mn leven....en toch kom ik vaak precies de mensen tegen de niet goed voor me zijn..die aan mn grenzen willen morrelen..die manipuleren en niet eerlijk zijn tegen mij...Vanuit mn bewustwording weet ik dan ook wel dat ik die mensen tegen kom om mezelf sterker te maken...te zien waar ik nog wat mag leren en herzien van mijn eigen normen en waarden.....zien of mn overtuigingen nog wel valide zijn.....zien of ik achter mezelf blijf staan..bij mezelf kan blijven...dat maakt dat ik veel tijd besteed aan introspectie....ik wil blijven zien waar ik moet herzien...waar mijn aandeel ligt in de dingen die gebeuren in mn leven....want wat heb ik gedacht, gewenst, gewild....wat zijn mn overtuigingen...wat geloof ik  en weet ik eigenlijk wel zo zeker wat ik wil of nodig heb....grote vragen ja...en da's mn aard om te blijven onderzoeken en de/ mijn waarheid over de dingen te willen weten en vinden....

Dat maakt  dat ik  me vaak heel alleen voel en soms de mensen niet begrijp...niet begrijp wat ze waarom doen....door mn antennes heb ik ook vrij snel door waar ze niet de waarheid spreken, niet zichzelf zijn, mij iets wijsmaken....ze doorzie ook al doen ze dat zelf niet altijd...niet iedereen heeft van zichzelf in de gaten dat ze niet altijd congruent handelen.....ze doen en handelen niet zoals ze zeggen te doen omdat ze geen zicht hebben op zichzelf......en dat is oke .....en ik ben weliswaar ook god maar zal de ander altijd de ruimte laten om te doen wat hij/zij denkt te moeten doen...ieder loopt zijn eigen pad op zn eigen schoenen...daar zal ik niet over oordelen...Die antennes heb ik nodig gehad voor mn veiligheid, ook in andere relaties, en ik heb geleerd om op mij te vertrouwen...en ik weet zo maar dingen en weet ook feilloos bij anderen zaken te benoemen en te raken....da's een kracht van mij......daar zit mijn zwakke plek ook  tegelijk...want doordat ik zo lange tijd ondergeschikt heb moeten zijn aan met name mannen heb ik die kracht ook lange tijd aan de kant geschoven en vertrouw ik er niet altijd op behalve wanneer het er echt toe doet en van levensbelang is. Aangezien anderen mijn mening lange tijd hebben afgedaan als flauwekul en niet belangrijk heb ik nog steeds de neiging om mezelf ondergeschikt te maken en mijn authoriteit uit handen te geven....dan heb ik wel t gevoel dat ik t wel goed zie maar geef de ander het voordeel van de twijfel totdat ik het echt zeker weet en dan kom ik er op terug..soms duurt dat te lang....

Keuzes maken is ook zo'n ding...altijd hebben de keuzes die ik maak grote gevolgen voor anderen ....en omdat ik anderen niet pijn wil doen doe ik mezelf pijn en kom op mn gemaakte keus terug.....vele jaren zijn zo aan mij voorbij gegaan...en ik besef dat het mijn eigen keus is geweest om het zo te doen..ik heb mezelf ondergeschikt gemaakt aan anderen uit angst ergens verantwoordelijk voor te worden gehouden.....nu wil ik daarboven uit en wordt ik uitgedaagd te blijven bij wat ik als mijn beslissing en keuze zie...door de relaties die op mn pad komen en de mannen die ik nu door te gaan daten leer kennen...ik wordt doordrongen van het feit dat er zoveel gekwetste mannen en vrouwen op deze wereld lopen.....de mannen hebben daardoor net zo goed ook hun wonden opgelopen en op hun beurt verwonden ze anderen ook weer omdat hun eigen pijn soms te groot is om te dragen.....ze delen deze door een ander te verwonden...paradox ten top......neemt niet weg dat er veel zieke geesten rondlopen en eerlijkheidshalve moet ik ook vertellen dat ik nog niet 1 sexueel gezonde man ben tegen gekomen in mn leven...sorry mannen !

Dat gegeven maakt soms dat ik de moed wil opgeven.....mijn eigen bjltje er bij wil neergooien..het even niet meer weet...want wat ik wil is niet zoveel gevraagd...gewoon een goede leuke vent voor n gelijkwaardige relatie..lijkt zo simpel.....toch denken vele mannen dat ze een moeder nodig hebben....maar welke "moeder "gaat nu met haar eigen kind naar bed toch.....wanneer je behoefte hebt aan n verzorgster of aan n kind ( vrouwen) dan moet je iets anders met je leven doen lijkt me....en ik heb geen behoefte aan  een vader ook...alleen zijn en blijven lijkt dan een aantrekkelijk alternatief maar dan mis ik ook wel iets belangrijks zoals nabijheid in allerlei vormen...dat is iets wat ik nog niet wil opgeven...en dus blijf ik het willen vinden

aldus wat overpeinzingen

ik wou alleen maar dat anderen mij die ruimte ook lieten zonder oordelen en zonder daar direct konsekwenties aan te verbinden....of mij in hokje te willen stoppen...er zijn er weinigen die mij echt kennen en vele die denken dat ze mij kennen en daarmee het recht verwerven over mij te oordelen....weinigen nemen de moeite om te vragen naar wat ze niet weten en vele die invullen wat ze zelf bedacht hebben en het echte niet willen weten of zelfs ook maar belangrijk  vinden meer van mij te willen zien dan mijn sexuele kant....jammer.....daardoor is deze wereld niet altijd een leuke plek om te zijn.

het heeft me heel zeer gedaan om te beseffen dat ik zelf die ervaring heb gekozen en dat het een zekere verantwoordelijkheid met zich mee brengt om dat te beseffen......want dit is dan niet het enige terrein in mn leven  waarop  dat van toepassing is...en dat geldt voor jou net zo goed.....weliswaar dat je niet voor bepaalde ervaringen kiest maar voor lessen die je wil leren en  hoe die lessen vervolgens bij jou gebracht worden is niet van te voren te zeggen. Het is wel zo dat er gekeken wordt  op welk gebied deze lessen in jouw leven kunnen worden ingebracht...maar.....daar treed ook onze vrije wil in aktie....want je bent ten allen tijde vrij om  een andere keuze te maken en voor andere lessen te kiezen of andere omstandigheden waarin die lessen tot je gebracht worden....Dat is t enige wat niet vast staat....hoe je de lessen gaat leren die je gekozen hebt....Dat je ze gaat leren staat wel weer vast...vanuit jouw ziel en dus ook de mijne wordt steeds getracht jou daar te brengen waar je die les kunt leren...je komt in aanraking met die mensen die in jou iets oproepen zodat je met iets in aanraking komt wat jouw behoefte aan die les -leren weer wakker maakt....je maakt die keuze samen met de zielen die  daarin iets kunnen of willen betekenen voor jou..net zo goed is t ook onze vrije wil dat we ons in mensengedaante niet meer bewust zijn van de keuze daar nu niets meer van te weten...we hebben gekozen voor een "sluier"over ons weten..ik ken dat gevoel van "weten dat het voor op mn tong ligt maar er net niet bij kunnen"...of het gevoel hebben dat ik het weet maar het niet kunnen pakken....dat gevoel dient om je te prikkelen zodat je verder gaat zoeken en steeds dichter bij je ziele-opdracht komt....

En niet dat ik het weet hoor...maar ik heb wel t gevoel dat ik altijd in mijn spoor zit....dat ik precies daar ben waar ik moet zijn......ik luister altijd naar wat me ingegeven wordt op welke manier dan ook...ook als dat via sex gaat....op welke vreemde manieren dan ook...er gebeurt iets wat mij ergens op attendeert ..iets uit mn verleden wordt dan weer wakker en helpt me te ontdekken wat er nog geheeld mag worden....kennelijk is lichamelijke intimiteit voor mij de weg om mijn les te leren......in dit leven kom ik allerlei mensen tegen die mij  dmv sexuele ontmoetingen helpen mijn les te leren....geen gemakkelijke manier want ik ben daardoor heel kwetsbaar..en kom telkens in conflicten met bv mannelijk energie en authoriteit.....

volgende keer verder..hartegroet...E.

Moe wordt je ervan  inderdaad.......dat alles alleen om sex lijkt te gaan en dat een diepgaande en vriendschappelijke liefdesrelatie, met sex maar niet op de 1ste plaats, gewoon niet aan de orde lijkt te  kunnen zijn....

Ik vraag me af of dat met mijn leeftijd te maken heeft..het lijkt wel alsof er in deze leeftijdscategorie( vijftigers en ouder) meer incest voorkwam en die groep kom ik nu natuurlijk tegen...op mn zoektocht naar een lieve partner...

Ik ben  op zeker moment op zoek gegaan naar antwoorden op de levensvragen ...deze kwamen op mn pad nadat mijn echtgenoot was overleden.....toen had ik grote moeite met het leven en eigenlijk hoefde dat voor mij niet meer....ik kon er niet zomaar uit stappen omdat ik 3 dochters had maar maakte wel het voornemen om er uit te stappen wanneer de jongste oud genoeg zou zijn om voor zichzelf te zorgen....daar is t dus niet van gekomen..door naar antwoorden te zoeken op het  waarom van de dingen kwam ik in aanraking met boek van  Louise Hay "je kunt je leven helen".....dat was een bijbel voor mij en gaf vel eantwoorden op de vragen die ik had in die tijd.....ben ook verder gaan zoeken en kwam in aanraking met allerlei stromingen, gedachtengoed, richtingen enz die allemaal wel een antwoord hadden en waar ik ook veel aan had maar net niet alles door kon beantwoorden...tot op zeker moment ik op n seminar van Steve Rother terecht kwam...hij heeft ook een aantal boeken geschreven en 1 ervan heet "Her-inneren"....daarin vertelt hij , "de Groep", hoe wij als mens voordat we naar aarde gaan besluiten hoe wij ons leven als mens willen leven, wat we daarin willen leren, welke andere  mensen we daarbij nodig hebben die ons helpen te leren wat we ons voornemen te leren als ziel, welke blokkades we onderweg willen tegenkomen, kortom alles wat we in ons leven als mens kunnen ervaren wordt door onszelf als ziel van te voren bepaalt.....in eerste instantie had ik daar grote moeite mee want wie kiest nou voor de ervaring van incest en verkrachting, vernedering enz  met zn volle verstand nietwaar?

Toen ik dat eenmaal op me in had laten werken en ook begreep dat mijn vader als ziel heel bewust heeft gekozen om mij deze ervaring te laten opdoen, omdat hij veel van me hield als ziel, kon ik ook accepteren dat het me overkomen was. Ik had zelf gekozen voor deze ervaring om te leren daadkrachtiger te zijn, mijn eigenwaarde te zien en te leren keuzes te maken en daar achter te staan, mij zelf als mens belangrijk te vinden en van mezelf te houden.......en dit alles dmv de incestervaring...die zou alle aspecten voor mij naar voren laten komen en ik zou daar als mens mijn lessen uithalen die ik van te voren met mn gidsen, engelen, oudere broeders en zusterzielen zo heb vastgesteld..... ik was een dappere ziel en ik ben ook nu als mens heel moedig en heb al vele ervaringen doorstaan en ik mag ook zeggen dat ik er veel door geleerd heb......

wordt vervolgd....EllekeC

Hoi allemaal,

vreemd om mn eigen verhaal te schrijven op deze site,,,schrijven doe ik mn hele leven al maar dan in dagboek vorm en daar heb ik een meter van staan.

Ik hoop dat iemand er iets aan heeft.

Mn hele leven, eigenlijk vanaf mn 6de, heeft sexualiteit een grote rol gespeeld al was dat vaak in negatieve zin. Ik ben door mn vader tot mn 16de misbruikt  in de ruimste zin van het begrip...er waren vrienden van de familie die ook zichzelf niet onbetuigd lieten en in latere relaties was dat ook altijd een item zowel positief als negatief. Ik kwam meestal alleen maar mannen tegen die niet speciaal voor mij als persoon gingen maar wel voor mij als vrouw en dan meer specifiek voor wat ik voor hen op sexueel gebied kon betekenen...als vrouw-mens leek ik er niet zo toe te doen....ik leerde op mn 19de mn eerste man kennen die zo zijn eigen demonen had op dat vlak..het sexuele deel van ons samenzijn bleek niet veel voor te stellen ..hij was meer bi en dan meer op mannen gericht....wij hebben samen een dochter gekregen en zijn na 9 mnd gescheiden.Sexualiteit met hem was iets waarbij ik me ongemakkelijk voelde..ik kwam zo uit de incestrelatie  en had n relatie met iemand die  door de kerk zijn eigen gedoe had met sex en  daarnaast had  ik ook niet veel kaas gegeten van n normale relatie...hoe gek dat ook mag klinken.....daarbij was sex voor mij lange tijd iets wat niet hoefde dus de match met hem was ook wel wat ongelukkig.Ik wilde na al die tijd gewoon zijn en normale dingen doen die iemand van die leeftijd doet maar wist helemaal niet hoe dat moest of wat dat was.....ik keek af en deed na en ook nu nog kom ik dingen tegen die daar gevolg van zijn..niet schokkend maar meer in de naieve zin...soms nog heel jong in mijn ervaring en beleving

Door de incest relatie met mn vader leek het voor anderen alsof ik door de wol geverfd was op dat gebied maar dat was helemaal niet zo...tuurlijk kende ik vele truukjes maar van de emotionele sexualiteit en de geestelijke verbinding die in n relatie ook thuishoren had ik geen weet.  Ik heb bv gemist hoe t is om verliefd te worden op iemand en daar rustig iets mee op te bouwen...en ik heb gemist wat het is om voor de eerste keer met iemand te willen vrijen en alle spanning die daar bij hoort ...waardoor ik heb gemist hoe dat voor mijn dochters was en ze daarin niet goed kon begeleiden...Ik begon een relatie met een heel verkeerd beeld van wat het diende te zijn voor mij en soms weet ik het nog niet helemaal of ik het nu dan wel snap.

Sexualiteit heeft mij geleerd dat het iets was om in te zetten wanneer ik iets wilde hebben of gedaan krijgen en dat dat niet klopte wist ik ook maar hoe dat om te buigen wist ik dan weer niet. Het leek ook vaak een vertaling van/voor  "houden van" te zijn. Wanneer ik dus op mijn manier van iemand hield dan gaf ik mezelf en wanneer de ander mij dan wilde op dezelfde manier werd ik kwaad en voelde me gebruikt omdat het dan alleen om de sex leek te gaan. Kennelijk kon ik niet zien dat ik degene was die daarin op zn minst beschadigt was  ook al wilde ik dat niet zijn.

Er is een tijd geweest dat ik bedacht dat ik maar hoer moest worden want als iedereen je alleen maar wil vanwege je lijf en de sex dan kon ik me er net zo goed ook voor laten betalen..dan had ik er ook wat aan...dat heb ik toch maar niet gedaan maar ik was er na aan toe...en ook nu nog kom ik kerels tegen die het alleen om de sex gaat....moe wordt je ervan

Ik ga nu weer even stoppen maar wordt vervolgd

hartegroet, EllekeC

Inlak''éch,

Dit betekent "ik ben n andere jij"...

In dit weblog wil ik graag mijn ervaringen  delen, met name die ervaringen die ik in de laatste jaren van mijn leven opdoe met mannen  en die wel gevolg zijn van mijn ervaringen met incest.

Mijn naam is Elleke, ben 53 jaar...woonachtig in t midden van t land. Ik heb 3 dochters en 2 kleinzoons op wie stapel ben. Momenteel werk ik in instelling voor exdak,-en thuislozen...een geweldige baan voor mij en n voorrecht om voor deze mensen te mogen werken.

Recentelijk heb ik wat ervaringen opgedaan door me in t daten te storten..ik wil heel graag weer een relatie en ben daar aktief mee bezig...daarin kom ik vreemde mensen tegen met vreemde voorkeuren of hobbies.

Ik geloof in aantrekking van gelijken en doordat ik een incestervaring van 10 jaar heb, en daar van meer dan ik zelf kan bedenken kennelijk in mn energie heb zitten, kom ik mannen tegen die er vreemde ideeen op na houden.

Ik ben erg veel bezig geweest met spiritualiteit en zelfontwikkeling waardoor ik een bepaalde kijk op t leven heb. Op die manier kan ik terugkijken op wat ik aan ervaringen heb opgedaan door mn hele leven heen op gebied van mannen en sexualiteit. Daarover wil ik schrijven in dit blog en wellicht is er herkenning bij anderen. Voel je welkom om te lezen en te reageren